Poezi: Për miqësinë!

Nga Arian Galdini

Në një fshat të vogël,

atje ku bora nuk zbardhte vetëm gurët,

por edhe heshtjen e njerëzve,

era hynte në prag

pa trokitur.

Shtëpitë rrinin të ulëta.

Tymrat dilnin ngadalë,

si frymë që nuk donte

ta rëndonte qiellin.

Qentë rrinin pranë portave

me kokën ulur,

dhe mbi çatitë e bardha

koha dukej sikur kishte vënë dorën,

jo për të dënuar,

por për të pyetur

sa mban ende njeriu

kur brenda tij prishet vendi

ku kishte mësuar të mbështetej.

Unë isha atje.

Më saktë,

atje kishte mbetur trupi im.

Nganjëherë njeriu nuk largohet nga bota.

Bota largohet prej tij,

dhe sendet që dikur e njihnin

nisin të rrinë përreth

si dëshmitarë pa gojë.

Tryeza ishte aty.

Stoli ishte aty.

Xhami i dritares ishte mbuluar

nga një frymë e hollë dimri.

Në qoshe, soba mbante pak zjarr,

jo sa për ta ngrohur dhomën,

por sa për të mos e lënë

të kthehej e tëra në gur.

Nuk doja të flisja.

Nuk doja të më pyesnin

çfarë kisha.

Nuk doja as fjalët e mira,

sepse në orën e thyerjes

edhe fjalët e mira

mund të tingëllojnë si enë bosh.

Desha vetëm

që askush të mos binte më brenda meje.

Kaq.

Ka rënie që nuk bëjnë zhurmë.

Bien brenda njeriut

bukët e ngrëna me besim,

fytyrat që e kanë thirrur dikur,

lutjet që s’i ka dëgjuar askush,

emrat që i ka ruajtur nën gjuhë

si prush të vogël

për ditë më të ftohta.

Dhe kur këto bien,

nuk thyhet xham.

Nuk hapet toka.

Vetëm dora mbetet mbi gju

dhe nuk di më

ku të vendoset.

Atëherë ai hyri.

Jo me nxitim.

Jo si njeri që kishte ardhur

të më kthente në jetë.

Hapi derën ngadalë,

shkundi borën nga këpucët,

e mbylli pas vetes

pa e lënë drurin të ankohej,

dhe ndenji një grimë

sikur të pyeste dhomën

ku mund të rrinte

pa ma zënë frymën.

Nuk më përqafoi.

Nuk më tha, duro.

Nuk më tha, do të kalojë.

Afroi një stol,

por jo shumë pranë.

Pastaj mori bukën

që kishte mbetur mbi tryezë,

e ktheu nga ana e butë,

shtyu thikën më tej

që të mos rrinte midis nesh,

dhe u ul.

Kaq bëri.

Por dhoma ndryshoi.

Jo si ndryshon nata

kur ndizet drita.

Më ngadalë.

Më thellë.

Si ndryshon një trup

kur kupton se ende nuk është lënë

në dorë të plotë të errësirës.

Ai nuk më shpëtoi.

Shpëtimi është fjalë tepër e lartë

për një dorë njerëzore

në një mbrëmje dimri.

Ai bëri diçka më të vështirë.

U bë vend.

Jo strehë që të mbyll.

Jo dritë që të turpëron.

Jo krah që të merr pronë

në çastin kur s’ke forcë

të kundërshtosh.

Vend.

Aq sa shpirti të mos përhapej krejt

nëpër të çarat e dhomës.

Aq sa dhimbja të mos mbetej

e vetmja gjë me emër.

Aq sa unë të rrija aty,

i pashpjeguar,

por jo i fshirë.

Heshtja e tij nuk ishte zbrazëti.

Ishte banesë.

Në të mund të hyje

pa u detyruar të ishe i fortë.

Mund të rrije pa e zbukuruar plagën.

Mund të merrje frymë

pa i kërkuar falje askujt

për frymën tënde të rëndë.

Jashtë, bora vazhdonte.

Në dritare, avulli bëhej më i dendur.

Në sobë, një dru u ça ngadalë

dhe lëshoi një tingull të vogël,

siç çahet diçka në njeriun

kur nuk ka më fuqi

të thyhet me zë.

Ai e dëgjoi,

por nuk ngriti kokën.

Nuk e mori dhimbjen time

si rast për të qenë i mirë.

Nuk e preku plagën

që të provonte butësinë e dorës së vetë.

Nuk e shndërroi heshtjen time

në shkallë për shpirtin e tij.

Rrinte aq afër

sa të mos mbetesha vetëm,

dhe aq larg

sa të mos ma zinte vendin shpirti.

Ka një virtyt

më të rrallë se ndihma,

moszotërimi i tjetrit

në çastin kur ai është i dobët.

Pastaj nuk mendova më.

Vetëm dëgjova borën.

Drujtë në sobë.

Frymën e tij të qetë

përballë frymës sime të rëndë.

Thikën, të larguar pak më tej.

Bukën, me anën e butë nga unë.

Në atë dhomë

asgjë nuk u shërua.

Por asgjë nuk u la

krejt vetëm.

Më vonë, ai u ngrit,

shtoi një dru në sobë,

u kthye,

dhe e la derën paksa hapur.

Jo që të hynte kush.

Që dhoma të mos harronte

se kishte ende dalje.

Unë nuk e falënderova.

Ka mirënjohje

që duhet të rrijë një natë të tërë

pa zë,

që të mos bëhet më e vogël

se ajo që ka ndodhur.

Ai e dinte.

Ndenji deri vonë.

Sa bora e jashtme u bë më e bardhë

se mbrëmja.

Sa rruga humbi shenjat e këmbëve.

Sa fshati u mblodh brenda vetes

si një plak

që nuk do t’i tregojë kujt

se ka ftohtë.

Dikur, ai u ngrit.

Nuk tha se do të kthehej.

Nuk premtoi.

Nuk më la asnjë fjalë

që ta mbaja si shkop.

Vetëm vështroi pragun,

pastaj stolat,

pastaj bukën mbi tryezë.

Dhe para se të dilte,

e afroi edhe pak stolin e tij

nga vendi ku kisha qenë ulur.

Jo pranë meje.

Pranë vendit

ku kisha rënë.

Nganjëherë është një stol

që mbetet aty

ku ti nuk munde të rrije vetëm.

Nganjëherë është buka

e kthyer nga ana e butë.

Është thika

e shtyrë më tej.

Është dera

që nuk mbyllet krejt.

Është një njeri

që nuk e përdor errësirën tënde

për t’u dukur dritë.

Ai doli.

Era hyri përsëri në prag,

por tani nuk dukej

sikur hynte në një shtëpi të braktisur.

Në xhamin e dritares

mbeti fryma jonë e përzier,

e imja e rëndë,

e tij e qetë.

Pas pak,

të dyja u zhdukën.

Por për një çast

kishin qenë mjaftueshëm të vërteta

për të dëshmuar

se njeriu nuk ishte vetëm.

Jashtë, bora kishte mbuluar

gjurmët e ardhjes së tij.

Brenda, stoli rrinte ende aty.

Miku nuk të merr nga humnera

me emrin e vetë.

Vetëm bën të mundur

që vendi ku re

të mos mbetet

pa dëshmitar.

Ai nuk solli dritë.

Nuk i duhej.

E la stolin.

Dhe në atë stol,

edhe kur ai kishte ikur,

diçka prej tij

mbeti zgjuar

pranë vendit

ku unë nuk kisha mundur

të qëndroja.

Arian Galdini