Shtegu i vetmisë

Nga Arian Galdini
Në mars të vitit 2020, kur nisa të flisja drejtpërdrejt në Facebook, më ndiqnin dy a tre veta, rrallë pesë.
Përpara kisha një celular, përtej tij, njerëz që nuk i shihja.
U flisja për Shqipërinë dhe ata qëndronin të më dëgjonin.
Nuk e dija çfarë do të lindte prej atij komunikimi.
Për të vazhduar, më mjaftonte që dikush po i bënte vend fjalës sime në ditën e vet.
Kështu filloi Këndi i Shpresës.
Më 24 mars, ndjekja shpërtheu.
Ende e mbaj atë ditë si një mrekulli nga Zoti.
Fjala po arrinte përtej çdo pritjeje dhe njerëzit, duke u afruar, po gjenin edhe njëri-tjetrin.
Përpara celularit vazhdoja të isha një njeri, por ajo që mund të bënim tashmë nuk varej vetëm prej meje.
Nga ai mars deri më 24 tetor 2020 u ngjiz LRE - Lëvizja e Re.
Nuk kishim financime, donacione apo plan mediatik.
Një celular dhe një faqe Facebook mbajtën fillimet tona publike.
Prej tyre dolën takime, veprimtari dhe një parti, ndërsa mediat që përcaktonin pamjen e politikës shqiptare e lanë lindjen tonë jashtë vëmendjes.
Këtë përvojë e kam quajtur «univers paralel»: merrnim pjesë në një histori që, sapo ndiznim televizorin, dukej sikur nuk kishte ndodhur.
Për të na njohur, dikush duhej të na gjente vetë.
Në atë përpjekje hyra pa një post shtetëror pas vetes.
Nuk kisha qeverisur në nivel qendror apo vendor, punuar në administratën publike apo marrë pagë nga buxheti i shtetit.
Në partitë e mëdha nuk kisha bërë karrierë, mbajtur funksione drejtuese me peshë apo përfituar pagesa prej tyre dhe liderëve të tyre.
As unë, as familja ime nuk kishim marrë favorizime nga qeveritë, partitë, Fondacioni Soros apo struktura të ngjashme.
Kur filluam, nuk kishte një aparat që mund ta vija në lëvizje.
Një njeri duhej të dëgjonte, të besonte dhe të vendoste të bënte diçka.
Takimi tjetër varej nga gatishmëria e dikujt që nuk na kishte asnjë detyrim.
Vetminë e njihja prej kohësh.
Për elitat e Tiranës kisha qenë një zë i bezdisshëm, shpesh i zhurmshëm, që nuk pranonte ta maste fjalën me kufijtë e pranueshmërisë së tyre.
Kisha njohur shpërfilljen, pengimin dhe përqeshjen pa praninë time.
Duke mos gjetur vend në hapësirat që kontrollonin, u mësova ta ndërtoja vetë mundësinë për të vepruar.
Kjo më kushtoi vite.
Kur të mohohet hapësira, një pjesë e jetës të shkon për të mbërritur aty ku të tjerët lejohen të nisin.
Atë kohë nuk ma kthen dot askush.
Por brenda saj ndodhi edhe bekimi, ndërtova një veprimtari që mund të vazhdonte pa pranimin e tyre.
Me njerëzit që po afroheshin, kishim punë për të bërë edhe kur dyert mbeteshin të mbyllura.
Pastaj erdhën sallat e mbushura.
Fotografitë dhe filmimet e ruajnë atë zgjerim.
Kishte entuziazëm, dashuri të shprehura me vrull dhe takime prej të cilave largoheshim me më shumë guxim.
Me mjete aq të pakta kishim arritur te shumë njerëz.
Për një kohë, afërsia që na kishte munguar u duk se do të qëndronte.
Më vonë, një pjesë e atyre që na kishin pritur me zjarr u kthyen kundër nesh.
Lavdërimet u bënë sharje, shpifje dhe përpjekje për përbaltje.
Në media kombëtare që nuk kishin gjetur vend për punën tonë, gjetën vend sulmet ndaj saj.
Na dëmtuan politikisht dhe njerëzisht.
U pakësuam, veprimtaria u vështirësua dhe ditë që mund t’ia kushtonim ndërtimit u harxhuan duke përballuar goditjet.
