Poezi: Atdhe që thyen shpatullat e të mirëve!

Nga Arian Galdini

Vitet vijnë si çelësa pa derë,

hekur i ftohtë në pëllëmbë.

Lumi ka ndërruar shtrat,

përroi i vogël ku mësoje notin

është bërë tub betoni nëntokë,

por trupi s’është lëvizur nga vendi,

të njëjtat kocka të lodhura,

të njëjtët muskuj të heshtur,

rrip i një çante i kaluar nëpër kraharor,

një atdhe që rrallë ta kthen bukën,

por të shtrëngon rripin,

si gur i futur thellë në astar

që nuk del,

sikur pa të

xhepi të mos kishte më peshë.

Në kafenenë e lagjes

filxhanët ftohen ngadalë.

Fjalët lëshohen në tavolinë

si një copë metali e vogël

që nuk e gjen xhepin,

përdridhet nën shollë

dhe s’të lë të ecësh qetë.

Një njeri thotë “jo”.

Zëri i del i thjeshtë, pa ngritur ton.

Karrigia mbrapa kërcet lehtë.

Askush nuk ngrihet nga vendi,

lugët presin mbi pjatë,

sikur të kishin dëgjuar gjithçka më parë.

Te qepja e jakës së tij

dridhet veç një fije,

që nuk këputet,

edhe kur salla e vogël

mbushet me zërin e murit

që lexon emra të tjerë.

Lart, ora e shtëpisë rri mbi prag,

dy minuta prapa,

kapaku i pasëm nuk hapet,

vidha nuk kthehet.

Poshtë pragut,

kapaku i një burimi nuk ngrihet.

Një krah afrohet te hekuri,

ndjen të ftohtin,

kthehet bosh.

Te i njëjti gur ku u mbështet gjyshi

kur priste lajme nga lufta,

qëndron një djalë me çantë shpine,

rroba pak, frikë shumë,

biletë e palosur, pa datë kthimi.

Poshtë, në kuzhinë,

tryeza rri e shtruar,

buka pret, kripa pranë,

një karrige s’është shtyrë mbrapa.

Dikush shtrin dorën te rripi,

kap kapësen e çantës,

ndjen metalin e ftohtë

që i mpin gishtat.

Dora shkon ta mbyllë.

Ndaloi.

Korja në pjatë nuk është prekur.

Te xhami i një sporteli,

dosjet rradhiten.

“MBYLLUR”, me bojë të zbehtë,

i lë lëkurës një vijë të hollë

që nuk fshihet,

edhe kur larja heq dorën nga fytyra.

Në një shtrat spitali natën vonë,

një mjek kap një fëmijë te qepja e bluzës

që fryma të mos ikë.

Në fletën e rrogës

nuk ka vend për atë minutë,

por shuli te dera e daljes

ngel në vend,

si një gozhdë që s’merr vesh

se ç’ka mbajtur brenda.

Diku, mbi një tavolinë të hollë,

një fletë rrudhoset pranë një stilolapsi të tharë,

rreshti poshtë fjalës “firma”

ka mbetur bosh,

si një rresht i fshirë në dërrasë shkolle

kur fëmijët nuk janë më aty.

Një djalë ecën me kurriz drejt aeroportit,

lodhja i ka hyrë nën shollë,

muret prapa tij rrinë në gozhdë,

fasada e vjetër e pallatit

nuk e ul asnjë tullë për t’i hapur rrugë.

Emri i tij zbret nga një listë

pa u thirrur me zë,

si një numër që del nga ekrani

pa të parë askush në sy.

Një tjetër rri në qytetin e vet

me një çelës në astar,

“mirëmëngjesin” në shqip

edhe kur nuk ia thotë askujt,

emrat e maleve si faqe atlasi

që i hap në mendje,

erën e brumit të ngrohtë

që e ndjek deri te dera

ku e pret një shenjë e ftohtë

në pllakat e nisjes,

një rresht i verdhë

ku gjuha e vendit tënd

është bërë kod lëvizjeje.

Diku, në katin e sipërm,

një gjyshe rrotullon rruzaren në duar

për qepjen te jaka e një këmishë të varur në mur,

që pret një trup të lodhur

që s’është veshur ende,

rruazat lëvizin ngadalë,

si xhama treni që shohin

një vend që largohet.

Në një kuzhinë të vogël,

një korë ndahet njësoj

midis mikut dhe të panjohurit;

asnjë fjalë nuk e shoqëron,

veç avullit që ngjitet në mur.

Në një korridor të ngushtë,

këpuca nuk shtyp “jo”-n e tjetrit

për një hap më shumë te xhami,

një shkreptimë kujtese kalon në sy,

si dritë uniforme në fund të tunelit

që ende s’është hapur.

Në një zyrë pa askënd,

përpara një flete të bardhë,

një pëllëmbë qëndron pezull,

një “po” i lehtë

thahet në buzë

dhe kthehet brenda

në “jo” që nuk vishet me asgjë,

si një veshje e varur në dollap

që nuk ka mbrëmje ku të dalë.

Kur nata vjen

dhe llamba e korridorit fiket,

kur ekrani shuhet

dhe mbetet vetëm drita e kuzhinës,

rripi i çantës

pret në kllapë pranë derës,

i varur në shpinën e murit,

si një shpinë e përkulur

që nuk e shikon askush.

Diku brenda,

një dorë zgjohet,

shkon drejt kapëses,

i afrohet,

hesht,

kthehet….

Arian Galdini