A single candle stands on the table, beside a cup still steaming. The flame makes no noise, yet it alters the room, shadows settle, sentences shorten, the heart becomes more honest. In that light I understand that gentleness is not the absence of strength, it is strength that chooses not to break, and keeps the other’s dignity intact. At Christmas, a certain nearness returns, one that no longer needs explaining. Christ took on our frailty so that my own frailty would no longe

Një qiri rri mbi tryezë, pranë filxhanit që ende mban avull. Flaka nuk bën zhurmë, por e ndryshon dhomën, hijet ulen, fjala shkurtohet, zemra bëhet më e vërtetë. Në atë dritë kuptoj se butësia nuk është mungesë force, është forcë që zgjedh të mos thyejë, dhe e mban tjetrin të paprekur në dinjitet. Në Krishtlindje më kthehet një afërsi që nuk ka nevojë të arsyetohet. Jezusi hyri në brishtësinë e njeriut, që brishtësia ime të mos jetë turp. Ai u ul pranë të përbuzurit, dhe dorë

By Arian Galdini On Christmas Eve, a single candle on the table sets the room in order, speech sheds its excess, and gesture goes first. Shadows stay where they are, learning to hold their place, like people who finally understand that even silence has dignity. Noise goes to the door and hangs there, like a coat no one wears anymore, while the light, small, patient, seeks faces, not eyes. Christmas enters without triumph, through things that seem unimportant, a broken match b

Në Vigjiljen e Krishtlindjes, një qiri mbi tryezë vendos ligjin e dhomës, zëri heq dorë nga tepria, gjesti merr radhën e parë. Hijet qëndrojnë, mësojnë të rrinë në vend, si njerëz që e kuptojnë se edhe heshtja ka dinjitet. Zhurma shkon te dera dhe mbetet e varur, si një rrobë që s’e vesh më askush, ndërsa drita, e vogël, e duruar, kërkon fytyra, jo sy. Krishtlindja hyn pa triumf nëpër gjëra që duken të parëndësishme, një shkrepëse e thyer pranë pjatës, që prapë gjen shkëndijë

“Fjala që mbahet, ndërton besim” Besimi rritet aty ku fjala nuk shërben si zbukurim, por si përgjegjësi. Në një botë që nxit shpejtësi, fjala e mbajtur është një akt i rrallë karakteri. Ajo nuk kërkon skenë. Ajo kërkon përmbushje. Kur njeriu e mban fjalën, ai mban edhe veten. Ai vendos rend në brendinë e tij dhe i jep botës një shenjë të thjeshtë, se drejtësia fillon te gjërat e vogla, te premtimi i dhënë, te detyra e kryer, te e vërteta e thënë pa zhurmë. Fjala e thënë lehtë

Titulli: Kur fjala bëhet besë Mëngjesi e gjen qytetin në vendet e tij të zakonshme, te sporteli, te radha, te dera që hapet ngadalë, aty ku jeta ia kthen njeriut provat e vogla si pasqyrë. Te ai sportel ku dikur kalohej nga dera mbrapa, te ajo radhë ku dikur fitonte ai që shtynte, sot kërkon të vlejë radha, jo lidhja, dhe kjo fije qytetërimi s’bën zhurmë. Një fjalë e thënë pa kujdes e gërvisht pragun, ndërsa një fjalë e mbajtur e mban shtëpinë në këmbë. Neoshqiptaristi e sheh

Një vend ngrihet kur ndërgjegjja bëhet shprehi e përditshme dhe shprehia bëhet kulturë. Aty nderi merr formë, te rregulli i shtëpisë, te puna që lë gjurmë, te fjala që qëndron si gur themeli. Shqiptar, nëse do një Shqipëri që ecën drejt, me dinjitet dhe rend, nëse beson në një të djathtë të kthjellët, me shpirt shërbese dhe nerv zhvillimi, nëse e sheh Rinisjen si Zgjim të Madh që bashkon, lartëson, forcon familjen dhe hap shtegun e ekonomisë së tregut, atëherë kjo thirrje e g

Kur drita e shpërndarjes ulet, kur fjala jote nuk shkon larg, mos e ngatërro me dobësi. Merre si provë, a do të vazhdosh të shkruash kur fjala nuk shpërblehet fare sot. Vlera e një mendimi nuk matet me sa sy e panë, por me sa zemra ndryshoi. Kush shkruan për të vërtetën e ka mësuar këtë ligj të heshtur, ora e murit tik-takon njësoj për të gjithë, por jo çdo orë bën histori. Ditët e mëdha ndërtohen nga orë të padukshme, dhe veprat e ndershme piqen si fruta që sot mbeten të pav

By Arian Galdini A seal on paper. A date that does not bend. A name that does not hide. A deadline that keeps the state from evading its duty, with full responsabilities. This is not a flourish. It is the hour of law, the moment power stops being a voice and becomes an answer, when words step down from the podium and into the office, when a citizen stops pleading and begins to demand on equal standing. “Within full responsabilities” means, no waiting that never ends, no ungua