18 Prilli, dita e mbiemrit tim!

Një shenjt, një emër, një amanet i shenjtë!

Në rrjedhën e përditshme të jetës, ka ditë që duken si ndalesa hyjnore, si ato çastet kur vetë koha ngadalësohet, kur qielli hapet pak më shumë dhe zemra e njeriut mbushet me një ndjenjë të pashpjegueshme përkujtimi e përkatësie.

Për mua, 18 Prilli është një nga ato ditë.

Jo një ditëlindje, jo një festë sipas kalendarit të botës, por dita e mbiemrit tim të zgjedhur, dita e Shën Galdinit, ipeshkëvit të Milanos, një shenjtor me rrënjë shqiptare dhe me një shpirt që kaloi nga toka në qiell përmes shërbimit, sakrificës dhe besimit.

Shën Galdini ka qenë jo thjesht një figurë e lavdishme kishtare në shekullin XII, por një dëshmi e gjallë se si një jetë e dhënë për Zotin dhe për të tjerët bëhet një urë ndërmjet qiellit dhe tokës.

Ai nuk ishte i pushtetshëm sipas standardeve të botës, por ishte i përulur, i zjarrtë në besim, i pashqetësueshëm në drejtësi dhe i pathyeshëm në dashuri.

Si ipeshkëv i Milanos, në një kohë të trazuar të përçarjes dhe luftës, ai mbeti një figurë unifikuese, një paqebërës dhe një zë i së vërtetës.

Ai nuk u përkul përpara frikës as përpara pushteteve tokësore.

E mbrojti Kishën, por mbi të gjitha mbrojti shpirtin e Njeriut të Shenjtë, duke e ngritur atë mbi interesat dhe ngatërresat e politikës.

Në këtë shenjt, unë nuk gjej vetëm një emër apo një referencë historike.

Në këtë shenjt gjej amanetin tim.

Sepse unë vetë, në këtë jetë, nuk e kam zgjedhur mbiemrin tim rastësisht.

E kam zgjedhur si një flamur, si një udhërrëfyes, si një përulje para një trashëgimie të padukshme, por të fuqishme.

Mbiemri Galdini nuk është thjesht një tingull i bukur apo një dallueshmëri.

Është një barrë dhe një bekim.

Është një thirrje për të jetuar jo për veten, por për një qëllim më të lartë.

Për të qenë i padukshëm në ego, por i dukshëm në dashuri.

Për të mos kërkuar kurrë lavdinë e botës, por për të dëshmuar lavdinë e Zotit në heshtjen, përulësinë dhe drejtësinë e përditshme.

Kam besuar gjithnjë, dhe besoj fort, se jeta nuk është një rrjedhë rastësie.

Ajo është një pëlhurë e qëndisur me fije drite nga vetë Zoti.

Dhe unë, në këtë pëlhurë, kam kërkuar gjithmonë të jem një fije që nuk e prish qëndrimin e harmonisë, por e thellon ngjyrën e së bukurës.

Besimi im në Zot dhe në Jezusin, nuk është një element dekorativ në jetën time.

Është trungu nga i cili degët e mia përpiqen të çelin.

Ai besim nuk më bën të ndihem më i mirë se të tjerët, por më bën të jem më i vetëdijshëm për nevojën time për dritë, për falje, për udhëzim, për paqe.

Në këtë 18 Prill, më shumë se kurrë, e ndjej se çdo gjë që kam bërë dhe çdo gjë që synoj të bëj, ka kuptim vetëm nëse bëhet në emër të së vërtetës, të dashurisë dhe të përulësisë.

Më shumë se krenari për një emër, kam përgjegjësi për të dëshmuar me jetën time se jam i denjë për këtë emër.

Në kohë kur bota mat suksesin me pasuri, ndjekës, famë dhe pushtet, unë dua të mbetem besnik një matësi tjetër, besnikëria ndaj misionit tim shpirtëror.

Të jetoj me nder, me përkushtim, me drejtësi, me dhembshuri, dhe mbi të gjitha, me besim të palëkundur se drita e Zotit e ndriçon gjithmonë udhën e atyre që ecin me zemër të pastër.

Kjo është dita ime.

Dita e një mbiemri që nuk është vetëm një fjalë në dokument, por një vulë e zemrës.

Dita e një shenjti që më mëson të mos e harroj kurrë, që për të qenë i madh, duhet të jesh shërbëtor, që për të udhëhequr, duhet të përulesh, dhe për të qenë i gjallë me të vërtetë, duhet të jetosh për të tjerët.

Galdini, për mua, është kujtesa se çdo hap që bëj në këtë botë, është një hap drejt përmbushjes së një amaneti të shenjtë.

Dhe këtë amanet dua ta çoj deri në fund, pa kompromis, me dashuri, me dritë, me Jezusin në zemër.