Nga Arian Galdini Dhe vjen sërisht ky çast ku pushteti pushon së qenuri retorikë dhe bëhet karakter. Ai çast vjen kur kontrolli prek majën, kur ligji kërkon të flasë me zë të vet, dhe qeverisja gjendet përballë tundimit të vjetër, ta kthejë procesin në klimë, ta kthejë procedurën në trofe, ta kthejë institucionin në mburojë. Këto ditë, ky çast është bërë edhe kalendar. Nga njoftimet zyrtare rezulton se Gjykata Kushtetuese ka pranuar kërkesën e Kryeministrit për zgjidhje konfl

Nga Arian Galdini Gota e ujit ftohej pranë telefonit. Ftohja ecte vetiu, e kthjellët, e padukshme, si puna e kohës që kryhet larg syve. Ekrani u ndez, drita mblodhi shikimin dhe i dha dorës hovin e vjetër të trupit. Në kornizë doli një emër i palës tjetër si shënjestër. Thoi rrëshqiti përpara mendjes. Gjaku kërkoi uljen e tjetrit. Mendja i veshi uljes një emër të bardhë, “drejtësi”, si sapun mbi helm, dhe shkëlqimi i ekranit ia dha sapunit pamjen e pastërtisë, derisa edhe gis

By Arian Galdini We have seen it often enough in history. One man steps out onto a balcony, raises his hand, and the crowd below erupts in shouts and applause. In that instant it seems as if his breath moves history, his word decides destinies, his eyebrow is read as a barometer of the future. Drones overhead, cameras, banners, words in capital lettes, Leader, Saviour, Irreplaceable, Father, Legend. Étienne de La Boétie, five centuries ago, would have greeted such a scene wit

Nga Arian Galdini Kemi parë shpesh në histori, një njeri që i vetëm del në ballkon, ngre dorën dhe turma poshtë shpërthen në britma e duartrokitje. Në atë çast duket sikur fryma e tij lëviz historinë, fjala e tij vendos fatet, vetulla e tij matet si barometër i të ardhmes. Dronë mbi kokë, kamera, pankarta, fjalë të shkruara me shkronja të mëdha: “Udhëheqës”, “Shpëtimtar”, “I pazëvendësueshëm”, “Baba”, “Legjenda”, etj, etj. Étienne de La Boétie, pesë shekuj më parë, do të kish

(Ku mbaron kryeministri dhe ku fillon shteti) ✍️ Nga Arian Galdini Nëse do ta shihnim vetëm në sipërfaqe, çështja Belinda Balluku do dukej një histori teknike, një masë sigurie pezullim nga detyra, një kryeministër i zemëruar, një ankimim në Gjykatën Kushtetuese dhe disa deklarata që mbushin kronikat e lajmeve. Si shumë histori të tjera që vijnë, bëjnë zhurmë dhe ikin. Nëpërmjet kësaj historie, në fakt po del përpara një pyetje shumë më e thellë, a kemi në këtë vend një shtet

✍️ By Arian Galdini A perfectly ordinary morning with a phone in your hand is enough for the whole metaphysics of adult life to compress into two images on the screen. At the top, a notification, Sisyphus sitting under his own boulder, naked, exhausted, with the piercing question, “Should you just give up?” Just below, a calm sentence from a virtual friend, the Japanese have a word, ganbatte, which translates as never give up, keep going forward. Two creeds, two liturgies, tw

✍️ Nga Arian Galdini Shumë kohë përpara se ekrani të merrte rolin e altarit të përditshëm, njeriu i lodhur mbante në mendje dy figura. Një burrë që shtyn pa fund një gur drejt majës dhe e sheh të rrokulliset sërish. Një zë i largët që i thotë: “vazhdo, përpiqu, mos u ndal”. Njëra figurë vjen nga një mal i lashtë grek, tjetra nga një stacion treni në Tokio. Sot, të dyja banojnë në të njëjtën pëllëmbë dore, në dritën e vogël të ekranit. Nga njëra anë Sisifi, miku i gurit pa fun

By Arian Galdini In the beginning there was no myth, no statue, no title carved in stone. There was simply a meeting between two people. A hand that gripped mine calmly, a low voice speaking beneath the noise of history, a plain scarf beside an overflowing bookshelf. September 1999. The Office of the President of Kosova in Prishtina. Outside, streets worn down by tank tracks, the dust of bombings on the pavements, hope mixed with exhaustion in the eyes of people who had just

✍️ Nga Arian Galdini Në fillim nuk ishte mit, as bust, as titull në gur. Ishte një takim i thjeshtë njeriu me njeri. Një dorë që më shtrëngohej qetë, një zë i ulët që fliste nën zhurmën e historisë, një shall i thjeshtë pranë një biblioteke të mbushur. Shtator 1999. Zyra e Presidentit të Kosovës në Prishtinë. Jashtë, rrugë të lodhura nga zinxhirët e tankeve, pluhur bombardimesh mbi trotuare, shpresë e përzier me lodhje në sytë e njerëzve që sapo kanë dalë nga kolona refugjatë