1 janar 2026

Filxhani nxehet ngadalë, si të donte të më mësonte ritmin.

Një gllënjkë pak e hidhur, një vendim i kthjellët.

Gllënjka e dytë ma lë shijen e rrugës së shkurtër, e lë të ikë me durim.

Kështu hyn viti, i qetë, i pamëshirshëm, mbi drurin e tryezës.

Tri vende ma tregojnë vitin pa pyetur askënd, sporteli, radha, pragu.

Te sporteli më ra në vesh “s’bëhet” para “mirëmëngjes”.

Era e bojës së vulës më ra në hundë, si lajm i ftohtë.

Vula ra në letër dhe unë e ndjeva veten jo të varfër, por të padukshëm, numër, jo fytyrë.

Në radhë pashë shpatullën që futet me një “vetëm një minutë” dhe e kuptova sa lehtë e drejta kthehet në të drejtë të rreme.

Në prag pashë sytë e fëmijës para fjalës sime, ajo që del nga goja i bie në zemër si gur, ose si bukë, ose si dritë.

Në këto tri shenja, viti më pyet pa zë, a do të jem njeri që rri drejt edhe kur s’më sheh askush?

Sot, era e bojës së vulës më zë në kyç, si kujtesë e ftohtë.

Prandaj ky vit nis me një barrë që dua ta mbaj si betim, jo si njoftim, 2026 do të hapet me botimin e librit tim të dytë, “Dekalogu i Shqiptarizmit”.

Ai vjen si vijimësi dhe si plotësim i mëtejshëm i “Neoshqiptarizmit”, jo për të shtuar zë, por për të shtuar rregull të brendshëm.

“Neoshqiptarizmi” pyeti, kush jemi? “Dekalogu” pyet, çfarë bëjmë nesër në 07:10?

Nesër, në 07:10, dera hapet dhe radha të vë në provë, letra pret vulën, pa të parë në sy.

Sepse doktrina, pa gjest, mbetet letër, një gjest e kthen në provë.

Porosia ime e parë është kjo, mos e shkurto njeriun.

Shtegu i shkurtër më njeh edhe mua, ta jep lehtësinë, ta merr fytyrën.

Dhe ka një tjetër mashtrim, po aq të ftohtë, të ngjit si fotografi pasaporte në një ditë, të gris në ditën tjetër.

E njoh edhe një tjetër çmim, vetminë që vjen kur nuk pranon të shitesh.

Jo vetmi si braktisje, por si hapësirë ku s’ka krahë, vetëm ndërgjegje.

Aty, në atë shteg, njeriu e kupton se karakteri nuk rritet nga rehatia, por nga kufiri i pranuar.

Këtë vit, unë dua të qëndroj pikërisht aty, te kufiri që mban nder.

Të mos e bëj të pavërtetën të bukur.

Të mos e përdor vendin si dekor.

“Dekalogu i Shqiptarizmit” do të dalë si provë për mua përpara se të jetë provë për këdo tjetër.

Provë se dashuria për Shqipërinë nuk fillon te parullat, por te radhët që nuk thyhen, te sporteli ku njeriu nuk poshtërohet, te dera ku fjala mban masë.

Nderi nuk pyetet, ose ta gjen në xhep, ose të bie në dysheme pa zhurmë.

Filxhani do të ftohet.

Edhe ky mëngjes do të kalojë.

Kjo është arsyeja pse më duhet një veprim i vogël sot, që të mos mbetem në tezën, nis ditën duke shkruar e redaktuar një faqe të “Dekalogut”, pastaj bëj një telefonatë: “A je mirë?”, dhe dikush merr frymë më lirë.

Kaq, një faqe dhe një frymë më e lehtë.

Viti 2026 do shpinë, dhe dorë që s’e lëshon filxhanin.

Arian Galdini