1 janar 2026, Rinisja pa zhurmë!

Nga Kristina Nano

Kryetare e LRE - Rinisja

Viti që lamë pas la një shenjë të hidhur, zëri u shpenzua, përgjegjësia u fsheh.

U fol pa u mbajtur, u premtua pa u kthyer në punë, u ndezën sheshe e u shuan shpresa, ndërsa jeta e përditshme mbeti në të njëjtën udhë, paga që mbaron para datës, radha që s’ka fund, fëmija që rritet me fjalën “ikje” si mundësi e zakonshme.

Sot, në këtë ditë të parë, nuk dua të nis me fjali të stolisura.

Dua të nis me një send të vogël që e njeh çdo njeri i thjeshtë, biletën e radhës.

Një copë letër e hollë, me një numër.

Ajo s’ka parti, s’ka flamur, s’ka ekran.

Por ka një peshë që s’e mposht dot asnjë fjalim, të tregon nëse shteti të njeh si fytyrë apo të shtyn si numër.

Kur radha ruhet dhe përgjigjja vjen, njeriu mban dinjitet.

Kur radha kthehet në lojë dhe përgjigjja bëhet “hajde nesër”, njeriu humb fytyrën, dhe vendi humb shpirt pa bërë bujë.

Ne jemi larg pushtetit. Larg parlamentit.

Larg rrjeteve të parave e të mikrofonëve.

Kjo s’na bën as të mëdhenj e as të rëndësishëm në sytë e ekraneve, na bën pa strehë.

Dhe kur je pa strehë, fjala s’ka ku të fshihet, ose është e vërtetë, ose të turpëron.

Prandaj ky 1 janar nuk lejon shtirje.

Nuk kemi pse të sillemi sikur jemi forcë e sistemit, as sikur jemi pjesë e lojës së tij. Jemi në anët ku puna bëhet pa duartrokitje. Jemi te njerëzit që nuk presin heroizma, por kërkojnë një gjë të vetme, të mos poshtërohen.

Një sportel që të flasë si njeri.

Një rregull që të mos thyhet nga “i forti”.

Një përgjigje që të vijë me shkrim, jo me shpërfillje.

E kemi përpara një vend që tundon ta kthejë krizën në shprehi.

Qeveria e sotme, sa herë e prek drejtësia, e kthen gjuhën në mburojë dhe e paraqet shqetësimin për integritet si “sulm”.

Ndërkohë, opozita e vjetër kërkon rrëzim me ritmin e sheshit, javë pas jave, thirrje pas thirrjeje, duke e shpallur çdo herë si çast të fundit.

Në sheshin tjetër, Lapaj ka zgjedhur qëndrimin e gjatë para Kryeministrisë. Shehaj mban protestat e veta.

Qori të vetat.

Sheshe të ndryshme, vegime të ndryshme, garë e pandërprerë për zë.

Ndërsa Rama, edhe pas 21 dhjetorit, vazhdon ta kthejë gjithçka në rrëfim, të të shpjegojë, të të qetësojë, të të shtyjë.

Ta them me prerje, pa asnjë zbukurim, këto janë tre rrota që e mbajnë vendin në rreth.

Rama si model zgjatjeje.

Berisha si model rikthimi me britmë.

Dhe “të reja” që rrezikojnë të jetojnë nga temperatura, jo nga ndërtimi.

Ne jemi kundër të treve, jo si inat, por si mbrojtje e një Shqipërie që duhet të kthehet në rregull.

Ne jemi kundër modelit të Edi Ramës.

Pa ekuivok.

Jo për t’u bërë më të ashpër se ai, por për të mos e pranuar më një Shqipëri ku besimi tretet dhe njeriu mësohet të mbështetet te rasti, jo te ligji.

Por po aq kundër jemi edhe ndaj asaj mënyre opozitarizmi që e ushqen veten me shpërthime e e lë shoqërinë më të lodhur se sa e gjeti.

Sepse vendi ynë s’ka mungesë nervi, ka mungesë drejtimi.

