Nga Arian Galdini Maduro nuk u rrëzua vetëm si njeri, u rrëzua si ide e paprekshmërisë. Në heshtjen e një piste, aty ku një regjim u shkëput nga rrëfimi i vet dhe u fut nën një rend tjetër, bota pa një ndarje të re, fjalët mund të thërrasin, por provat shtrëngojnë. Pushteti u kthye në dosje. Kjo nuk sjell gëzim të lehtë. Një shtet që rrëshqet në duart e dhunës, të rrjeteve dhe të pazarit të errët, lë pas trishtim për qytetarët e vet dhe alarm për të tjerët. Por ka një mësim t

By Arian Galdini Inside, your full glass waits where you once sat, your chair stands empty across from us. Midnight. Outside: “Happy New Year!”, inside, your glass stays unraised. The children watch my hand, the glass trembles but it does not spill. I lift it. I don’t look away. The shaking lives in my fingers. Outside, fireworks rake the window with raw light, the city skims the pane, one spark gutters out. I keep my palms pressed flat on the table, the way you once held my

My dear sons, David, and Martin, This is how 2026 comes in, like a door opening in a quiet house, no toast, no fireworks, only weight. Before I tell you what I hope for you, let me tell you how I measure the year. Not by headlines. Not by numbers. By the small thing that lives where morning light falls and evening voices gather, the clock on our kitchen wall, two minutes behind the world. It has done that for years, stubborn as a small truth. It asks nothing of us. It keeps i

Të dashur bijtë e mi, David dhe Martin, Sot e ndjej vitin 2026 siç e ndien njeriu një derë që hapet pa zhurmë, por me peshë. Jo si festë. Si provë. Dhe para se t’ju them çfarë shpresoj për ju, dua t’ju tregoj me çfarë e mas unë këtë vit, me një send të thjeshtë që rri në shtëpi, aty ku bie drita e mëngjesit dhe mblidhet zëri në mbrëmje, ora. Ora rreh pa pyetur. Rreh edhe kur ne qeshim, edhe kur ne heshtim. Rreh edhe kur një dhomë mbushet me gëzim, edhe kur një dhomë mbushet m

By Kristina Nano Chairwoman, LRE - Rinisja (Renewal Movement) The year we left behind left a bitter mark, our voices wore thin, and responsibility slipped into the shadows. Words were spoken and not kept. Promises were made and never became work. Squares flared and hope dimmed, while everyday life stayed on the same track, pay that runs out before the month does, a line that never ends, a child growing up with the word “leaving” as an ordinary option. On this first day, I won

Nga Kristina Nano Kryetare e LRE - Rinisja Viti që lamë pas la një shenjë të hidhur, zëri u shpenzua, përgjegjësia u fsheh. U fol pa u mbajtur, u premtua pa u kthyer në punë, u ndezën sheshe e u shuan shpresa, ndërsa jeta e përditshme mbeti në të njëjtën udhë, paga që mbaron para datës, radha që s’ka fund, fëmija që rritet me fjalën “ikje” si mundësi e zakonshme. Sot, në këtë ditë të parë, nuk dua të nis me fjali të stolisura. Dua të nis me një send të vogël që e njeh çdo nje

Filxhani nxehet ngadalë, si të donte të më mësonte ritmin. Një gllënjkë pak e hidhur, një vendim i kthjellët. Gllënjka e dytë ma lë shijen e rrugës së shkurtër, e lë të ikë me durim. Kështu hyn viti, i qetë, i pamëshirshëm, mbi drurin e tryezës. Tri vende ma tregojnë vitin pa pyetur askënd, sporteli, radha, pragu. Te sporteli më ra në vesh “s’bëhet” para “mirëmëngjes”. Era e bojës së vulës më ra në hundë, si lajm i ftohtë. Vula ra në letër dhe unë e ndjeva veten jo të varfër,

Të dashur miq të LRE, 2025 po mbyllet si vit prove, ku fjala u bë peshë dhe njeriu u mat jo nga sa u duk, por nga sa qëndroi. Kjo mbyllje ndihet me një shenjë të thjeshtë e të vërtetë, një skicë e ruajtur në telefon, e pabotuar, me titullin “Urimi”, ku në fund rrinë dy fjalë të vogla që mbajnë shumë, “Ne jemi.” Ato dy fjalë nuk janë stoli; janë dëshmi se kemi mbetur në këmbë, se kemi kaluar një vit tjetër me fytyrë të drejtë, dhe se nuk e kemi lënë veten të copëtohet nga zhur

Nga Arian Galdini Ora rrinte mbi komodinë, e kthyer nga muri. Në qelqin e saj ishte mbledhur pluhur i hollë, akrepat kishin mbetur te 05:43. E preka me majë gishti. Asgjë. E gjeta atë mbrëmje kur hapa kutinë e babait, jo kutinë e madhe të librave e blloqeve, por atë të voglën ku mbahen sendet që s’ia tregon askujt. Një çelës rezervë, një gjilpërë, një stilolaps me kapak të gërvishtur, një tel i hollë i palosur, një kartë e vjetër telefoni, një letër me një numër të shkruar fo