Titulli: Kur bie masa Ka vende që nuk rrëzohen kur thyhet një mur, por kur prishet radha. Jo sepse mungon ligji në letër, por sepse bie masa me të cilën të barabartët i lënë vend njëri-tjetrit. Rënia nis aty, kur përjashtimi kërkohet si zgjuarsi, kur përparësia vishet si hall, kur rregulli i përbashkët trajtohet si pengesë nga ata që duan të kalojnë më lehtë. Radha është prova më e thjeshtë e republikës. Ka vetëm këtë pyetje të heshtur, a e pranon njeriu kufirin që e mbron ba

By Arian Galdini The carbon sheet lay between two white pages, thin, dark, flat. Its edges were gnawed, not by one day, but by long handling passed from hand to hand, until silence wore it thin. When I drew it out, it didn’t bend. It came free with a slight resistance, like something that shuns the light yet refuses to tear. When I touched it, the color caught my finger. The stain was small, clean-cut, cold. I rubbed it with a handkerchief. It faded. Then it set again, deeper

Nga Arian Galdini Fleta e karbonit rrinte mes dy fletëve të bardha. E hollë, e errët, e sheshtë. Skajet i kishte të ngrëna, jo nga një ditë e vetme, por nga një përdorim i gjatë që kalon dorë më dorë dhe e lë sendin të rrjepur pa zë. Kur e tërhoqa, ajo nuk u përkul. U shkëput me një rezistencë të lehtë, si send që s’e do dritën, por s’pranon të griset. Kur e preka, ngjyra m’u ngjit në gisht. Njolla doli e vogël. E prerë. E ftohtë. E fërkova me shami. U zbeh. Pastaj u ngul sër

Nga Arian Galdini Njeriu rrallë e humb veten me zhurmë. Më shpesh e humb duke u mësuar me një formë që e mban në këmbë, por nuk e përfaqëson. Duke e quajtur karakter atë që është vetëm zakon. Duke e quajtur pjekuri atë që është vetëm frikë e rregulluar. Duke e quajtur urtësi atë që është vetëm lodhje nga përballja. Aty fillon mashtrimi më i rëndë, kur jeta vazhdon, por i zoti i saj nis të mungojë. Të bëhesh vetvetja nuk është lehtësi e shpirtit. Është çmimi i tij. Nuk është s

Nga Arian Galdini Njeriu nuk jeton vetëm atë që i ndodh. Jeton edhe atë që zgjedh. Kjo është një nga të vërtetat më të rënda të jetës sonë dhe një nga më të pambrojturat nga koha që po jetojmë. Sepse koha jonë e do njeriun të shpejtë në reagim, por jo të rëndë në zgjedhje, e do me opinion, por jo me barrë, e do të gatshëm për të folur, por jo për të mbajtur peshën e asaj që thotë. Pikërisht këtu nis dobësimi i madh, jo kur njeriut i mungojnë mundësitë, por kur ai nuk duron më

Nga Arian Galdini Njeriu nuk dëshmohet vetëm nga ajo që arrin të ngrejë mbi vete. Dëshmohet edhe nga ajo që nuk lë të rrënohet mbi tjetrin. Kjo është një nga të vërtetat më të rënda të jetës njerëzore dhe një nga më të shkelurat nga koha jonë. Sepse koha jonë e admiron ngjitjen, jo mbajtjen, dukjen, jo barrën, shkëlqimin, jo përkuljen. Ajo e mëson njeriun të pyesë sa lart u pa, sa larg shkoi, sa fort u dëgjua, sa shumë fitoi. Rrallë e mëson të pyesë atë që vendos peshën e vër

Nga Arian Galdini Budallallëku nuk është më vetëm mangësi. Në kohën tonë ai është bërë mall. Kjo është tragjedia. Jo se ka njerëz të cekët. Të tillë ka pasur gjithmonë. Tragjedia fillon kur cekëtia shpërblehet, kur sipërfaqja fiton mbi thellësinë, kur fjala që ndez paguhet më mirë se fjala që ndriçon, kur zëri që ngacmon vlen më shumë se mendimi që peshon. Atëherë budallallëku pushon së qeni dobësi e shpërndarë dhe bëhet klimë. Pastaj bëhet mënyrë. Më pas bëhet rend. Në fund,

Nga Arian Galdini Turma nuk e urren së pari mendimin. Urren njeriun që nuk ia jep shtyllën e vet kurrizore. Jo idenë si përmbajtje. Jo fjalën si stoli të mendjes. Jo kundërshtimin si gjest. Turma e duron edhe gabimin, nëse gabimi ecën në hap me të. E duron edhe vulgaritetin, nëse vulgariteti e ngroh. E duron edhe ligësinë, nëse ligësia i jep ritëm. Por njeriun që mendon vetë e ndien si fyerje. Jo sepse ai ka domosdo të drejtë. Por sepse ai i kujton mungesën që e fsheh me zhur

Edi Rama dhe çmimi i karburanteve! Nga Arian Galdini Në Shqipëri, çmimi i karburantit nuk del në treg si një numër i vetëm. Del si shtresim. Litri që qytetari sheh te pompa nuk është vetëm nafta ose benzina. Është malli i importuar, është rruga e tij, është porti, magazina, shpërndarja, marzhi tregtar, barra fiskale dhe tatimi që i hipën sipër asaj barre. Prandaj debati ynë publik nis shpesh i shtrembër qysh në fjalinë e parë. Flitet sikur shqiptari po paguan vetëm karburanti