Nga Arian Galdini Bileta rrinte brenda Biblës, e palosur në katërsh, fletë e huaj e futur në një libër që s’pranon të jetë thjesht letër. E gjeta te Psalmet, mes dy faqeve të zverdhura nga duart, kur e preka, u hap vetvetiu, sikur ta njihte vendin ku kishte pritur gjatë. Në mes kishte një rrudhë të thellë, në cep një grisje të vogël, e bërë me kujdes. Kur e hapa, kartoni kërciti lehtë. Në të shkruhej: Kthim. Një datë e vjetër. Një orë e vjetër. Një emër vendi. Në këndin e sip

By Arian Galdini My father’s coat hung on the hallway door, empty, holding his shape. The smell of damp wool and old cigarette smoke had sunk into the seams, every morning, as I walked past, that scent brought him back to me without a sound. I took the coat down. I worked through the pockets with fingers that searched quietly. Metal dropped into my palm. The key was small and heavy, its teeth worn down by time. In the pale kitchen light it lay on my skin, cold and clear. Its

Nga Arian Galdini Manteli i babait varej ende pas derës së korridorit, trup i zbrazur që ruan formën e njeriut nga zakoni. Era e leshit të lagur dhe tymi i vjetër i duhanit kishin hyrë në qepje, çdo mëngjes, kur kaloja pranë, ma sillnin praninë e tij pa zë. E mora. Xhepat i lëviza me gishtërinj që kërkonin pa zhurmë. Në pëllëmbë më ra metali. Çelësi ishte i vogël dhe i rëndë, me dhëmbëza të ngrëna nga koha. Në dritën e zbehtë të kuzhinës flinte mbi lëkurë, i ftohtë, i kthjell

Nga Arian Galdini Në kuzhinën time ka një tavolinë druri, njollë kafeje pranë kripores, një pjatë e çarë që mban zërat e djeshëm, një karrige e shtyrë pak nga muri, si vend i ruajtur për dikë që mungon. Pranë derës qëndrojnë një palë opinga të vjetra, me baltë të tharë në thembra, nga fuga e dritares hyn ajër mali me erë leshi të lagur e të kripur, dhe në damarë më zgjohet një këngë pa zë që mban fjalën pas dhëmbëve, jo në gojë. Në qoshe ndizet ekrani pa u thirrur. Rreshtat e

By Arian Galdini In my kitchen there is a wooden table, a coffee stain beside the salt cellar, a cracked plate holding yesterday’s voices, a chair drawn a little away from the wall, like a place kept for someone who is missing. By the door a pair of old shoes waits, their heels still carrying dried mud. From a thin gap in the window a breath of mountain air slips in, with the smell of wet, salty wool, and in my veins a voiceless song wakes, a song that keeps the word clenched

A single candle stands on the table, beside a cup still steaming. The flame makes no noise, yet it alters the room, shadows settle, sentences shorten, the heart becomes more honest. In that light I understand that gentleness is not the absence of strength, it is strength that chooses not to break, and keeps the other’s dignity intact. At Christmas, a certain nearness returns, one that no longer needs explaining. Christ took on our frailty so that my own frailty would no longe

Një qiri rri mbi tryezë, pranë filxhanit që ende mban avull. Flaka nuk bën zhurmë, por e ndryshon dhomën, hijet ulen, fjala shkurtohet, zemra bëhet më e vërtetë. Në atë dritë kuptoj se butësia nuk është mungesë force, është forcë që zgjedh të mos thyejë, dhe e mban tjetrin të paprekur në dinjitet. Në Krishtlindje më kthehet një afërsi që nuk ka nevojë të arsyetohet. Jezusi hyri në brishtësinë e njeriut, që brishtësia ime të mos jetë turp. Ai u ul pranë të përbuzurit, dhe dorë

By Arian Galdini On Christmas Eve, a single candle on the table sets the room in order, speech sheds its excess, and gesture goes first. Shadows stay where they are, learning to hold their place, like people who finally understand that even silence has dignity. Noise goes to the door and hangs there, like a coat no one wears anymore, while the light, small, patient, seeks faces, not eyes. Christmas enters without triumph, through things that seem unimportant, a broken match b

Në Vigjiljen e Krishtlindjes, një qiri mbi tryezë vendos ligjin e dhomës, zëri heq dorë nga tepria, gjesti merr radhën e parë. Hijet qëndrojnë, mësojnë të rrinë në vend, si njerëz që e kuptojnë se edhe heshtja ka dinjitet. Zhurma shkon te dera dhe mbetet e varur, si një rrobë që s’e vesh më askush, ndërsa drita, e vogël, e duruar, kërkon fytyra, jo sy. Krishtlindja hyn pa triumf nëpër gjëra që duken të parëndësishme, një shkrepëse e thyer pranë pjatës, që prapë gjen shkëndijë