Erion Veliaj dhe Edi Rama ose Indinjata me Kartë Partie!

Nga Arian Galdini

Partia Socialiste ka privatizuar edhe pasurinë më të padukshme të Republikës, të drejtën për t’u indinjuar.

Erion Veliaj transferohet nga paraburgimi i Durrësit në Fier.

Urdhri cilësohet sekret shtetëror.

Dy drejtues komisionesh parlamentare, socialistë, kërkojnë dokumentet nga ministri socialist.

Ministri urdhëron inspektim.

Pushteti ka arritur një përsosmëri groteske, i kërkon llogari vetes, pret përgjigje nga vetja dhe dokumentet i ruan si sekret ndaj publikut.

Ironia nuk qëndron te kërkesa e Veliajt për të drejtat e tij.

Edhe ai i ka ato, të plota, pavarësisht akuzave që rëndojnë mbi të.

Ligji nuk është medalje që i jepet njeriut të pëlqyer.

Është kufiri përtej të cilit shteti nuk lejohet të poshtërojë askënd.

Ironia qëndron te zbulimi i vonuar i ndërgjegjes brenda një partie që e ka trajtuar shtetin si zgjatim të pushtetit të vetë.

Papritur, dinjiteti i njeriut bëhet urgjencë, pikërisht kur njeriu mban mbiemrin e njërit prej njerëzve të saj.

Rama nuk bëhet garant i Republikës përballë Veliajt.

Veliaj nuk bëhet martir i Republikës përballë Ramës.

As fraksionet që zihen për të drejtën e njërit nuk marrin kështu licencë për të folur në emër të drejtësisë së të gjithëve.

Kur një pushtet e ka trajtuar shtetin si pronë, kalbëzimi i tij zbulohet përfundimisht kur vetë pronarët fillojnë t’i kërkojnë njëri-tjetrit faturat.

Dhe, për ironi, faturat shpallen sekret shtetëror.

Ky është korrupsioni deri në palcë, jo vetëm përvetësimi i pasurisë, por edhe përvetësimi i parimit.

Shqipërisë nuk i duhet të zgjedhë mes dy faqeve të së njëjtës biografi pushteti.

I duhet një Republikë ku dinjiteti nuk aktivizohet me kartë partie dhe ku as sekreti shtetëror nuk mund të shërbejë si zëvendësim i llogaridhënies.

Arian Galdini