On a screen, Albania seems to outrun itself, a headline that lands hard, a clip that flashes and disappears, a call that demands you respond before your judgment catches up. In that rush, a sentence goes up in an instant and loses its weight. Consequences linger, and they find you where you don’t expect them. They find children at the school gate, families at the dinner table, citizens in line, and in the end they land in the one place that keeps a country upright, mutual tru

Sullo schermo, l’Albania sembra correre più veloce di sé, una notizia che ti colpisce all’improvviso, un’immagine che esplode e si dissolve, un richiamo che ti strappa una risposta prima che il giudizio faccia in tempo a svegliarsi. In questa fretta, la parola sfugge e perde il suo peso, le conseguenze restano a lungo e ti raggiungono dove non le aspetti. Raggiungono i bambini al cancello della scuola, le famiglie alla tavola del pane, i cittadini in fila, e alla fine vanno a

Në ekran, Shqipëria duket sikur jeton më shpejt, se vetja, një lajm që të godet pa të pyetur, një pamje që shpërthen e tretet, një thirrje që të kërkon përgjigje përpara se arsyeja të zgjohet. Në këtë vrull, fjala del në çast dhe e humb peshën e vet, pasojat rrinë gjatë dhe njeriun e gjejnë atje ku s’e pret. Ato i gjejnë fëmijët te dera e shkollës, familjet te tryeza e bukës, qytetarët në radhë, në fund e gjejnë vendin te besimi i ndërsjellë që e mban në këmbë, aty ku gjithçk

Di Arian Galdini Il catenaccio ha un suono sotto la notizia, un piccolo scatto sotto l’unghia che segna il confine. La stessa mano che tiene la chiave può tenere il mondo fuori, perché non entri in casa come acqua di piena. Quando il catenaccio resta aperto, la giornata si infila nelle stanze e cambia l’aria di casa, il vapore non sale più, l’orologio al muro va avanti da solo, finché non sai più dove sei, dentro di te. Nei frammenti degli anni 1884 - 1885, Nietzsche lo scris

By Arian Galdini The bolt clicks under the nail, quiet beneath the news, and marks the edge. The same hand that holds the key can keep the world outside, so it won’t rush into the house like floodwater. When the bolt is left open, the day slips through the rooms and changes the air in the house, steam stops rising, the clock ticks on alone, until you no longer know where you are inside yourself. In fragments from 1884 - 1885, Nietzsche noted it with cold precision: “eine Zeit

Nga Arian Galdini Shuli ka një kërcitje më të ulët se lajmi, një shenjë e vogël nën thua që vendos kufirin. Në të njëjtën dorë që mban çelësin rri edhe mundësia për ta mbajtur botën jashtë, që të mos hyjë në shtëpi si përmbytje. Kur shuli lihet hapur, dita futet nëpër dhoma dhe ia ndryshon erën shtëpisë, avulli s’ngrihet më, ora rreh vetëm, derisa njeriu s’di më ku rri. Në fragmentet e viteve 1884–1885, Niçe e shënoi ftohtë: “eine Zeitung (an Stelle der täglichen Gebete/ Një

Nga Arian Galdini Në sirtarin e një shtëpie të vjetër, mes letrash që s’i hap më askush, rri një fotografi e zverdhur. Një burrë me mustaqe të rregullta, një grua me sy të palëkundur, një fëmijë që ende s’e njeh frikën si rend. Kartoni s’ka ideologji, ka fytyrë. S’ka program, ka besë të pashkruar. S’ka zhurmë, ka një ligj të brendshëm që e mban njeriun drejt edhe kur bota i kërkon të përkulet. Prej këtij sendi nis, sepse sendet e vogla nuk gënjejnë. Ato s’të shpëtojnë me fjal

(“Rikthim në Vlera” si orientim shtetëror, shqiptaria si kapacitet historik.) Nga Arian Galdini Në një sirtar zyre, mes dokumentesh që hapen rrallë, rri një pasaportë shqiptare. Ajo është shenjë përkatësie dhe premtim i heshtur se shteti e njeh qytetarin si subjekt dinjiteti, jo si rast i paemër. Premtimi i saj shihet te një gjë e prekshme: kur një ankesë kthehet me përgjigje brenda kohës së shpallur, qytetari e kupton se pasaporta është më shumë se letër. Kur ankesa tretet,

Nga Kristina Nano Kryetare e LRE - Rinisja Më 9 janar u thirr ajo që u quajt “tryeza e bashkimit opozitar”. Në Shqipëri, kjo fjali tingëllon gjithmonë më e madhe se salla ku thuhet, sepse “bashkim” nuk është fjalë për fotografi; është një premtim që prek nervin e vendit. Një shoqëri që është mësuar të jetojë me copëzime, me mosbesim dhe me skena të përsëritura, e dëgjon “bashkimin” si një shans për të dalë nga rrethi. Prandaj ia vlen të shohim jo vetëm çfarë u tha, por si u n