Miq,

Pakti Kombëtar i Urtisë lind si rikthim i masës së fjalës dhe i formës së jetës publike, në një kohë kur Shqipëria po paguan shtrenjtë një rrëshqitje të vjetër, fjala fiton shpejtësi, ndërsa përgjegjësia humb dritën e vet.

Zëri rritet, ndërsa llogaria gjendet gjithnjë e më larg, sikur të mos ishte më pjesë e të njëjtit realitet.

Dhe kur kjo ndodh, e vërteta nuk rrëzohet me krismë, ajo thjesht pushon së qenë detyruese, derisa politika fillon të mbahet me ritëm, jo me formë.

Pakti i Urtisë nuk kërkon një shoqëri pa kundërshti.

Mendimi i ndryshëm është shenjë jete, kur mbahet brenda një forme që nuk e poshtëron tjetrin dhe nuk e shndërron dallimin në mjet.

Dallimi fillon të prishet pikërisht aty ku fjala kërkon vetëm efekt dhe harron peshën e vet, aty ku shpejtësia i ngjan guximit dhe maturia mbetet e pambrojtur, aty ku njeriu e ndien se po fiton diçka të vogël me zhurmë dhe po humb diçka të madhe me heshtje.

Atëherë çmimi fillon të shfaqet, edhe kur askush s’e pranon me gojë.

Një fjali e gatshme ngjitet në majë të gishtave dhe blen ritëm, sepse e lehta vjen shpesh me një dritë të rreme.

Pastaj mbetet heshtja e tjetrit, jo heshtje frike, por heshtje mase, ajo pauzë ku njeriu vendos nëse fjala do të mbajë pasojën e saj, apo do ta lërë pasojën në errësirë dhe do ta quajë “taktikë”.

Pakti përmblidhet në një masë të vetme, fjala del vetëm kur mban përgjegjësi të verifikueshme.

Kjo nuk është dekor moral dhe as poster parimesh, është mënyra si besimi ruhet nga shpërdorimi.

Aty ku fjala del pa barrë, shtyrja bëhet strehë dhe gabimi humb çmimin e vet.

Aty ku fjala e pranon barrën, pyetja fiton vend pa turp, kontrolli pushon së qenë skandal, dhe barazia para ligjit nis të marrë të njëjtën trajtë për secilin.

Sepse barazia nuk e dëshmon veten me parullë, por me trajtën që merr kur prek njeriun.

Kur barazia mbetet tingull, liria bëhet dekor, kur barazia mbahet, liria merr formë.

Në të njëjtën masë, paqja fillon të marrë formë politike.

Jo si ndjenjë e butë, por si refuzim i dhunës si instrument dhe i uljes së tjetrit si mënyrë. Industria e mllefit jeton duke e kthyer zemërimin në ritëm dhe ritmin në pushtet, dashuria, kur rri e pjekur, nuk e mohon zemërimin e drejtë, por nuk e lejon të bëhet mënyra e vetme e të qenit.

Zhurma s’i kushton asgjë turmës, por i kushton njeriut fytyrën, dhe prej asaj humbjeje fillon rrëshqitja e ligjit.

Aty ku fjala mban, zemra merr frymë pa u bërë e butë nga dobësia.

Kjo masë e fjalës është edhe mënyra si kombi shpëton nga “dy porta”.

Kombëtarizmi që unë besoj nuk është retorikë flamujsh, është kujdestari e së përbashkëtës dhe barazi pa përjashtime.

Shqiptarizmi, në frymën time, është dinjitet qytetar, besa që përmbushet, mikpritja që s’poshtëron, puna që nuk fshihet, familja si vend i kufirit dhe i lirisë, pa u kthyer në vegël fjalimesh.

Edhe properëndimorizmi nuk është shenjë për t’u tregtuar, është metër shteti, barazi para ligjit, kontroll që nuk turpërohet, meritë që nuk shitet, llogaridhënie që nuk zvarritet.

Për këtë arsye, nisma hapet me një takim themeltar, jo për të prodhuar zhurmë, por për të vendosur masë, jo për të kërkuar skenë, por për të hapur një mënyrë bisede ku fjala nuk përpiqet të fitojë, por të mbajë.

Takimi është provë e qetë e formës, një vend ku “më vonë” nuk mjafton më si përgjigje dhe ku fjala ruhet që të mos shndërrohet në monedhë.

📌 Takimi themeltar i nismës “Pakti Kombëtar i Urtisë”

🗓️ E hënë, 2 Mars 2026

🕡 Ora 18:30

🏛️ Selia e Akademisë Galdini

📍 Akademia Galdini

Pallati i Turkeshëve, tek kryqëzimi mes Rrugës Qemal Stafa dhe Rrugës Derhemi,

Tiranë, Albania

🧭 Vendndodhja (Google Maps): https://g.page/r/CfC7wCOKnh_JEBI

———-

📩 Inbox në Facebook

📱 WhatsApp: ✅ +355 68 406 0131 | ✅ +355 67 205 1564

Arian Galdini

President i Akademia Galdini