Është një urtësi që s’mësohet në libra dhe as në konferenca

Vjen vetëm kur njeriu nis të ecë me Zotin, jo për ta shpjeguar botën, por për të qëndruar i vërtetë në të.

Jeta ka qindra shtigje që premtojnë lavdi, sukses, famë.

Por vetëm njëra të çon në paqe.

Është ajo që nuk të fton të jesh më i dukshmi, por më i kthjellëti.

Më i ndërgjegjshmi.

Më i pranishmi në atë që je, jo në atë që duhet të dukesh.

Kur ia dorëzon jetën Zotit, ajo nuk bëhet më e lehtë, por bëhet e ndritur.

Sepse nuk jeton më për të fituar, por për të dëshmuar.

Nuk e mat më vlerën e vetes me fitimet, por me qëndrimin.

Me ç’të mbeti kur gjithçka tjetër ra.

Me çfarë ruajte nga vetja, kur të gjithë kërkonin që të hiqje dorë.

E gjitha është një udhëtim, jo drejt kulmeve të botës, por drejt heshtjes së brendshme ku Zoti flet pa fjalë.

E aty, njeriu kupton se jeta më e vyer nuk është ajo që bie në sy, por ajo që bëhet për Të.

Me mirësi, me dritë, me drejtësi, edhe kur askush nuk sheh.