Ska pushtet e opozitë, revolucion e fuqi, që ma ndryshon bindjen se vetëm Rinisja është zgjidhja e duhur për Shqipërinë… Do fashiten zhurmat, do bjerë adrenalina, do shuhen dritat e prozhektorëve e kamerave të spektaklit, e kur të bjerë qetësia e heshtja dhe të gjithë të nisin të mendojnë e reflektojnë, jam i bindur se do ta kuptojnë se Shqipëria ndryshon nga urtia, mendimi, kultura dhe dija. Rinisja është këtu. Ne jemi alternativa e urtisë dhe e Shqipërisë Mendonjëse. Paçka

Sa shanse e gjasa ka që i njëjti grup njerëzish, të përdoren për të më gjakosur mua, në 19 gusht 2022, edhe për të më baltosur mua në Fiks Fare, Top Channel, në 26 dhjetor 2022, edhe për tiu bashkuar Profilaktik Lapajt si Diaspora që e mbështet e investon, edhe për të marrë “kontrollin e mikrofonit” dhe të kthehen në “folës të promovuar” nga Irfan Hysenbelliu e mediat e tij, si Flamingo? Edhe me llotari po të përzgjidheshin nuk do ishin dot të njëjtët… Edhe me letër me vrimë

Më habisin pamasë… E nuk po flas këtu për profilet anonime të callcenterave dhe të milicive virtuale të vrerit… Po flas për njerëz realë, e madje edhe për njerëz që i njoh e më njohin… Unë postoj foto e video të personave që më kanë gjakosur e baltosur dhe jap dëshmi personale për çfarë më ka ndodhur mua, e këta hyjnë e bëjnë komente për rëndësinë e Protestës e ku di unë çfarë… Ore a jeni në vete apo jo? Po si tu besoj unë juve se jeni njerëz normalë kur nuk keni respekt për

Regjimin apo Rinisjen? Unë zgjedh Rinisjen. Opozitën apo Rinisjen? Unë zgjedh Rinisjen. Revolucionin e Flamingove apo Rinisjen? Unë zgjedh Rinisjen. Kur e themeluam LRE ishim Lëvizja e Re. Sot jemi Rinisja. Asgjë nuk ka ndryshuar. Thjesht nuk jemi më “lëvizje e re”, e nuk jemi as të tërhequr, as të shuar e as të dorëzuar, prandaj jemi Rinisja. E kur ka Rinisje, asgjë nuk ndryshon përveçse rritet besimi e këmbëngulja. E kam besuar, e besoj dhe thellesisht e besoj se Shqipëria

Nga Arian Galdini Një njeri hyn në një sallë me një dokument në dorë. Letra është palosur në mes, si çdo provë që ka pritur më gjatë se duhej. Në një cep ka një datë. Poshtë, një firmë. Mbi të, shenja e gishtave që e kanë mbajtur shumë herë, jo si armë, por si shpresë se një ditë dikush do ta lexojë përpara se ta pyesë kush e solli. Njeriu nuk bërtet. Nuk ka flamur pas vetes. Nuk ka parti që e prezanton. Nuk ka kryetar që ia hap rrugën. Nuk ka kamera që e ndjekin. Nuk ka mikr

Nga Arian Galdini Skënderbeu nuk ka para të mbrohet. Nuk ka studio televizive. Nuk ka portal. Nuk ka buxhet komunikimi. Nuk ka patronazhistë që t’i shpërndajnë fjalën. Nuk ka militantë që t’i ruajnë statujën në rrjet. Nuk ka oligarkë që t’i blejë mbrojtës. Nuk ka parti që të fusë “ata që duan të ngjiten lart” në listë. Nuk ka mikrofon në shesh. Nuk ka zyrë shtypi. Nuk ka as mundësi të dalë e të thotë se nuk është pronë e askujt. Ka vetëm emrin. Dhe pikërisht sepse ka vetëm em

Nga Arian Galdini Shoqëritë nuk e mbulojnë të keqen vetëm me heshtje. Shpesh e mbulojnë me zhurmë. Heshtja është forma e vjetër e shmangies. Zhurma është forma moderne. Heshtja të lë të dukesh fajtor. Zhurma të lejon të dukesh i angazhuar. Heshtja e tregon njeriun që nuk foli. Zhurma e shpëton njeriun me pamjen e atij që foli shumë. Kjo është një nga dinakëritë më të mëdha të epokës sonë, njeriu mund të flasë pa pushim dhe prapë të mos ketë thënë asgjë që e detyron. Mund të d

Nga Arian Galdini Fishkëllima vinte para britmës. Ata e dinin orën. Të dielave, kur mblidheshin në kishë, treni kalonte pranë tyre me njerëz që nuk po shkonin drejt një stacioni, por drejt vdekjes. Në fillim dëgjuan rrotat. Pastaj dëgjuan zërat. Pastaj kuptuan. Dhe pikërisht atëherë filluan të këndonin më fort. Erwin W. Lutzer, në When a Nation Forgets God, përcjell dëshminë e një të krishteri gjerman që e mbante atë fishkëllimë në ndërgjegje shumë kohë pasi treni kishte ikur

Nga Arian Galdini Nuk po mbroj protestën. Nuk po mbroj mikrofonin. Po mbroj njeriun nga shteti që, për të mos dhënë llogari, e kthen pyetësin në shënjestër. Këtu nuk mbrohet një grup. Mbrohet një kufi. Kufiri që pushteti nuk ka të drejtë ta kalojë, edhe kur kundërshtari i tij është i paqartë, i gabuar, i pamandatuar apo i zhurmshëm. Sepse njeriu nuk humbet dinjitetin pse gabon politikisht. Pushteti humbet dinjitetin kur e përdor gabimin e njeriut për të fshehur përgjegjësinë