Urtia e nisi udhëtimin…

Mbrëmë në Kuçovë!

Mbrëmë në Kuçovë ndodhi një gjë e rrallë, pikërisht sepse ishte e thjeshtë, një grup me njerëz të mirë u ulën rreth një tryeze dhe i lanë fjalës kohë të bëhej e saktë.

Shishet e ujit rrinin në mes të tryezës, tabela “NDALOHET DUHANI” mbante rregullin e vet në mur, ajri mbeti i kthjellët.

Disa zëra u ngritën e u ulën pa ia zënë vendin njëri-tjetrit, secili u dëgjua.

Pikërisht aty nisi udhëtimi i Paktit Kombëtar të Urtisë.

Kuçova mbeti dëshmi e një matjeje të heshtur, sa hapësirë i lejojmë fjalës kur e heqim garën nga mesi.

Në një kohë kur jeta publike e mban njeriun të ndezur e të lodhur, një rreth i qetë ia ndërpret ditës rrymën.

Dhimbja nuk mohohet dhe zemërimi i drejtë nuk zbehet, thjesht nuk lihen të kthehen në mënyrën tonë të vetme të të qenit.

Kur ethet bëhen rregull, ndërtimi mbetet pa dorë.

Bashkëbisedimi me qytetarë të thjeshtë, të ndershëm, të papërlyer, nuk është skenë, është themel.

Atje ku fjala nuk blihet, mendimi del më i kthjellët.

Atje ku njeriu nuk vjen për t’u dukur, por për të folur me ndërgjegje, lind një autoritet që s’vjen nga pushteti, autoritet i karakterit.

Ai autoritet mban.

Pakti Kombëtar i Urtisë, për mua, është ky rregull i thjeshtë, fjala del vetëm kur mban përgjegjësi të verifikueshme.

Në një dhomë si ajo e Kuçovës, kjo kuptohet pa shpjegim, rregulli i vogël në mur e mban ajrin të pastër, dhe rregulli i brendshëm e mban bisedën të pastër.

Kur fjala pranon peshë, vendimi s’mbetet tregim.

Për një kohë të gjatë, shumë gjëra janë thënë me nxitim dhe janë mbyllur me shtyrje, deri sa pyetja të duket e tepërt.

Kur pyetja bëhet e tepërt, përgjegjësia nis të tretet pa u shpallur kurrë e humbur.

Dhe kur shtyrja bëhet mënyrë, padrejtësia mësohet të rrijë pa u skuqur.

Mbrëmë u pa edhe një çast i vogël.

Një dorë shkoi drejt telefonit, sikur të donte ta nxirrte bisedën jashtë dhomës e ta kthente menjëherë në nxehtësi, për ta shpërndarë.

Pastaj dora u ndal.

Telefoni mbeti në tavolinë.

Një fjali u kthye në pyetje, para se të bëhej fyerje.

Biseda vazhdoi.

Në këtë dritë, Pakti i Urtisë nuk është projekt për poste dhe nuk është rrugë për votë.

Ai është përpjekje qytetare për të rikthyer një kulturë ku njerëzit e mirë nuk mbeten në hije vetëm sepse nuk bërtasin.

Ai hap hapësirë që mendja të mos i dorëzohet zhurmës, ndërgjegjja të mos i dorëzohet rreshtimit, shpresa të mos i dorëzohet improvizimit.

Unë, si qytetari Arian Galdini dhe si autori Arian Galdini, jam i gatshëm të shkoj kudo ku njerëzit duan ta hapin këtë derë, në çdo fshat, në çdo lagje, në çdo qytet të Shqipërisë dhe të Diasporës.

Mjafton një ftesë e ndershme dhe një tryezë ku fjala ka vend.

Kur mbaroi takimi, karriget u shtynë ngadalë nën tryezë, shishet u morën me kujdes, dhe dera u mbyll.

Urtia e nisi udhën e saj.

Unë nesër nisem për në Washington DC, SHBA.

Dhe Urtia do ta vijojë udhën e takimet anekënd Shqipërisë e kudo në Diasporë do të rinisin pas dt 16 shkurt.

Më shkruani:

📩 Inbox në Facebook

📱 WhatsApp: ✅ +355 68 406 0131 | ✅ +355 67 205 1564

Arian Galdini