Jo çdo gjë që vonon është e vonuar..

Ora mund të tregojë sa kohë kaloi.

Nuk mund të tregojë çfarë bëri ajo kohë me njeriun që e përshkoi.

Kjo është arsyeja pse dy njerëz mund të kenë jetuar të njëjtin vit dhe të mos kenë kaluar përmes së njëjtës kohë.

Njëri mund ta ketë mbushur me ngjarje e të ketë mbetur pothuajse po ai.

Tjetri mund të mos ketë asgjë të madhe për të treguar dhe, ndërkohë, të ketë humbur një mënyrë të vjetër për të gënjyer veten.

Jo çdo e vërtetë hyn në jetën tonë në çastin kur hyn në mendje.

Disa të vërteta i dëgjojmë shumë përpara se të jemi në gjendje t’i mbajmë.

Në fillim i dimë.

Pastaj na dhembin.

Më vonë, ndoshta, fillojmë t’i jetojmë.

Midis këtyre çasteve mund të kalojë shumë kohë.

Nga jashtë nuk ndodh pothuajse asgjë.

Njeriu vazhdon punën, hyn e del nga e njëjta derë, takon të njëjtët njerëz, përgjigjet në të njëjtin telefon.

Madje mund të përsërisë ende gabimin që tashmë ka mësuar ta emërtojë.

Prandaj duhet kujdes kur flasim për ndryshimin e padukshëm.

Jo çdo pritje është pjekuri.

Jo çdo vonesë fsheh një proces të thellë.

Njeriu mund të qëndrojë vite brenda së njëjtës frikë dhe ta quajë durim, mund ta shtyjë vendimin dhe ta quajë kohë e nevojshme, mund të mësojë gjuhën e ndryshimit pa ndryshuar asgjë.

Koha, vetëm sepse kalon, nuk na përmirëson.

Edhe dhimbja, vetëm sepse dhemb, nuk na bën më të urtë.

Diçka tjetër duhet të ndodhë.

Një ditë, ajo që e dije duhet të hyjë në një vendim.

Një fjali që e kishe dëgjuar prej vitesh duhet të të ndalojë pikërisht kur gënjeshtra do të ishte më e leverdishme.

Një padrejtësi që dikur vetëm e dënoje duhet të bëhet arsye për të mos përfituar kur radha e përfitimit të vijë te ti.

Një falje që e kishe kuptuar me mend duhet të mbërrijë më në fund te dera ku krenaria jote kishte refuzuar të trokiste.

Aty koha e padukshme jep provën e saj.

Jo kur thua se ke ndryshuar.

Kur një gjë që dikur e bëje pa mundim bëhet e pamundur pa e tradhtuar atë që tashmë ke kuptuar.

Ky është çasti kur një e vërtetë pushon së qenuri mendim dhe hyn në karakter.

Deri atëherë, duhet të kemi përulësinë të mos i japim vetes diploma të parakohshme.

Sepse bota gabon kur kërkon që çdo njeri të mbërrijë në të njëjtën moshë, në të njëjtën datë, me të njëjtat prova në dorë.

Por edhe njeriu gabon kur përdor ritmin e vetë si strehë nga përgjegjësia.

Afatet ekzistojnë.

Premtimet kanë datë.

Një fëmijë nuk mund të presë pafund që prindi të “jetë duke u formuar”.

Një plagë që ua shkaktojmë të tjerëve nuk bëhet më e vogël vetëm sepse ne ende po kërkojmë veten.

Detyrimi ndaj një njeriu tjetër nuk pushon atje ku fillon procesi ynë i brendshëm.

Kjo është arsyeja pse liria nuk është të jetosh pa orë.

Liria është të dish cilën orë duhet ta respektosh dhe cilën jo.

Orën e premtimit duhet ta respektosh.

Orën e përgjegjësisë duhet ta respektosh.

Por nuk je i detyruar t’i bindesh kronologjisë me të cilën një tjetër ka dashuruar, ka humbur, ka kuptuar, ka nisur nga e para apo ka gjetur vendin e vetë në botë.

Jeta e tjetrit mund të të mësojë.

Nuk mund të bëhet afati yt.

Megjithatë, edhe kjo liri ka një provë.

Nëse pas gjithë kohës që kërkove për veten vazhdon të gënjesh njësoj, të lëndosh njësoj, të ikësh nga e njëjta përgjegjësi, të përdorësh të njëjtin njeri si çmim për dobësinë tënde, atëherë ndoshta ajo kohë nuk po të formonte.

Thjesht po kalonte.

Kurse kur diçka ka ndryshuar vërtet, shpesh nuk nevojitet shpallje.

Njeriu që dikur do të kishte ikur, qëndron.

Ai që do të ishte hakmarrë, e lë zemërimin të kalojë pa ia dorëzuar atij vendimin.

Ai që për vite kërkonte të kishte të drejtë, një ditë arrin të thotë: “Gabova.”

Ora nuk e regjistron këtë si njësi të veçantë.

Kalendari nuk e shënon me ngjyrë.

Por pikërisht aty koha bëhet e dukshme.

Jo në fytyrë.

Në zgjedhje.

Dhe ndoshta vetëm atëherë mund të themi se nuk kemi vonuar.

Sepse pyetja e fundit nuk është sa kohë na u desh për t’u bërë.

Është nëse, pasi ajo kohë kaloi, ekziston më një mënyrë e vjetër jetese në të cilën nuk mund të kthehemi pa e ditur se po tradhtojmë veten.

Atëherë ora mund të vazhdojë të numërojë.

Puna e saj ka mbaruar.

E jona sapo është bërë e dukshme.