Nga Arian Galdini Një vend ka të drejtë të gëzohet kur i hapet një derë nga jashtë. Sidomos një vend që ka pritur gjatë, që ka dëgjuar premtime, raporte, konferenca, kushte, vonesa, fjalë të mëdha dhe lodhje të vogla të përditshme. Për Shqipërinë, çdo hap drejt Europës është lajm i mirë. Jo sepse Europa është stoli mbi hartë, por sepse është masa më e lartë me të cilën mund të provojmë shtetin tonë. Por një derë që hapet nga jashtë nuk mjafton. Ajo krijon menjëherë një pyetje

By Arian Galdini Joy has many relatives. When the table is full, chairs appear. Hands remember your shoulder. Names come easily to the mouth. Even the distant learn the way to your door. A friend is known later. When the phone has gone quiet like a well that will not take the bucket. When your name no longer opens anything. When your words come out broken and no one has anything to gain by lifting them carefully. Then, if someone remains, do not ask why. The man who explains

Nga Arian Galdini Në Përmet, në katin e tretë të një shtëpie që nuk e mbylli dot qiellin, kishte mbetur një tjegull mbi pragun e dhomës. Ishte e thyer në njërën anë, me myshk të hollë në buzë, me një njollë tymi që nuk dihej nëse vinte nga dimrat apo nga goja e njeriut kur flet vonë dhe fjalët i dalin të zeza. Era hynte nga lart. Nuk hynte si pushtues. Nuk hynte si mëshirë. Hynte si ajo gjë që shtëpia nuk kishte fuqi ta ndalonte më, dhe prapë nuk e quante armike. Poshtë, Vjos

Nga Arian Galdini Në mëngjes, kur qyteti nxori nga depot e veta shkallë të reja, tabela të reja, zëra të rinj për të njëjtën lartësi të vjetër, ai doli nga një rrugë anësore me një pykë druri në xhep. Ishte e vogël. E prerë shtrembër, e nxirë pak në njërën anë, me një erë të vjetër vaji dhe me atë heshtje të veglave që kanë hyrë shumë herë poshtë sendeve pa u parë nga askush. Nuk kishte shkëlqim. Nuk kishte emër. Në dorën e dikujt tjetër mund të ishte hedhur tutje si mbetje e

By Arian Galdini On the first morning, when Valletta had not yet decided whether to wake as a city or as a great stone breathing beside the water, on the railing of a stairway stood a glass. Plain water. No hand beside it. No note. No sign asking to be honored. Only the glass, with a line of salt on its rim, so thin it might have been what the sea had left, or the memory of a mouth that had drunk without leaving a name. The steps descended toward the harbor. On their stone th

Nga Arian Galdini Në mëngjesin e parë, kur Valletta ende nuk kishte vendosur nëse do të zgjohej si qytet apo si një gur i madh që merr frymë pranë ujit, mbi parmakun e një shkalle ishte një gotë. Ujë i thjeshtë. Asnjë dorë pranë saj. Asnjë shënim. Asnjë shenjë që kërkonte nderim. Vetëm gota, me një vijë kripe në buzë, aq të hollë sa mund të ishte mbetja e detit, ose kujtimi i një goje që kishte pirë pa lënë emër. Shkalla zbriste drejt limanit. Në gurin e saj nata nuk kishte l

Nga Arian Galdini Në mbrëmjen e parë që hyra në Mdina, qyteti nuk më dha asnjë shenjë se donte të mbahej mend. Porta rrinte aty, e rëndë, me atë durim të gurit që nuk e ngatërron hyrjen me pushtimin. Përtej saj nuk dëgjohej pothuajse asgjë. Pas një muri mund të kishte një hap të lehtë, një fëmijë që qeshi e u ndal, një grua që mbylli dritaren pa e përplasur. Hyra ngadalë. Rrugica u ngushtua menjëherë. Muret e verdha mbanin dritën e fundit të ditës. Nuk e pasqyronin. E ruanin

Të enjten në mbrëmje, ora 18.30 takohemi në Selinë e LRE. Të shtunën, në dt 23 maj, ora: 11.00, takohemi në Pogradec. Rinisja rikthehet në Pogradec. Ju përshëndes dhe mos harroni, çdo ditë, çdo javë, papushim, jemi në veprim. Rinisja në veprim, shpresa në veprim. 🇦🇱🫶

Nga Arian Galdini Mëngjesi nuk kërkoi leje. Erdhi mbi tavolinë me një shegë të çarë në mes, të kuqe brenda, si të kishte ruajtur gjatë një lajm të mirë pa ditur kujt t’ia thoshte i pari. Në shtëpi askush nuk foli menjëherë. Uji ziente ngadalë. Një lugë preku gotën. Nga oborri hyri aroma e borzilokut dhe një zog, i padukshëm në degë, e provoi ditën me zë të vogël. Kaq mjaftoi që muri të mos dukej më i lodhur. Nata kishte qenë aty. Kishte lënë mbi karrige një palë heshtje të pa