Poezi: Ai që nuk e la botën vetëm!

Nga Arian Galdini

Ai nuk erdhi për ta ndryshuar botën.

Kjo do të kishte qenë shumë pak.

Edhe mendja e tij

kishte nxituar shpesh

atje ku duhej të dëgjonte.

Kishte parë njerëz

që e quanin ndryshim

çdo gjë që arrinin

ta përdornin ndryshe.

Kishte parë gurë

të shitur si kujtim,

ujë të matur me çmim,

xhama të ndezur

ku fytyrat kalonin

pa i kthyer askujt shikim.

Prandaj nuk erdhi

me zë profeti.

Nuk solli emër për veten.

Nuk solli shkop.

Nuk solli urdhër.

Vetëm ndaloi

përpara një guri.

Guri rrinte aty

me atë durim të errët

që kanë gjërat

kur kanë parë shumë

dhe nuk u ka mbetur askush

t’u besojë.

Ai e preku.

Jo për ta marrë.

Jo për ta shenjtëruar.

Jo për ta bërë shenjë.

E preku

siç preket balli i një të vdekuri

kur fjala vjen vonë

dhe nuk ka më çfarë të shpëtojë.

Guri nuk u hap.

Nuk kishte pse.

Por në të

kaloi një dridhje e vjetër,

si lodhje e mbledhur

nga ata që ranë

pa u numëruar,

që u mbuluan pa u thirrur,

që lanë në tokë

vetëm rëndesën e një hapi

dhe asnjë gojë

për t’i kthyer në njeri.

Ai e mbajti dorën aty.

Gjatë.

Dhe kuptoi

se bota nuk hesht

sepse është e zbrazët.

Hesht

sepse është përdorur shumë

nga duar

që nuk kanë dashur.

Pranë gurit

kishte dalë një fije bari.

E hollë.

Gati e pavënë re.

E vendosur të jetonte

pa kërkuar leje

nga pesha sipër saj.

Në atë gjelbërim të ulët

ai pa një grua.

Jo si vegim.

Si jetë.

Kishte dalë

nga një shtëpi e ngushtë,

nga një tryezë ku fjala e saj

kishte qenë gjithmonë më e vogël

se buka,

nga një dashuri

që i kërkonte bindje

dhe e quante paqe.

E kishin quajtur të pabindur

sepse nuk pranoi

të ishte mur

për frikën e të tjerëve.

I kishin hedhur gurë pas shpine.

Ajo nuk ndërtoi hakmarrje.

Me po ata gurë

ngriti një prag të ri,

jo për t’i mbyllur njerëzit jashtë,

por që vajzat që vinin pas saj

të mos hynin më në jetë

me kokën të ulur

si falje për lindjen e tyre.

Ai nuk e bekoi.

Bekimi i tij

do ta kishte përdorur përsëri.

Vetëm preku barin

edhe një herë

dhe ndjeu se jeta,

kur nuk lejohet të ngrihet,

mëson të dalë poshtë.

Pastaj hyri në qytet.

Qyteti ecte shpejt.

Njerëzit mbanin në duar

ekrane të ndezura,

ku bota dukej afër

dhe njeriu mbetej larg.

Ato jepnin fytyra

pa kthyer shikim.

Tregu blinte lodhjen

dhe e shiste si jetë.

Fjalët dukeshin të larta

derisa kërkohej karakter.

Askush nuk dukej fajtor.

Në një cep,

një fëmijë shikonte kalimtarët.

Nuk qante.

Nuk qeshte.

Shikonte

me atë vëmendje të pambrojtur

që të rriturit e humbin

kur mësojnë të shpëtojnë

nga ajo që shohin.

Ai u ul pranë tij.

Fëmija pyeti:

Pse rriten njerëzit

nëse pastaj mësojnë

të jenë më pak të gjallë?

Ai nuk iu përgjigj.

Pyetja mbeti aty.

Rrinte aty,

me fëmijën pranë,

me gurin ende në dorë,

ndërsa qyteti ecte.

Atëherë e kuptoi

se prekja më e vështirë

nuk ishte jashtë.

Ishte brenda.

E preku në veten e tij

atë vend ku e drejta

kishte filluar të vdiste ngadalë,

jo nga plagët e mëdha,

por nga lehtësitë e vogla

që njeriu i fal vetes

derisa nuk e njeh më rënien.

Aty gjeti frikë.

Gjeti sedër.

Gjeti fjalë

që kishin dalë para tij

kur duhej të dilte e vërteta.

Pastaj gjeti dorën e vetë

aty ku kishte prekur botën

pa e pyetur

nëse ajo po dhembte.

U tremb.

Ende nuk ishte humbur.

Ai nuk premtoi asgjë.

Vetëm uli dorën.

E vendosi mbi tokë,

pastaj mbi kraharor,

pastaj mbi shpatullën e fëmijës.

Asgjë nuk u ndriçua papritur.

Guri mbeti gur.

Bari mbeti bar.

Qyteti vazhdoi.

Ekranet dhanë fytyra të tjera.

Tregu hapi prapë gojën e vetë.

Por për një çast

bota nuk u përdor.

Për një çast

nuk ishte mall,

nuk ishte skenë,

nuk ishte send për t’u marrë.

Ishte botë.

E lodhur.

E plagosur.

Ende e gjallë.

Ai nuk e preku botën

për ta ndryshuar.

E preku

që të mos mbetej vetëm

në duart

që dinin ta përdornin,

por jo ta donin.

Dhe bota

nuk u bë sërish.

Vetëm mori frymë.

Arian Galdini