Fëmija del nga shkolla. Prindi është ende në punë…

Pesë ditë para nisjes së vitit shkollor, programi “Pas Shkolle” është shpallur për 408 shkolla.

Përzgjedhja e njerëzve që do ta zbatojnë po përmbyllet.

Programi ka rregulla, standarde dhe një qëllim të deklaruar edhe për t’u ardhur në ndihmë prindërve.

Por familja nuk jeton me numrin 408.

Jeton me orën.

Zilja bie.

Fëmija del nga klasa.

Prindi është ende në punë.

Dhe midis këtyre dy çasteve nuk ka një hapësirë bosh që administrata mund ta lërë për t’u rregulluar më vonë.

Ka një fëmijë që duhet të jetë diku.

Ka një prind që duhet të dijë ku.

Prandaj Edi Ramës nuk i kërkoj të më provojë se programi ekziston.

Ekziston.

I kërkoj të provojë se një familje mund ta jetojë ditën duke u mbështetur tek ai.

Nëse një prind nuk e di deri në ç’orë qëndron fëmija, nëse ka vend për të, kush kujdeset për të dhe nëse shërbimi do të jetë aty edhe javën tjetër, atëherë programi ka mbërritur në dokument.

Ende jo në jetën e familjes.

Sepse një shërbim publik nuk bëhet real ditën kur miratohet.

Bëhet real kur qytetari mund të organizojë jetën duke i besuar atij.

Këtu ndodhet një problem shumë më i madh se “Pas Shkolle”.

Shteti i ka ndarë jetët tona në institucione.

Shkolla ka orarin e saj.

Puna ka të vetin.

Transporti merr pjesën e vet të ditës.

Secili mund ta ketë kryer detyrën e vetë dhe, megjithatë, në fund të mbetet familja me një problem që asnjëri prej tyre nuk e quan të vetin.

Institucionet ndajnë kompetencat.

Familja trashëgon oraret.

Dhe administrata mund ta quajë secilin prej tyre të arsyeshëm, sepse e sheh veçmas.

Prindi duhet t’i jetojë të gjithë në të njëjtën ditë.

Këtu matet një shtet që e merr seriozisht familjen.

Jo vetëm te cilësia e secilit shërbim më vete, por te mundësia që shërbimet e tij të mos i kthejnë dy përgjegjësi të ndershme në kundërshtare të njëra-tjetrës.

Të punosh për të mbajtur familjen.

Të jesh aty për fëmijën.

Prindi nuk duhet të ndëshkohet sepse i merr seriozisht të dyja.

Dhe shteti nuk duhet t’ia marrë përgjegjësinë familjes.

Duhet të ndërtojë rendin në të cilin familja mund ta mbajë atë.

Kjo është arsyeja pse ora ka më shumë rëndësi se njoftimi.

Ora katër nuk lexon vendimin e qeverisë.

Nuk pret që administrata të përfundojë përzgjedhjet.

Nuk kërkon shtyrje.

Vjen.

Dhe nëse shkolla ka përfunduar, puna vazhdon dhe shërbimi që duhej ta lidhte njërën me tjetrën nuk është i përdorshëm, koston nuk e paguan institucioni që ka respektuar orarin e vet.

E paguan familja.

Me punën që ndërpritet.

Me një njeri që duhet gjetur me ngut.

Me ankthin e një telefonate.

Me kohën e një gjysheje që merret si zgjidhje e vetëkuptueshme.

Me një fëmijë që pret.

Dy politika mund të jenë të mira veçmas dhe të prodhojnë një jetë të keqe kur kohët e tyre nuk mund të jetohen së bashku.

Prandaj politika familjare nuk është vetëm çfarë shteti jep.

Është edhe si shteti e organizon kohën që familjes i duhet për të mbajtur jetën e vetë.

Këtë provë i kërkoj Qeverisë Rama për “Pas Shkolle”.

Jo një numër tjetër.

Jo një ceremoni nisjeje.

Jo një program që funksionon në gjuhën e ministrisë dhe kërkon nga prindi të improvizojë pjesën që mungon.

Një shërbim të besueshëm, mbi të cilin familja mund të mbështesë ditën e saj.

Sepse problemi më i thellë i një shteti nuk fillon vetëm kur një institucion nuk punon.

Fillon edhe kur të gjitha institucionet pretendojnë se kanë punuar, por njeriu nuk mund t’i jetojë dot së bashku.

Një shtet që rregullon oraret e institucioneve të veta, por jo mundësinë që qytetari t’i bashkojë ato në një jetë, ka organizuar administratën.

Ende jo jetën publike.

Dhe kur bie zilja e fundit, këtë dallim nuk e provon ministria.

E provon fëmija që pret.

Arian Galdini