Balluku dhe Rama

Tri herë Edi Rama ia refuzoi dorëheqjen Belinda Ballukut.

Mbajtja në detyrë ishte një vendim që përsëritej, jo një emërim i harruar.

Njoftimi i SPAK-ut i 9 shtatorit përshkruan një procedim që përfshin Llogaranë, shtatë prokurime të Unazës, korrupsion dhe pastrim parash.

Prokuroria dyshon për favorizim kompanish në këmbim të përfitimeve personale.

Balluku i detyrohet publikut llogari për përdorimin e pushtetit, kërkesa për t’u larguar nuk është përgjigje për mënyrën si e ushtroi atë.

Më 11 shtator, Rama tha se Balluku mbron veten përpara drejtësisë.

Por nuk mund t’i lërë asaj edhe përgjegjësinë për vendimet që mori vetë.

Dorëheqjet i dhanë mundësinë ta ndërpriste mbështetjen, duke i refuzuar, ai e përtëriu atë.

Kushtetuta i ngarkon Kryeministrit kontrollin e punës së ministrave.

Çfarë kishte verifikuar Rama përpara secilit refuzim dhe çfarë masash kishte marrë për paranë publike?

Mbështetja mund të mbante emrin e tij, por përgjegjësia shtrihej mbi para që nuk ishin të tijat.

Shqiptarëve nuk mund t’u kërkohet ta zëvendësojnë kontrollin me besimin e Kryeministrit te ministrja.

Është e domosdoshme që Deputetët e Opozitës ta thërrasin Ramën në interpelancë për këto vendime, duke kërkuar dokumentet e kontrolleve dhe masave mbrojtëse, pa cenuar hetimin.

Kushtetuta e detyron t’u përgjigjet interpelancave brenda tri javëve.

Publikut i duhen arsyet e mbajtjes së Ballukut, jo një përsëritje e besimit ndaj saj.

Fajësinë penale e vendos gjykata.

Por Balluku nuk e mbyll llogarinë politike duke dalë nga qeveria dhe Rama nuk e mbyll duke e lënë të mbrohet vetë.

Për të shpjeguar tri vendimet e veta, Ramës nuk i duhet vendimi i gjykatës për Ballukun.

Arian Galdini