Gëzuar Pashkën ortodokse

Sot është ajo ditë kur guri nuk mban më.

Për besimtarët ortodoksë, Pashka vjen te guri. Jo te drita e lehtë që zbret mbi dhimbjen për ta bërë më të durueshme, por te guri, te pesha që rri mbi varr si vulë, mbi humbje si ligj, mbi jetën si fjala e fundit e errësirës.

Guri i varrit nuk është vetëm gur.

Është mbyllja kur ajo kërkon të quhet e pandryshueshme.

Është heshtja kur ajo sillet si zot.

Është fundi kur ai do të pranohet si rend.

Dhe pikërisht aty hyn Krishti.

Jo aty ku jeta duket e hapur, por aty ku hyrja e saj rri e zënë poshtë.

Ringjallja nuk e zbukuron këtë plagë.

Ia lëviz gurin.

Që prej atij mëngjesi, guri mbeti gur, por nuk mbeti më zot.

Varri mbeti varr, por jo më fjala e fundit.

Vdekja mbeti provë, por jo më kurorë.

Dhimbja mbeti plagë, por jo më sundim.

Humbja mbeti e vërtetë, por jo më ligj.

Kjo është Pashka ortodokse, jo lehtësimi i natës, por rrëzimi i së drejtës së saj për të sunduar.

Krishti u ngjall, dhe me këtë nuk u hap vetëm varri i Tij.

U thye pretendimi i mbarimit për të qenë i fundit mbi njeriun.

Edhe në jetën e brendshme është po ai gur.

Ai nuk ndryshon, vetëm ndërron emrin me të cilin hyn në shpirt.

Sot quhet frikë, nesër quhet mëkat, pasnesër quhet dëshpërim, e gjithmonë përpiqet të quhet fat.

Herë vulos zemrën.

Herë rëndon ndërgjegjen.

Herë e mëson njeriun të ulet nën barrë derisa dorëzimi t’i duket urti.

Pashka nuk i flet këtij guri nga larg.

Nuk e ledhaton.

Nuk i mëson njeriut të bashkëjetojë me të.

E prek. E lëviz.

Dhe aty ku njeriu mendon se nuk ka më hyrje, Krishti hap sërish vend për jetë.

Prandaj kjo ditë nuk e lë njeriun para barrës si para një ligji të mbyllur.

Nuk e lë para varrit si para së vërtetës së fundit.

Nuk e lë para natës si para një zotërie të heshtur.

Ia heq humbjes fronin që ajo kërkon mbi jetën.

Ia heq mbarimit emrin e zotit.

Dhe e thërret njeriun të mos përkulet më para gurit si para fjalës së fundit për fatin e vet.

Në historinë shqiptare, krishterimi ortodoks e ka mbajtur këtë dritë me përulësi, me kujtesë dhe me qëndresë.

Jo si stoli, por si frymë.

Jo si bujë, por si besë e heshtur.

Edhe kur guri rëndon mbi shtëpinë, mbi historinë, mbi ndërgjegjen, ai nuk mban përgjithmonë.

Sot, për besimtarët ortodoksë, Pashka është kjo, guri nuk ka më të drejtë.

Krishti u ngjall.