Dhimbjen e shtonte njohja, shumë prej atyre zërave i kishim dëgjuar duke na premtuar afërsi, miqësi, vëllazëri, familje.
Popullariteti ishte mashtrimi më i madh që pësuam në fillim.
Na kishte dhënë pamjen e një bashkësie të qëndrueshme përpara se vitet të provonin lidhjet mes nesh.
Fotot vazhdonin t’i tregonin sallat plot.
Në takimet tona mungonin njerëzit që kishin qenë brenda tyre.
Politikisht humbëm.
U tkurrëm në një pakicë rezistente, me më pak mundësi dhe me lodhjen e përpjekjes mbi vete.
Arkivi mund të dëshmonte deri ku kishim arritur, punën e mëngjesit tjetër duhej ta bënin njerëzit që ishin ende aty.
Me ta, fjala «ne» mori një peshë që asnjë sallë e mbushur nuk ma kishte mësuar.
Ata e njihnin tashmë rrugën pa duartrokitje.
Kishin mbajtur pjesën e tyre të zhgënjimit dhe vazhdonin të jepnin kohë pa ndonjë shpërblim të afërt.
Qëndronin duke e ditur se përpjekja mund të zgjaste dhe se puna e tyre mund të mos dukej përtej rrethit tonë.
Pavarësia që kisha kërkuar për veten ishte bërë përgjegjësi ndaj tyre.
Nuk më përkiste më vetëm mua çmimi i një afrimi, i një marrëveshjeje apo i një tërheqjeje.
Vendimin mund ta merrja unë, pasojat do të hynin edhe në jetën e tyre.
Para zgjedhjeve parlamentare të vitit 2025, këtë përgjegjësi e ndienim përballë mungesave tona konkrete.
Kishim pak njerëz, mjete të kufizuara dhe shumë pak mundësi për t’u bërë gjerësisht të njohur.
E dinim se mund të humbnim sërish.
Kërkonim mënyrën për t’u zgjeruar pa ua ndryshuar njerëzve tanë arsyen për të cilën kishin qëndruar.
Një parti e vogël mund ta dorëzojë shumë lirë atë që njerëzit e saj e kanë paguar shtrenjtë.
Një nënshkrim mund t’i sigurojë drejtuesit një vend dhe t’u ndryshojë të gjithëve drejtimin.
Mbi atë letër nuk duken vitet e atyre që besuan, megjithatë, edhe ato mund të jenë pjesë e asaj që po jepet.
Për nënshkruesin, marrëveshja mund të jetë fillim i ri.
Për njerëzit që i besuan, mund të bëhet dita kur mësojnë se për çfarë paskan punuar gjithë ato vite.
E shkuara mbetet e njëjta, por dikush tjetër i ka caktuar përdorimin.
Këtë peshë mbartte për ne dalja nga vetmia.
Sot, në nëntor të vitit 2026, LRE ka mbushur gjashtë vjet.
Më 19 shtator 2025 dhashë dorëheqjen si kryetar, më 25 tetor, Kuvendi zgjodhi Kristinën Nano në drejtim.
Përpjekja që nisi nga komunikimi im ka një kryetare të zgjedhur dhe një vazhdim që nuk përmblidhet te posti që mbajta.
Historia e themelimit mbetet brenda saj, bashkë me punën e njerëzve që i dhanë jetë.
Unë vazhdoj të kem thirrjen, misionin dhe përvojën për të dhënë.
Të tjerët mbajnë përgjegjësitë e tyre, ndërsa dikush që ende nuk e njohim mund të sjellë një aftësi ose një mendim që do ta çojë përpjekjen më larg.
Prej këtej e shoh të ardhmen me besim, ajo ka ende njerëz për të na sjellë.
Pas kaq vitesh përjashtimi, e çmoj veçanërisht mundësinë që njeriu të marrë pjesë i plotë.
Ai që afrohet sjell një jetë që ne nuk e kemi jetuar.
Po t’i kërkojmë vetëm të përsërisë fjalët tona, do të dëgjojmë edhe një herë veten, ndërsa ajo që mund të mësonim prej tij do të mbetet jashtë.
Këtu merr përmbajtje E Djathta e Dinjitetit.
