Nga Arian Galdini Mos më thuaj se jeta është pajtim. Kam parë njerëz që u pajtuan herët dhe nuk i pa askush duke vdekur. Vazhduan të ngriheshin në mëngjes, të mbanin orarin, të përgjigjeshin kur i thërrisnin, të qeshnin në vendin ku pritej e qeshura, por brenda tyre një krahinë e tërë ishte zbrazur pa lënë lajm. Nuk i mundi dhuna. I mundi ajo qetësi e hollë që vjen kur njeriu, nga lodhja, nis ta quajë fat atë që dikur do ta kishte kundërshtuar. Unë nuk e dua atë paqe. Ajo nuk

Di Arian Galdini (A David e Martin) Sul vostro colletto il mattino aveva lasciato un bottone appena storto, spalla contro spalla, quella linea sottile tra voi dove un fratello non si vede, eppure tiene il posto. Il maggiore stava come parola misurata prima di uscire. Il piccolo aveva negli occhi una porta ancora aperta, senza sapere che più tardi anche i passi imparano a fermarsi. Non avevo un baule da tramandarvi. Solo un errore che non ho nascosto, un cucchiaio lavato dopo

By Arian Galdini (For David and Martin) On your collars morning had left one button slightly crooked, shoulder against shoulder, that thin line between you where a brother is unseen, yet holds his place. The elder stood like a word measured before it is spoken. The younger had in his eyes a door still open, not knowing that later even steps learn to stop. I had no trunk to hand down. Only a mistake I did not hide, a spoon washed after supper, a bitterness turned back before t

Nga Arian Galdini (Davidit dhe Martinit) Te jaka juaj mëngjesi kishte lënë një kopsë paksa shtrembër, supin pranë supit, atë vijë të hollë mes jush ku vëllai nuk duket, por mban vend. I madhi rrinte si fjalë që matet para se të dalë. I vogli kishte në sy një derë ende të hapur, pa ditur se më vonë edhe hapat mësojnë të ndalen. Nuk gjeta arkë për t’jua lënë. Vetëm një gabim që nuk u fsheh, një lugë të larë pas darke, një hidhërim që u kthye mbrapsht para se druri i derës të nj

Di Arian Galdini Vedo il cielo senza occhi. Non per la luce. Non per pietà della notte. Ma per quel peso che cade sull’anima quando l’uomo, finalmente, si siede e posa l’orecchio sul petto della terra. Lì comincia tutto. Non come visione. Non come idea. Non come grandezza proclamata. Ma come quel battito profondo che l’orecchio frettoloso non coglie, né l’occhio che cerca di saziarsi di splendore, ma soltanto l’uomo che è rimasto abbastanza a lungo sotto il peso del mondo da

By Arian Galdini I see the sky without eyes. Not by light. Not by night’s mercy. But by that weight that falls upon the soul when a man, at last, sits down and lays his ear against the breast of the earth. That is where everything begins. Not as vision. Not as idea. Not as named greatness. But as that deep beating the hurried ear cannot catch, nor the eye that wants to feed on brightness, but only the man who has stayed long enough under the world’s weight to know that weight

Nga Arian Galdini Pa sy e shoh qiellin. Jo prej dritës. Jo prej mëshirës së natës. Po prej asaj peshe që bie mbi shpirt kur njeriu, më në fund, ulet dhe vë veshin mbi gjoksin e dheut. Atje fillon gjithçka. Jo si pamje. Jo si ide. Jo si madhështi e shpallur. Po si ajo rrahje e thellë që s’e kap veshi i nxituar, as syri që kërkon të ngopet me shkëlqim, por vetëm ai njeri që ka ndenjur mjaft gjatë nën barrën e botës sa të kuptojë se pesha, kur rri gjatë në ndërgjegje, nis të bëh

Nga Arian Galdini Regjimet e vjetra nuk mbijetojnë vetëm duke ndaluar kundërshtarët. Shpesh mbijetojnë duke prodhuar pamjen e kundërshtimit. Kur një shoqëri lodhet nga fytyrat që e kanë mbajtur peng dhe nis të kërkojë diçka tjetër, pushteti nuk ka gjithmonë nevojë ta shtypë ndryshimin. Nganjëherë i mjafton ta imitojë. I mjafton të nxjerrë në qarkullim një trajtë të tij, ta ndriçojë, ta bëjë të duket si çarje, ndërsa hyrja reale mbetet nën ruajtjen e po atyre duarve. Jo çdo gj

By Arian Galdini Albania has not been damaged only by those who have governed badly. It has also been damaged by the empty place the citizen has left in public life. Not because he has not voted, not because he has not been angry, not because he has not spoken at home, in the street, on the screen, or alone with himself. The wound is deeper, the citizen has often been present as discontent and absent as responsibility. Present when he is counted. Absent when he is needed to b