Protesta është e drejtë.

Kjo s’kundërshtohet.

Por protesta, kur bëhet mënyra e vetme e të qenit opozitë, nis të prodhojë një të keqe që s’duket, e kthen qytetarin në dekor.

E një qytetar-dekor, herët a vonë, kthehet në qytetar tërhequr.

Unë e shoh këtë në një skenë që nuk del në kronikat e shesheve.

Një nënë me çantën e fëmijës në krah, me biletën e radhës në dorë.

Numri i hollë i letrës i laget në pëllëmbë nga djersa.

Fëmija e tërheq për mëngë dhe i thotë: “Mami, kur mbaron?”

Ajo s’di ç’t’i përgjigjet, sepse nuk pret vetëm një dokument, pret një shtet që t’i flasë drejt.

Dhe në atë çast kupton se poshtërimi më i madh nuk është vonesa, është pasiguria.

Ajo është tatimi i fshehtë i këtij vendi.

Dhe këtu fillon dallimi ynë, pa krenari të rreme dhe pa mburrje, ne nuk kemi alibi.

Ne nuk kemi ku t’i fshehim gabimet pas turmës.

Ne nuk kemi ku ta shesim fjalën si mall.

Ne ose bëhemi të dobishëm, ose bëhemi një zë tjetër që shteron.

Prandaj e djathta humane për ne nuk është etiketë. Është mënyrë sjelljeje.

Pro jetës dhe pro familjes jo si slogan, por si themel i rendit shoqëror.

Pro punës dhe pronës, sepse pa to liria shndërrohet në thënie.

Pro Perëndimit dhe miqësisë me Shtetet e Bashkuara jo si stoli, por si matës, ligj i barabartë, institucione që s’përkulen, ekonomi që shpërblen mundin, jo lidhjen.

Neoshqiptarizmi ynë është i thjeshtë, rrënjë pa folklor, hapje pa servilizëm, komb pa fisnizëm.

Dalëzotësia është po aq e thjeshtë, të mbrosh pa poshtëruar, të kundërshtosh pa djegur, të ndërtosh pa u mburrur.

Dhe kjo s’është poezi.

Kjo është edhe ekonomi.

Sepse ekonomia nuk e duron histerinë politike, kur sheshi ndizet pa masë, frika e ngurtëson tregun, kur pasiguria bëhet klimë, punëtori humb ditë e sipërmarrësi i vogël shtyn vendimin, pastaj familja humb planin, dhe në fund humbet vendi, humb një djalë, humb një vajzë, humb një jetë që s’kthehet më me asnjë fjalim.

Prandaj 2026 për ne s’është vit triumfesh të shpallura.

Është vit i rritjes së matur, më shumë terren, më shumë biseda të gjata, më shumë punë të padukshme, më pak gjeste që kërkojnë dritë.

Ne s’kemi pse të premtojmë se “marrim vendin” shpejt, kjo do të ishte gënjeshtër.

Premtojmë diçka më të vështirë, të rritemi pa u bërë si ata që kundërshtojmë.

Të mos e përdorim qytetarin si skenografi. Të mos e kthejmë zemërimin në mall.

Të mos e shesim parimin për një çast vëmendjeje.

Koha ka ligjin e saj, e lodh rolin, e provon karakterin.

Ne jemi të vegjël në shifra, por kjo s’na lejon të jemi të vegjël në sjellje.

Dhe sa herë tundimi na thërret të bëhemi zë në garë, ne do t’i kthehemi atij sendit të thjeshtë, biletës së radhës.

Sepse aty matet nëse politika ka kuptim, te radha, te fjala e mbajtur, te njeriu i respektuar.

Na duhet ndërgjegje që s’blihet, jo zë që shitet.

Gëzuar 2026.

Dhe le ta themi si fjali-busull, pa zbukurim:

Shteti nis aty ku njeriu s’kthehet në numër.

Kristina Nano

Kryetare e LRE - Rinisja