Shuli i ekranit dhe lutja e përditshme!

Nga Arian Galdini

Shuli ka një kërcitje më të ulët se lajmi, një shenjë e vogël nën thua që vendos kufirin. Në të njëjtën dorë që mban çelësin rri edhe mundësia për ta mbajtur botën jashtë, që të mos hyjë në shtëpi si përmbytje.

Kur shuli lihet hapur, dita futet nëpër dhoma dhe ia ndryshon erën shtëpisë, avulli s’ngrihet më, ora rreh vetëm, derisa njeriu s’di më ku rri.

Në fragmentet e viteve 1884–1885, Niçe e shënoi ftohtë: “eine Zeitung (an Stelle der täglichen Gebete/ Një gazetë, në vend të lutjes së përditshme..)”.

Lutja mbyllet, lajmi rrjedh pa kapak.

Që nga ai çast, çasti ulet në tryezë si mysafir pa ftesë, ta shtyn gotën paksa, shikimi shkon te titulli.

E përjetshmja mbetet nën mbulesën e librit, pluhuri i bëhet orë, mbi mbulesë.

Në mëngjeset e vjetra, fleta e shtypur shtrihej mbi tryezë si pjatë e ftohtë mbi bukën e prerë.

Boja të nxinte majat e gishtave, një njollë e imët që të dukej si vulë.

Buka hesht, titulli flet, mbi bukë.

Pastaj vinte mbarimi, faqja mbyllej, letra palosej, shuli i letrës bënte punën e vet.

Dhoma kthehej te ora në mur, te enëza ku avulli ikte pa u pyetur, te fytyra që të shihte pa titull.

Aty fryma ulej.

Sot shuli ka ndërruar trup dhe është bërë ekran, i lëmuar, i lehtë, i gatshëm për rrëshqitje.

Me një rrëshqitje hyn një turmë pa portë, por trupi e njeh menjëherë, pulsi ngjitet një shkallë, shpatullat ulen, gishti e gjen rrugën vetë.

Kjo është pagesa e dritës, e paguan me sy, derisa shikimi të bëhet dorë, dorë pa pëllëmbë, që merr para se të pyesë.

Mbrëmja e zbret gjithçka në provë.

Një libër rri i hapur, fjalia nis të ngjitet me frymë, jo me zhurmë, atëherë bie një njoftim, një kërcitje e thatë në vesh.

Syri shkon atje përpara mendjes.

Fjalia këputet.

Në gjuhë mbetet një shije metalike, zëri u pre në rrënjë.

Këtu del trava e brendshme.

Trava është emri i brendshëm i shulit, i njëjti mbyllës me dy anë, jashtë shul, brenda travë.

Ajo lihet hapur me një milimetër, milimetri fut lagështi dhe druri e mban mend.

Dora e merr telefonin dhe e vendos përmbys mbi tryezë, druri ia prish dorës nxehtësinë dhe i kthen mendjes një kufi.

Pastaj gishtat kërkojnë mbi dru, si të kërkonin rrëshqitjen e vjetër, dhe aty, në atë kërkim, ndodhet çasti.

Aty del lutja e përditshme, jo si ide, por si akt.

Zot, ma shtrëngo travën.

Ma ngrije dorën kur shkon te ekrani.

Ma kthe fjalën te fryma.

Më jep ta shoh njeriun pa titull.

Pas kësaj, fryma ngadalësohet.

Fjalia e këputur lidhet prapë, si çelësi kur gjen dhëmbët e bravës dhe kthehet pa britmë.

Sendi rri, dora vendos.

Rifreskimi i ekranit i ngjan kripës, e prek pak dhe gjuha kërkon më shumë, sepse kripa hap uri.

Ora në mur ecën, edhe kur ti s’e sheh.

Fëmija të thërret dy herë dhe e mban të tretën për vete.

E megjithatë, e njëjta dritare mban edhe dritë.

Një herë, një thirrje urgjente e nxori një njeri nga rreziku, sepse dora e hapi shulin në çastin e duhur.

E ardhmja po afrohet me një mbyllës më të frikshëm, sepse do të rrijë aty ku mbyllja bëhet me vështrim.

Imagjino një palë syze që vendosin titull mbi fytyrën e njeriut që do, fjalia i paraprin buzëqeshjes, para se buzëqeshja të të arrijë.

Ti i heq syzet për një sekondë, si i zënë në faj, dhe e sheh fytyrën pa titull, në atë sekondë bota bie nga shkronjat dhe kthehet në njeri.

Në fund, flaka lëkundet dhe hedh një hije të hollë mbi mbulesën e librit.

Telefoni, i përmbysur, dridhet lehtë nga një tjetër njoftim që bie në heshtje, ti s’e prek.

Dora e lidh përsëri fjalinë e këputur, ndërsa ora në mur bën një rrahje të qartë, të thjeshtë.

Pastaj trava kërcet, dhe fryma rri brenda.

Arian Galdini