Nga Arian Galdini Forma më e hollë e përjashtimit s’të sulmon. Të nxjerr nga pamja. Nuk të shpall armik, sepse armiku ka vend në hartë. Nuk të akuzon, sepse akuza të jep trajtë. Nuk të refuzon haptazi, sepse edhe refuzimi ta pranon peshën. Të lë jashtë fjalës. Jashtë radhës. Jashtë pamjes. Kjo nuk është harresë. Është teknikë pushteti. Ka çaste në jetën publike kur njeriu nuk goditet sepse është i dobët, por sepse nuk duan t’i japin përmasë. Ka prani që sulmohen për t’u ulur

Nga Arian Galdini Regjimet nuk e kanë frikë konfliktin që mund të llogaritet. Edhe kur përplasja bëhet e fortë, ajo shpesh mbetet brenda alfabetit të pushtetit. Prodhon nxehtësi, zhurmë, kthim të syrit te qendra. Regjimi e mat, e shtyn, e lodh, ndonjëherë edhe e ushqen, sepse përplasja e mban skenën gjallë dhe skena e mban pushtetin në qendër. Kjo është arsyeja pse shumë rendje jo të lira bashkëjetojnë gjatë me kundërshtarë të zëshëm, jo sepse janë të buta, por sepse konflikt

Nga Arian Galdini Ligji e zbulon fytyrën e një qeverie vetëm kur prek rrethin e saj më të fortë. Mbi qytetarin e zakonshëm shteti di gjithmonë të duket i prerë, afati vlen, vula bie, gjoba mbërrin, procedura nuk përkulet. Sprova fillon diku tjetër, atje ku drejtësia afrohet te njeriu i pushtetit dhe pyet nëse e njëjta masë zbret edhe mbi të. Pikërisht në atë çast mbaron dekori institucional. Del karakteri. Rasti Balluku duhet lexuar në atë lartësi. Jo si episod i një emri. Jo

Friends, When protest is staged for the cameras as violence, and spectacle joins urgency as the settled language of public life, the consequence is unavoidable. Much of it is media theatre. Everyone knows it. Thought is pushed aside. It loses place, function, weight. Albania knows this not as a distant theory but as a recurring fact, protest flare-ups, fire and smoke, Molotovs and police cordons, then another return, quicker and more prepared than the last. In time, a country

Miq, Kur protesta shpallet, flitet e shfaqet mediatikisht si e dhunshme (ndonëse të gjithë e dimë që është e gjitha spektakël mediatik dhe vetëm kaq..) dhe me tej bashkë me regjimin e urgjencës, marrin rolin e gjuhës mbizotëruese e të përhershme, pasoja bëhet e pashmnagshme. Mendimit i hiqet vendi, roli, pesha. Shqipëria e njeh këtë jo si ide të largët, por si përvojë të përsëritur, shpërthime protestash, zjarr e tym, molotovë e kordonë, pastaj një rikthim tjetër, edhe më i g

Rregjimet nuk u tremben kundërshtive, as atyre të moderuara e aq me pak atyre ekstreme, në fakt, rregjimet u tremben sfidave themelore e radikale në ide, shembullzim, model dhe stil jetese… Ndaj edhe promovohen papushim kundërshtarët dhe zhduken e asgjësohen, mohohen e ndalohen shembulltarët…

Shqipëria e këtyre dekadave e njeh mirë regjimin e urgjencës, cikle shpërthimesh të dhunshme protestash, zjarr e tym, molotovë, kordonë, dhe pastaj një qetësim që nuk shëron, vetëm riorganizon kthimin. Kjo mënyrë jetese publike krijon një lloj varësie, vëmendja mësohet të zgjohet nga tronditja, jo nga mendimi. Kur tronditja kthehet në matës, mendimi shtyhet në skaj, reflektimi duket si vonesë, urtia merret për dobësi. Regjimi i urgjencës e mban shoqërinë të zënë me çastin, nd

2 Marsi, dita e Besëlidhjes së Lezhës, kur Skënderbeu mblodhi prijësit shqiptarë në një besë, na lë një provë që s’ka nevojë për zë të lartë, bashkimi u bë veprim, dhe veprimi e mbajti nderin të mos kthehej në britmë. Sot tundimi vjen me pamje të ndezura, fjala shkon përpara, përgjegjësia mbetet mbrapa, dhe e vërteta nuk rrëzohet me krismë, thjesht nis të mos kthehet më te askush. Pakti Kombëtar i Urtisë rri jashtë partive, jashtë politikës, jashtë pushtetit dhe jashtë garave

Lukunia e militantëve janë ose “milicia virtuale e call centerave” të partive që shajnë me pagesë, ose thjesht militantë të trushplarë që shajnë me porosi e shërbesë… “Limfat e Partive” janë aktivistë dhe drejtues të partive politike, të cilët ndërhyjnë në postimet e mia me komentet e tyre, për të më treguar se jam në “rrugë të gabuar”.. Linja e përbashkët kësaj radhe edhe e “lukunisë së militantëve” edhe e “limfave të partive” duket se është: 1. Arian Galdini lëpirës i Edi R