Poezi: Burri u nis!

Nga Arian Galdini

Burri i moshuar

e tha gabim emrin e rrugës.

Te stacioni,

dy të rinj qeshën.

Jo me ligësi të madhe.

Me atë lehtësi të shpejtë

që e zë njeriun

para se ai

ta mbledhë veten.

Pak më tutje,

një djalë mbante një libër

nën sqetull.

Nuk e shtrëngonte.

Vinte nga biblioteka,

pas një takimi,

karrige të shtyra,

gota plastike të zbrazura,

mikrofoni anash,

si vegël që kishte mbaruar zërin.

Mbi banak

rrinin disa kopje.

Askush nuk u betua mbi to.

Në korridor

kishte ndenjur mënjanë,

pa folur,

pa duartrokitur.

Pastaj mori një libër,

e hapi aty ku faqet

u ndanë vetë.

Lexoi pak.

Jo gjatë.

Te një rresht

gishti i mbeti pezull.

Rreshti ishte i shkurtër.

Mbaronte para se dikush

ta kthente në thirrje.

Tani, te stacioni,

i erdhi në majë të gjuhës

një batutë e gatshme,

nga ato që dalin

para njeriut.

Pastaj preku librin

nën sqetull.

Bileta e autobusit

iu rrudh në xhep.

Ai tregoi rrugën

me zë normal.

Burri u nis.

Arian Galdini