Nga Arian Galdini Në Maltë, guri nuk më foli për moshën e vetë. Rrinte i artë, i ngrohur nga deti, me atë durim të ishujve që kanë parë shumë anije dhe prapë nuk janë lodhur nga ardhja e fëmijëve. Valetta zbriste drejt ujit me porta të qeta, me ballkone që mbanin pak ajër blu, me varka të vogla që lëkundeshin në liman si lodra të vjetra që askush nuk pati zemër t’i hidhte. Davidi ecte përpara me shikimin e mbledhur, sikur dita i kishte dhënë një drejtim të vogël për ta ruajtu

Nga Arian Galdini Një student që ka mësuar vite me radhë në gjuhën e vet vjen te pragu i profesionit me libra, shënime, lodhje, pritje dhe një ëndërr të qetë. Ai nuk kërkon të hyjë në histori. Nuk kërkon epërsi. Nuk kërkon që dikush tjetër të largohet nga vendi i vetë. Kërkon vetëm që dija e tij të provohet në gjuhën ku është formuar. Pastaj shteti i thotë se aty gjuha e tij nuk hyn. Ky çast duket i vogël. Një provim. Një rregull. Një datë. Një formular. Një derë zyre ku mund

By Arian Galdini In the morning, before the city puts on the face it needs in order to go out into the street, a window stands open over a room where no word has entered yet. Light does not come there as victory. It enters slowly, like a hand that does not wish to wake the pain, but only to feel the forehead of one who has slept little and risen with weight. On the chair lies a shirt. Not white. Not clean. Not poor. Only left there, with the low hush of things that ask for no

By Arian Galdini (A light for Lira’s Silence) On the third floor of an old house, where the stairs rose slowly, as if they remembered the feet that never came back the same, a small pillow rests, embroidered with red thread. No one had moved it for years. Not because it was holy. Not because it held some written last word. Only because, in that room, there were things a hand could no longer touch without becoming guilty at once. She had sewn the thread. She had drawn the need

Nga Arian Galdini (Një dritë për Lirën e Heshtjes) Në katin e tretë të një shtëpie të vjetër, aty ku shkallët ngjiteshin ngadalë, sikur mbanin mend këmbët që nuk ktheheshin më njësoj, rri një jastëk i vogël, i qëndisur me fill të kuq. Askush nuk e lëvizi prej vitesh. Jo se ishte i shenjtë. Jo se ruante ndonjë amanet të shkruar. Vetëm sepse në atë dhomë kishte gjëra që dora nuk i prekte më pa u bërë menjëherë fajtore. Fillin e kishte qepur ajo. E kishte kaluar gjilpërën ngadal

Nga Arian Galdini Në mëngjes, para se qyteti të veshë fytyrën që i duhet për të dalë në rrugë, një dritare rri hapur mbi një dhomë ku fjala s’ka hyrë ende. Drita nuk vjen aty si fitore. Hyn ngadalë, si dorë që s’do të zgjojë dhimbjen, por vetëm t’i provojë ballin atij që ka fjetur pak dhe është ngritur rëndë. Mbi karrige rri një këmishë. Jo e bardhë. Jo e pastër. Jo e varfër. Vetëm e lënë aty, me atë qetësi të ulët të sendeve që nuk kërkojnë as falje, as lavdi, as dëshmitar.

Nga Kristina Nano Kryetare e LRE Rinisja Shqipëria është lodhur nga politika që shfaqet. Shfaqet me fjalë të mëdha, me premtime të shpejta, me zhurmë të një dite, pastaj largohet pikërisht kur qytetarit i duhet njeri pranë, vesh i hapur dhe punë e mbajtur. Besimi nuk ndërtohet kështu. Besimi nuk lind nga një dalje publike, nga një fotografi, nga një sallë e mbushur për pak orë. Lind kur politika kthehet. Kur është përsëri aty. Kur njeriu sheh se fjala e thënë nuk mbeti në ajë

Një shoqëri që kërkon shpëtim nga barra e tjetrit, pa marrë pjesën e vet, nuk ndërton demokraci. Ndërton pritje pa karakter. Pushteti që jeton nga taksat e qytetarit ka detyrim të plotë publik. Ai duhet të japë llogari për çdo qindarkë, çdo vendim, çdo ligj, çdo pasojë. Kur shteti përdor mundin e njeriut, njeriu ka të drejtë ta pyesë deri në fund. Por jo çdo punë publike lind nga pushteti. Ka punë që lindin nga bindja, nga sakrifica, nga koha e dhënë pa garanci, nga njerëz që

Mbi të drejtën për t’u dëgjuar para se qytetari të votojë. Nga Arian Galdini Demokracia nuk vdes vetëm kur vidhet vota. Vdes edhe më herët. Vdes kur një zë ndalet përpara se qytetari ta dëgjojë. Vdes kur ligji nuk pret ditën e votimit, por ndërhyn më parë, te hyrja në garë, te fusha e dëgjimit, te mundësia e një alternative për t’u bërë e dukshme përpara se të gjykohet nga qytetari. Vota është akti i fundit i lirisë politike. Hyrja në dëgjim është akti i parë. Prandaj çdo ref