Frikë e disiplinuar!

Nga Arian Galdini

Pekini nuk ishte takim për paqe.

Ishte provë nëse frika mund të mbetet e bindur.

Trump dhe Xi nuk u ulën për ta mbyllur rivalitetin.

U ulën për të parë nëse dy fuqi, që nuk i besojnë më plotësisht njëra-tjetrës, mund ta mbajnë ende botën larg gabimit që nuk kthehet mbrapsht.

U fol për tregti, teknologji, Tajvan, Iran, energji dhe siguri.

Por poshtë çdo teme rrinte e njëjta pyetje, çfarë ndodh kur paqja nuk lind më nga besimi, por nga llogaria se lufta do të kushtonte tepër?

Kjo është paqja e re e fuqive të mëdha, jo pajtim, por frikë e disiplinuar.

Kurthi i Tukididit nuk nis kur njëra fuqi sulmon tjetrën.

Nis kur siguria e njërit bëhet ankthi i tjetrit.

Kur një lëvizje në det nuk lexohet më si veprim, por si paralajmërim.

Kur një ishull, një mineral, një çip, një kabëll, një vonesë furnizimi, një fjali e matur në tavolinë, fillojnë të mbajnë peshë më të madhe se vetja.

Atëherë diplomacia nuk kërkon më miqësi. Kërkon të ruajë arsyen nga paniku.

Amerika mbetet shtylla kryesore e rendit të lirë.

Kina nuk pranon më të jetë vetëm pjesëmarrëse në një arkitekturë të shkruar nga të tjerët.

Mes tyre, bota nuk jeton në qetësi të plotë. Jeton në vetëpërmbajtje të armatosur, një gjendje ku askush nuk e do përplasjen, por secili ndërton mundësinë që ajo të mos e gjejë të papërgatitur.

Pekini nuk e zgjidhi këtë ankth.

E bëri të dukshëm.

Ky është mësimi për popujt e vegjël.

Kur gjigantët nuk e mbyllin rivalitetin, por vetëm e administrojnë, hapësirat e vogla nuk shpëtojnë duke recituar orientimin e tyre.

Orientimi është jetik, por nuk është peshë.

Aleanca është e domosdoshme, por nuk zëvendëson kapacitetin.

Një komb mund të ketë mikun e duhur dhe prapë të hyjë në histori pa peshë të vetën.

Kjo është çështja shqiptare.

Shqiptarët i përkasin Perëndimit të lirë.

Kjo nuk diskutohet.

Por përkatësia nuk mjafton kur rendi ashpërsohet.

Një popull duhet të ketë shtet që mban, dije që nuk vonohet, ekonomi që nuk thyhet, siguri që nuk pret vetëm sinjalin e tjetrit dhe karakter publik që nuk e ngatërron aleancën me strehën.

Kur paqja mbahet nga frika, kombet e vogla nuk shpëtojnë me drejtësi ndjenjash.

Shpëtojnë vetëm me peshë.

Arian Galdini