Kapitullimi fillon kur shteti mëson të jetojë pa njerëzit që po humb…

Kur një shkollë mbyllet për mungesë fëmijësh, shpenzimi shtetëror mund të ulet ndërsa rruga rëndon çdo mëngjes mbi familjen.

Nëse kjo barrë e shtyn të largohet, vendimi ka thelluar mungesën që duhej të përballonte.

Më 1 janar 2026, Shqipëria kishte 2.335.930 banorë, 1,16 për qind më pak se një vit më parë.

Rama premtoi më 13 shtator se reforma territoriale nuk do të shkurtojë shërbimet ekzistuese.

Premtimi matet me kohën, koston dhe cilësinë e shërbimit për banorin.

Një shërbim që figuron në organikë duhet të jetë edhe i arritshëm në jetë.

Rinisja kundërshton miratimin e reformave që ndryshojnë aksesin në shërbime pa vlerësim demografik publik, alternativa të krahasuara dhe financim shumëvjeçar.

Kërkojmë skenarët e popullsisë pas njëzet vjetësh, kohën drejt shkollës e mjekut dhe koston që i kalon familjes.

Parashikimi i zbrazjes nuk është leje për ta bërë qëndrimin më të vështirë.

Financimi duhet të lidhë çerdhen me orarin e punës së prindërve, shkollën me transportin e sigurt dhe strehimin me mundësitë e familjes.

Për kthimin nga diaspora kërkojmë afate detyruese për njohjen e kualifikimeve dhe regjistrimin e fëmijëve.

Familja që kthehet duhet të mund të nisë jetën, jo ta lërë atë pezull në sportel.

Familja vendos vetë nëse qëndron dhe ka fëmijë, nuk i detyrohet qeverisë popullsi.

Qeveria i detyrohet kushte për një jetë të lirë e me dinjitet.

Shqipëria europiane duhet të jetë mundësi jete këtu, jo vetëm mundësi largimi.

Pas trembëdhjetë vitesh pushtet, Rama i detyrohet vendit llogari për kushtet e largimit.

Nëse kursimi shtetëror paguhet me humbjen e mundësisë për të qëndruar, ai nuk është fitore për Shqipërinë.

Fëmijëve nuk u lëmë atdhe duke ruajtur vetëm hartën dhe duke ua projektuar jetën jashtë saj.

Arian Galdini