Kosova nuk është pronë e fituesit…

Kosova ka paguar me jetë për lirinë prej së cilës u ngrit shteti i saj.

Një Republikë me një histori të tillë nuk mund të mësohet me një Kuvend që pret politikën të vendosë kur duhet të funksionojë.

Kosova po humbet kohë shtetërore në një krizë që nuk lindi vetë.

Ka vendime që e sollën deri këtu, afate të konsumuara dhe përgjegjësi që nuk zhduken vetëm sepse tani duhet gjetur rruga përpara.

Dalja nga ngërçi nuk është amnisti.

Por as përgjegjësia nuk mund të përdoret për ta mbajtur Republikën brenda ngërçit.

Një shtet duhet të dijë të kujtojë pa u paralizuar.

Sepse fitorja zgjedhore nuk është akt pronësie.

Ajo të jep mandat për të qeverisur, prej atij çasti të ngarkon edhe me detyrimin që vullnetin tënd të mos e ngatërrosh me vullnetin e shtetit.

Institucionet, koha kushtetuese dhe interesi kombëtar nuk i përkasin fituesit.

Ai merr vetëm përgjegjësinë e përkohshme për t’i ruajtur.

Prandaj barra e parë për ta bërë vendin funksional bie mbi atë që kërkon ta drejtojë.

Përgjegjësia nuk mund të shpërndahet aq hollë sa, në fund, kriza të mbetet pa autorësi.

Kosova nuk e ka luksin e kësaj mjegulle.

Një Kuvend që nuk arrin të ngrihet nuk shihet vetëm nga Prishtina.

E sheh Beogradi.

E shohin shtetet që ende nuk e njohin Kosovën.

E shohin edhe aleatët që kanë investuar në lirinë dhe sigurinë e saj.

Për Kosovën, dobësia e institucionit brenda kufirit bëhet dobësi e shtetit jashtë tij.

Prandaj marrëdhënia me Shtetet e Bashkuara dhe përkatësia euroatlantike nuk janë stoli diplomatike.

Janë pjesë e sigurisë së Kosovës dhe e interesit strategjik shqiptar.

Liria e Kosovës nuk lindi në vetmi.

As siguria e saj nuk mund të ndërtohet duke e kthyer vetminë në dëshmi sovraniteti.

Një Kosovë sovrane nuk u bindet aleatëve pa menduar.

Por nuk largohet prej tyre për të provuar se është e lirë.

Sovraniteti është të dish çfarë mbron, ku nuk lëshon dhe me kë e bën vendin tënd më të sigurt.

Kosova është shtet i lindur nga lufta e shqiptarëve për liri, Republikë e qytetarëve të vetë dhe shtet që ende nuk e ka marrë në botë gjithë vendin që i takon.

Çdo brez që e merr në dorë nuk e trashëgon si plaçkë.

E trashëgon si përgjegjësi.

Kjo vlen edhe për fituesin.

Sidomos për fituesin.

Sepse demokracia i jep shumicës të drejtën të drejtojë për një kohë.

Republika ekziston që ajo kohë të mos bëhet pronësi.

Kosova duhet të dalë nga kjo krizë me institucionet në këmbë dhe me përgjegjësinë politike ende aty ku i takon.

As funksionalitet i blerë me harresë.

As paralizë e shitur si besnikëri ndaj së drejtës.

Dhe kur të mbarojnë llogaritë për vota, kandidatë, bojkot e shumicë, mbetet ajo që asnjë parti nuk mund t’ia kalojë një tjetre, partitë mund të fitojnë zgjedhje.

Mund edhe t’i humbasin.

Kosovën nuk kanë të drejtë ta humbasin.

Arian Galdini