Nga Arian Galdini Burri i moshuar e tha gabim emrin e rrugës. Te stacioni, dy të rinj qeshën. Jo me ligësi të madhe. Me atë lehtësi të shpejtë që e zë njeriun para se ai ta mbledhë veten. Pak më tutje, një djalë mbante një libër nën sqetull. Nuk e shtrëngonte. Vinte nga biblioteka, pas një takimi, karrige të shtyra, gota plastike të zbrazura, mikrofoni anash, si vegël që kishte mbaruar zërin. Mbi banak rrinin disa kopje. Askush nuk u betua mbi to. Në korridor kishte ndenjur m

Nga Arian Galdini Në fund të një sirtari gjeta letrën e babait. Nuk mbante erë lavdie. Mbante erë letre, pak bojë të zbehur, pak vite të palosura, dhe atë kursim të brendshëm që kanë sendet kur nuk duan të duken të shenjta, por të sakta. Babai shkruante pak. Jo për të më mësuar botën. Për një borxh që e kishte kthyer para se t’ia kujtonin. Për një fqinj të cilit, një dimër, i kishte mbajtur shkallën ndërsa burri rregullonte çatinë. Për një fjalë që i kishte kushtuar humbje, p

Sot, më 26 maj, në orën 12.00, do të jem në Bibliotekën Publike të Kuçovës, në një takim për librin tim “Neoshqiptarizmi”, organizuar nga Biblioteka Publike e Kuçovës. Një libër nuk shkon në bibliotekë vetëm për t’u prezantuar. Shkon aty ku fjala vihet përballë njerëzve, qytetit dhe kujtesës. Shkon aty ku mendimi duhet të provojë nëse mban peshë. “Neoshqiptarizmi” nuk është nostalgji. Nuk është kthim i zbukuruar te e djeshmja. Nuk është zemërim i veshur me flamur. Është përpj

By Arian Galdini Every young state has two ages. The first is the age of the right to come into being. It begins when a people no longer accepts being a wound without a name, a memory administered by another, a life suspended on a map where others decide for it. In this age, history speaks with a heavy voice. There is fear, occupation, violence, resistance, graves, testimony, intervention, alliance, and moral judgment. A people does not yet ask for the perfection of the state

By Arian Galdini The word change is one of the most exhausted words in politics. It is not exhausted because it is no longer needed. It is exhausted because it has been used too often without paying its moral price. It enters campaigns as a promise and comes out of them consumed. It dresses itself in new faces, new colors, softer voices, cleaner photographs, more European words, more orderly stages. For a few weeks, it seems as if a country is entering another time. Then the

Nga Arian Galdini Fjala ndryshim është një nga fjalët më të lodhura të politikës. Nuk është lodhur sepse nuk duhet më. Është lodhur sepse është përdorur shumë herë pa çmimin e vetë moral. Hyn në fushata si premtim dhe del prej tyre e konsumuar. Vishet me fytyra të reja, me ngjyra të reja, me zëra më të butë, me fotografi më të pastra, me fjalë më europiane, me skena më të rregulluara. Për disa javë duket sikur një vend po hyn në kohë tjetër. Pastaj mbaron zhurma, njeriu ktheh

Nga Arian Galdini Dhimbja hyri pa trokitur. Pas saj erdhi një karrige e lartë, e veshur me pëlhurë të errët, me atë qetësi të rëndë që kanë vendet ku dëgjimi mbaron. Nuk e solla unë. E gjeta pranë gjykimit tim, në një mëngjes të hollë, me këmbët e futura thellë në truallin e fshehtë ku vendoset nëse ajo që dhemb do të mbetet dëshmi apo do të kërkojë sundim. Plaga rrinte pranë saj. Pa britmë. Pa lot. Pa lutje. Vetëm priste. E dinte se lodhja, po të zgjaste mjaft, mund të vishe

By Arian Galdini Pain does not sanctify a person. It can deepen him, but it can also deform him. It can open his eyes, but it can also darken his judgment. It can make him gentler toward others, but it can also give him a false permission to be unjust. There are wounds that bring a person closer to mercy. There are wounds that make him colder than those who hurt him. That is why pain is not proof of truth. It is the place where a person’s truth is tested. The test is not only

Nga Arian Galdini Dhimbja nuk e shenjtëron njeriun. Ajo mund ta thellojë, por mund edhe ta prishë. Mund t’i hapë sytë, por mund edhe t’ia errësojë gjykimin. Mund ta bëjë më të butë ndaj tjetrit, por mund edhe t’i japë një leje të rreme për të qenë i padrejtë. Ka plagë që e afrojnë njeriun me mëshirën. Ka plagë që e bëjnë më të ftohtë se ata që e lënduan. Prandaj dhimbja nuk është provë e së vërtetës. Është vendi ku e vërteta e njeriut provohet. Prova nuk është vetëm çfarë ndo