Gëzuar Pashkën✨🌟🙏🫶

Guri

Pashka është mëngjesi kur guri nuk flet më.

Për një kohë të gjatë, njerëzimi ka jetuar nën një mësim më të vjetër se çdo ligj i shkruar, gjithçka që mbyllet i përket vdekjes.

Mbyllet trupi. Mbyllet shtëpia. Mbyllet zëri. Mbyllet emri në gojën e atyre që e kanë dashur. Dora ftohet. Kujtesa lodhet.

Dhe njeriu, sado i fortë, sado i ditur, sado i pasur, e ndjen se po ecën drejt një dere që nuk e hap dot vetë.

Aty fillon errësira.

Jo te dhimbja, sepse dhimbja ende flet.

Jo te loti, sepse loti ende lutet.

Errësira fillon kur mbyllja merret për ligj.

Pashka hyn pikërisht aty.

Jo për ta zbukuruar dhembjen.

Jo për t’i vënë dritë sipër plagës.

Jo për ta qetësuar njeriun me një fjalë të butë.

Hyn për t’ia thyer natës gjuhën.

Në Ringjalljen e Krishtit nuk shpëton vetëm një njeri nga varri i vet.

Rrëzohet pretendimi i varrit për të qenë masa e fundit e qenies njerëzore.

Guri rri aty. Plagët rrinë aty.

Kryqi nuk zhbëhet.

Dhimbja nuk lyhet me qiell.

Por që nga ai mëngjes, as guri, as plaga, as kryqi nuk kanë më të drejtën të quhen fjala e fundit mbi njeriun.

Guri mbetet. Froni i tij jo.

Me Krishtin, njeriut nuk i jepet vetëm një Besim.

I kthehet e vërteta se humbja nuk është zot.

Në Të, Zoti nuk qëndron larg dhembjes si dritë e paprekur, as mbi botën si gjykatës i ftohtë.

Ai hyn në vendin ku njeriu thyhet më fort, në braktisje, në frikë, në turpin e rënies, në peshën e kryqit, në heshtjen ku zemra mendon se është lënë vetëm.

Dashuria nuk ndalet para plagës.

E merr plagën mbi vete. E përshkon natën. Dhe i heq natës kurorën.

Në kryq njeriu sheh sa larg mund të shkojë e keqja.

Në Ringjallje sheh se dashuria e Zotit shkon më larg.

Jo për ta mohuar plagën, por për ta kaluar nga brenda dhe për t’i hequr asaj të drejtën e fundit.

Njeriu nuk është mish i lindur për t’u tretur në frikë, në faj, në humbje dhe në dhe.

Nuk është qenie që duhet të mësohet të ulë kokën para kufirit, sikur kufiri të ishte zot.

Ai është thirrur për falje, për rilindje, për dritë, për amshim.

Pa Ringjalljen, jeta mund të ketë rend, dije, qytetërim, pasuri, pushtet, përparim. Shpëtim nuk ka.

Njeriu mund të organizohet. Mund të forcohet. Mund të zgjasë ditët e veta.

Por nuk shpëtohet.

Vetëm Pashka e thotë deri në fund se ai nuk është bërë për t’u mbyllur, por për t’u hapur.

Qytetërimet e humbin këtë me lehtësi. Atëherë njeriu matet me dobinë e vet, me funksionin e vet, me numrin e vet.

Trupi bëhet material. Mendja bëhet vegël. Jeta bëhet administrim.

Pikërisht këtu Pashka e këput ftohtësinë në rrënjë, sepse ia kthen njeriut dinjitetin e pakushtëzuar.

Botës i kujtohet se njeriu nuk është i bërë për t’u përdorur.

Nuk është i bërë për t’iu përkulur frikës. Është i bërë për t’u dashur deri në shpëtim.

Kjo e vërtetë zbret aty ku jeta është më e pambrojtur, në shtëpinë ku një vend rri bosh, në shtratin ku nata zgjatet, në ndërgjegjen që s’gjen paqe, në pendesën që mendon se ka ardhur vonë, në zemrën që rri mes shpresës dhe dorëzimit.

Pikërisht aty Pashka nuk vjen si metaforë. Vjen si lajm.

Njeriu nuk është lënë vetëm në duart e natës.

Prandaj urimi i vërtetë sot nuk është vetëm për një ditë të shenjtë.

Është që guri të mos mbetet më masa e frikës sonë.

Është që drita e Krishtit të Ringjallur të hyjë aty ku secili është më i pambrojtur.

Atje ku frika flet me zë të ulët.

Atje ku dhimbja kërkon fron.

Atje ku zemra tundet.

Që pikërisht atje të dëgjohet përsëri e vërteta që e mban botën hapur.

Gëzuar Pashkën.

Krishti u Ringjall.

Dhe bashkë me Të, guri mbeti vetëm gur.