Nga Arian Galdini Sazani, Zvërneci dhe vullneti i kryeministrit që mbërriti para provës Kostaq Konomi ishte tetëdhjetë e një vjeç kur, në maj 2026, iu afrua pjesës së bregut të Zvërnecit që familja e tij e pretendon si pronë. Në atë ujë kishte hyrë fëmijë. Tani përpara i dolën tela me gjemba dhe burra me uniforma të zeza që nuk e lejuan të kalonte. Banorë të tjerë u treguan gazetarëve akte pronësie dhe regjistra tatimorë, pronarët e ligjshëm të parcelave nuk u përcaktuan nga

Shqipëria sot është më e qartë e më e vërtetë se kurrë. Pse? Sepse, “Ata” janë të gjithë bashkë. Po po, “Ata” janë të gjithë bashkë. Madje nëse deri në fundmaj 2026, ne e dinim se janë bashkë por i shihnim “kundër” në fjalë e veprime dhe e kishim të vështirë imagjinatën dhe kuptimin e “Ata janë bashkë”, prej gati 1 muaji e gjysëm “Ata” janë “maskuar” dhe paradoksalisht janë edhe “lakuriq”. Janë “maskuar” si “Flamingo”, si “Pelikanë Kaçurrelë”, si “Protestues”, si “Revoluciona

Amaneti i babait tim Pëllumb Saliaj ka qenë që unë ti shërbej vendit, ardheut, kombit tonë dhe shqiptarizmës, me gjithë fuqinë e shpirtit dhe zemrës.. Habia ime e madhe ishte se në 52 ditët e fundit të jetës së tij, i shtruar tek Reanimacioni tek Kardiologjia, në luftë për jetën, çuditërisht ai ngase nuk ndiqte dot më as lajme e nuk përdorte dot më as telefon, sa herë kishte mundësi të pyste për diçka jashtë atij ambjenti, pyeste për Kosovën. Babai im ishte atdhetar e kombëta

Nga Arian Galdini Në vitin kur hartat hynë në xhepat tanë dhe deti u mbush me vija që ndiqnin anijet përtej syrit, erdhi urdhri për ta shuar farin. Shkruhej se drita mbi shkëmb i përkiste një kohe të kapërcyer. Qielli jepte koordinata, rrymat përllogariteshin, stuhitë shfaqeshin në ekran ndërsa mbi breg kishte ende diell, dhe një pikë mund të ndiqej edhe kur toka nuk dukej më. Ti e lexove letrën deri në fund. Nuk e grise. Nuk e quajte gënjeshtër. E palose dhe e vure në regjis

Nga Arian Galdini Në fillim nuk kishte qytet. Kishte një fushë ku era nuk përplasej me asgjë, një burim që rridhte për cilindo që përkulej dhe një grua të moshuar që ndante bukë për udhëtarët. Copat i priste njëra pas tjetrës, gjithnjë pak më të holla, që buka të arrinte deri te dora e fundit, ajo që ende nuk dukej në udhë. Pranë burimit rrinte një fëmijë. Një mëngjes gjeti një gur të lëmuar, që i mbushte pëllëmbën. E mori dhe pyeti: - Me këtë do ta ndërtojmë qytetin? Gruaja

(Dedikuar Babait tim të paharruar Pëllumb Saliaj, pas një vizite shpirtërore që më bëri mbrëmë në ëndërr..) Nga Arian Galdini Para se të të shihja, dëgjova orën. Punonte brenda murit. Pastaj ishe ti, në verandë, me kafenë përpara dhe buzëqeshjen tënde. Ora numëronte. Ti nuk e dije. Unë po. Ora numëronte. Një rrokje m’u ngrit në grykë. Po të dilte, kafja do të mbetej po ajo, veranda po ajo, por ti do të bëheshe menjëherë ai që mund të mbaja vetëm në kujtesë. E mbajta frymën. O

Po, po, unë i shërbej Edi Ramës, Sorosit, Sali Berishës, Ilir Metës, Erion Veliajt, Belinda Ballukut,Vatikanit, Ekstremizmit Katolik, Ekstremizmit të Krishterë, Regjimit Rama - Berisha - Meta, Izraelit dhe Sionizmit, etj, etj, etj… Më kanë blerë Edi Ramës, Sorosit, Sali Berishës, Ilir Metës, Erion Veliajt, Belinda Ballukut,Vatikanit, Ekstremizmit Katolik, Ekstremizmit të Krishterë, Regjimit Rama - Berisha - Meta, Izraelit dhe Sionizmit, etj, etj, etj… me kohë e me vakt… Thjes

Po, po, unë i shërbej Izraelit dhe Sionizmit… Më ka blerë Izraeli dhe Sionizmi me kohë e me vakt… Thjesht ende nuk e kam kuptuar sesi i shërbej, në ç’mënyrë, më cilat mjete, me çfarë peshe, ndikimi apo roli.. Kam dëgjuar se shërbejnë ata që janë në ekrane televizive nga mëngjesi në darkë, e që shëtiten nga televizioni në televizion… Se që ti shërbesh një Fuqie kaq të Madhe sa e si Izraeli e si Pleqësia e Sionit, që kontrollon Krerë të Qeverive të Botës, vendos për Fatet e Bot

Nga Arian Galdini Një popull nuk verbohet vetëm kur i mbyllen sytë. Ndonjëherë verbohet kur dikush tjetër i zotëron dritën. Kjo është sëmundja më e hollë e medias në Shqipëri, jo censura me çizme, jo urdhri i shkruar, por varësia e qetë që e mëson redaksinë ta ndiejë kufirin përpara se kufiri të shqiptohet. Kur pronari i ekranit pret nga shteti një leje, një koncesion, një tender, një status strategjik, redaksia nuk ka nevojë të urdhërohet. Ajo kupton vetë çfarë duhet zmadhua