Një vend nuk rinis duke ndërruar vetëm njerëzit në krye…

Nga Arian Galdini

Dy ditë na ndajnë nga 21 gushti.

Dhe sa më afër vjen kjo datë, aq më pak më intereson ta ngarkoj me madhështi që ende nuk e ka fituar.

Më intereson diçka më serioze, të them saktë çfarë po kërkoj prej saj.

Shqipëria ka ndërruar qeveri.

Ka ndërruar ministra.

Ka ndërruar shumica, aleanca, kryetarë, emra, slogane dhe premtime.

Por shumë herë nuk ka ndryshuar marrëdhënia e njeriut me pushtetin.

Nëpunësi ka vazhduar të shohë nga politika për sigurinë e punës.

Sipërmarrësi ka vazhduar të kërkojë ndërmjetës aty ku duhet të mjaftonte ligji.

Qytetari ka vazhduar të ndiejë se vota nuk zgjedh vetëm qeverinë, por mund të përcaktojë edhe sa i mbrojtur do të jetë ai përballë saj.

Dhe opozita, sa herë i afrohet mundësisë së ndryshimit, rrezikon të bjerë në të njëjtin tundim, të mendojë më shumë se kush do ta marrë vendin e atij që largohet sesa çfarë duhet të ndryshojë në mënyrën si ushtrohet pushteti.

Pikërisht këtu fillon kuptimi që i jap Rinisjes.

Rinisja nuk është Rinia.

Nuk është çështje moshe dhe nuk është pretendim për të përfaqësuar një brez.

Rinisja është aftësia për të mos e pranuar gabimin si fat vetëm sepse është përsëritur gjatë.

Është vendimi për t’ia nisur përsëri aty ku mënyra e vjetër ka konsumuar besimin.

Një njeri mund ta bëjë këtë në tetëmbëdhjetë vjeç.

Mund ta bëjë në pesëdhjetë.

Mund ta bëjë në të shtatëdhjetat.

Mund ta bëjë edhe një shoqëri kur kupton se vazhdimësia nuk është virtyt nëse ajo që po vazhdon është ves.

Prandaj 21 gushtin nuk e shoh si një ditë ku dikush duhet të shpallet fitues përpara se qytetari të ketë vendosur ndonjë gjë.

Nuk kam një aparat të madh për ta paraqitur kështu.

Nuk kam media që ta ndërtojnë atë përshtypje për mua.

Nuk kam as dëshirë ta zëvendësoj mungesën e tyre me gjuhë që pretendon më shumë nga sa realiteti mban.

Kam një bindje.

Kam një histori.

Kam një numër të vogël njerëzish që kanë qëndruar pranë kësaj historie.

Dhe kam një pyetje që dua ta vendos përpara kujtdo që dëshiron të vijë:

A mund t’ia rinisim politikës pa kërkuar menjëherë një pronar të ri?

Për mua, kjo do të thotë të kërkosh largimin demokratik të një qeverie pa i premtuar paraprakisht Republikën pasardhësit.

Do të thotë ta pranosh Partinë Demokratike si faktor real pa e shpallur pronare të gjithë opozitës.

Do të thotë të respektosh protestuesin pa e kthyer mikrofonin në mandat.

Do të thotë të jesh properëndimor pa ia dorëzuar dinjitetin kombëtar asnjë ambasade, qeverie apo figure të vetme.

Do të thotë të mbrosh pronën, familjen, punën dhe sipërmarrjen edhe nga qeveria që mund të të pëlqejë.

Do të thotë të mendosh për fëmijët që nuk votojnë ende, por do të paguajnë borxhet, gabimet dhe vendimet e pakthyeshme që marrim sot.

Dhe mbi të gjitha, do të thotë të mos kërkosh prej qytetarit një besim që nuk e ke merituar ende.

Kjo është arsyeja pse më 21 gusht nuk ju kërkoj të vini si njerëzit e mi.

Kush dëshiron të vijë, le të vijë me bindjen e vetë, me dyshimin e vetë, me historinë e vetë dhe me të drejtën për të mos qenë dakord me mua.

Nuk më duhet një sallë ku të gjithë përsërisin të njëjtën fjali.

Më duhet të di nëse ekziston ende mundësia që disa njerëz të ndryshëm të ulen pranë njëri-tjetrit dhe të kërkojnë një politikë më të ndershme pa u detyruar të bëhen pronë e së njëjtës dorë.

Nëse këtë mund ta provojmë qoftë edhe në përmasë modeste, atëherë 21 gushti do të ketë vlejtur.

Jo sepse do të kemi ndryshuar Shqipërinë brenda një mbrëmjeje.

Por sepse mund të kemi nisur të ndryshojmë mënyrën si i afrohemi ndryshimit.

Më 21 gusht, ora 18:00, në Sheshin Skënderbej, unë do të jem aty.

Jo për t’ju thënë se e ardhmja më përket mua.

Për t’ju propozuar se ndoshta asnjë e ardhme politike nuk duhet t’i përkasë më askujt përpara se t’i përkasë qytetarit.

Arian Galdini