Vlera e njeriut i paraprin dobisë së tij për një parti dhe mbetet e plotë edhe kur ai nuk na jep votën.
Përfaqësimi na ngarkon me detyrime ndaj tij, nuk e lidh të drejtën e tij me fatin tonë politik.
Këtë liri duam ta mbrojnë institucionet e Shqipërisë.
Qytetari duhet të mund të kundërshtojë qeverinë pa rrezikuar punën, të marrë shërbimin që i takon pa hyrë në borxh politik dhe të ndërtojë me aftësitë e veta pa kërkuar një mbrojtës.
Siguria që i jep shteti ka vlerë kur mbetet e tij edhe pasi ka thënë jo.
Për këtë synojmë të rritemi e të fitojmë besimin e më shumë njerëzve.
Pakica ka qenë shpesh gjendja jonë, qëllimi ynë është një vend ku njeriu i vetëm të mos jetë për këtë arsye edhe i pambrojtur.
Kur i shkelet një e drejtë, të mos i duhet të mbledhë përkrahës përpara se të dëgjohet.
Fjala e tij të vlejë edhe kur nuk shoqërohet nga duartrokitjet e askujt.
Ende ka ditë kur ndihem i vetmuar.
Mendoj atëherë për dy a tre njerëzit që më dëgjonin në fillim dhe për atë që lindi nga koha që i dhamë njëri-tjetrit.
Mrekullia e marsit mbetet e gjallë në besimin tim.
Zoti na dha mundësinë e takimit, kujdesi për atë që u bë e mundur vazhdon të kërkojë punën tonë.
Dua t’u dal përpara njerëzve që na besuan e t’u flas për arritjet, punët e papërfunduara dhe humbjet që i kemi mbajtur bashkë.
Vetëm një shpjegim nuk dua të kem për t’u dhënë, kujt ia dorëzova zërin e tyre që të mos mbetesha vetëm.
Me atë besim të ruajtur kemi çfarë t’u japim edhe atyre që do të vijnë.
Mund ta përdorin përvojën tonë, ta çojnë më tej ose të gjejnë një udhë që ne nuk e pamë.
Vitet që kemi dhënë na ngarkojnë me përgjegjësi për atë që lëmë pas, të ardhmen do ta jetojnë ata.
Dua që fëmijët tanë të kenë kohë për ëndrrat e tyre.
Të mësojnë, të krijojnë, të ngrenë familje e të ndërtojnë në Shqipëri, pa ua harxhuar jetën dikush që u kërkon të provojnë se meritojnë të jenë të pranishëm.
Nuk kanë për detyrë të përsërisin shtegun tonë për të dëshmuar se janë të denjë për lirinë.
Do të doja që një ditë ta lexonin këtë histori dhe ta kishin të vështirë të kuptonin përse duhej kaq shumë mund për t’u dëgjuar.
T’u dukej e huaj nevoja për një mbrojtës, e pakuptueshme frika se një fjalë kundër pushtetit mund t’i kushtojë njeriut bukën e fëmijëve.
Në atë habi do të njihja një pjesë të Shqipërisë për të cilën kemi punuar.
Me ndihmën e Zotit, drejt atij vendi do të vazhdojmë.
Kur nisa të flisja përpara celularit, shpresoja që fjala ime të arrinte te njerëzit.
Sot dua që puna jonë të arrijë edhe atje ku emri im nuk do të njihet, te dikush që gjen vend për idenë e vetë, mbrojtje për të drejtën e tij dhe mundësi për atë që dëshiron të ndërtojë.
Ai mund ta ketë krejt të natyrshme të flasë, të kundërshtojë dhe të vazhdojë jetën pa lejen e dikujt me pushtet.
Mund të mos e marrë vesh kurrë çfarë na kushtoi kjo rrugë.
Nuk do të na ketë ndonjë borxh për këtë.
Puna jonë do të ketë hyrë në jetën e tij pa i kërkuar të na përkasë.
Dikur, disa njerëz i bënë vend fjalës sime në ditën e tyre.
Shpresoj që prej kësaj pune të mbetet një vend ku dikush tjetër të ketë më shumë kohë për jetën e vet.
Aty do ta njoh përmbushjen e shtegut që nisa në vetmi.
Arian Galdini





Comments