Kërko përgjegjësi pa u bërë rob i fajtorit..

Ndonjëherë jeta e tjetrit të hyn në mendje jo si lajm, por si ngarkesë.

Një fotografi, një lajm i mirë që nuk është i yti, një derë që u hap diku tjetër, dhe për pak ajo që ke bërë humb përmasën e vet.

Jo sepse është bërë më e vogël, por sepse ke filluar ta gjykosh me një standard që nuk e zgjodhe ti.

Pastaj e fik ekranin.

Në xhamin e errët mbetet fytyra jote.

Të kthesh sytë nga vetja nuk do të thotë t’i mbyllësh ndaj të tjerëve.

Ndonjëherë jeta e dikujt tjetër të zbulon pikërisht atë që ke shmangur, punën që nuk e nise, vendimin që e shtyve, dëshirën që e zvogëlove aq gjatë sa pushoi së të trazuar.

Mund të të tregojë një drejtim.

Rreziku nis kur nga shenjë bëhet standard, kur, duke parë gjatë çfarë kanë zgjedhur të tjerët, harron të pyesësh nëse ajo që dëshiron është ende e jotja.

Më e vështirë bëhet kur tjetri nuk hyn në jetën tënde me atë që ka, por me atë që të ka bërë.

Një humbje. Një padrejtësi. Një fjali pas së cilës dhoma mbetet po ajo, marrëdhënia jo.

Zemërimi vjen dhe, ndonjëherë, është mënyra si ndërgjegjja refuzon ta quajë normale të padrejtën.

Pjekuria nuk fillon kur pushon së zemëruari, fillon kur zemërimit nuk i jep çelësat e shtëpisë.

Mund të kërkosh përgjegjësi pa u bërë rob i fajtorit.

Ajo që të është bërë mbetet e padrejtë edhe kur pushon së drejtuari jetën tënde.

Të dalësh nga pushteti i saj nuk ndryshon atë që ndodhi, do të thotë vetëm se dëmi nuk vendos më në vendin tënd çfarë do të bësh me jetën që vazhdon.

Disa rrëzime, atë ditë, nuk të mësojnë asgjë.

Të lënë në dysheme.

Dhimbja nuk mban gjithmonë një mësim të fshehur.

Dhe nxitimi ynë për ta gjetur mund të ketë më shumë lidhje me frikën tonë nga një vuajtje pa shpjegim sesa me nevojën e atij që po vuan.

Ndonjëherë i kërkojmë të lënduarit të nxjerrë kuptim nga ajo që i ka ndodhur që të bindemi ne se bota, në fund, mban ende një llogari të rregullt.

Por bota nuk na e premton këtë.

Njeriu ka të drejtë të vuajë pa prodhuar urtësi për askënd.

Kuptimi, nëse vjen, vjen më vonë.

Atëherë mund të shohësh se kthimi i paprekur te njeriu që ishe para rënies nuk është as i mundur, as gjithmonë i dëshirueshëm.

Mund të vajtosh atë që të është marrë pa kërkuar të rikthesh gjithçka që ishe.

Diçka në ty është humbur padrejtësisht, diçka tjetër mund të ketë mbijetuar vetëm sepse frika e kishte bërë zakon.

Të mos e braktisësh veten nuk do të thotë të mbrosh gjithçka që gjen në vete.

Disa gjëra meritojnë besnikërinë tënde, të tjera meritojnë të kuptohen mirë para se të lihen pas.

As ky dallim nuk është gjithmonë i pastër.

Njeriu di t’i japë plagës emrin e karakterit dhe frikës emrin e maturisë.

Mund të ruajë si “vetvete” pikërisht atë që një ditë do ta pengojë të jetojë, ose të heqë prej vetes diçka të çmuar vetëm sepse i kujton një dhimbje.

Prandaj forca nuk mund të jetë thjesht fitore mbi veten.

As ruajtja e saj me çdo kusht.

Është puna e vështirë për të dalluar çfarë në ty meriton të vazhdojë dhe çfarë duhet lënë pas, pa ia dorëzuar këtë gjykim as zilisë, as zemërimit, as njeriut që të ka lënduar, por edhe pa e shpallur veten gjykatës të pagabueshëm të vetes.

Kur të ngrihesh përsëri, pesha do të jetë ende aty dhe jo gjithmonë do ta vendosësh siç duhet.

Por nuk do ta ngatërrosh më me peshën e vetes.