Krishtlindja edhe këtë vit na gjen këtu.

Një qiri rri mbi tryezë, pranë filxhanit që ende mban avull.

Flaka nuk bën zhurmë, por e ndryshon dhomën, hijet ulen, fjala shkurtohet, zemra bëhet më e vërtetë.

Në atë dritë kuptoj se butësia nuk është mungesë force, është forcë që zgjedh të mos thyejë, dhe e mban tjetrin të paprekur në dinjitet.

Në Krishtlindje më kthehet një afërsi që nuk ka nevojë të arsyetohet.

Jezusi hyri në brishtësinë e njeriut, që brishtësia ime të mos jetë turp.

Ai u ul pranë të përbuzurit, dhe dorën e vuri aty ku të tjerët tërhiqeshin, duke ia kthyer turpit fytyrën pa maskë, me mëshirë.

I pakufishmi pranoi një prag dhe një frymë, që unë të mos rri jashtë së mirës.

Dhe aty ku madhështia u ul pa zhurmë, del ligji i kundërt i fuqisë, fuqia që shërben, jo që sundon, e vërteta që mban, jo që shtyn.

Sot e shoh se dashuria nuk është gjendje.

Ajo provohet si gjest që mbetet, një vend i lënë në tryezë, një emër që më ngec në fyt e megjithatë nuk kthehet në gur, një fjali e përtypur që nuk del për të prerë, një falje që s’kërkon dëshmitar, vetëm një zemër që të mos ikë.

Dhe në mes të kësaj, një lugë që ndalet në ajër, pa tingëlluar në filxhan, si të priste nga unë një njeri më të mirë.

Kjo Krishtlindje ka edhe një heshtje tjetër, e para pa babain tim.

Mungesa e tij nuk e prish dritën, e bën më të thellë.

Dhe atëherë kuptoj diçka që s’ma mësoi asnjë fitore.

Burri dhe karakteri formësohen edhe kur humbet prindin, një emër në fyt, një karrige që s’thërret më.

Ora e tij rri në komodinë, e heshtur, si të mbante ende ritmin e shtëpisë.

Ka një tundim të vjetër që e njoh mirë, të ndjek rrjedhën, ta lehtësoj ditën duke e bërë veten më pak të vërtetë.

Zhurma e qytetit premton shkëlqim dhe një emër që s’të njeh, e vesh njeriun me fitore të huaja dhe i lë brenda një zbrazëti.

Ndërsa rruga e nderit shpesh e sjell heshtjen, jo si braktisje, por si provë, si hapësirë ku s’ka më duartrokitje, vetëm ndërgjegje.

Sot edhe mua më ngrihet zëri, dhe e ndiej sa shpejt bëhet thikë, pastaj e mbaj brenda, si frymë që nuk del nga filxhani, dhe zgjedh shtegun ku fjala s’ka çmim, aty ajo s’shitet dhe zemra nuk ndahet në pjesë.

Pikërisht këtu, te frenimi i fjalës, e njoh lirinë, jo si leje për çdo gjë, por si kujdes që të mos rëndoj.

Jashtë, ekrani ndez komentet si shkrepëse, njëra pas tjetrës, pa pushim, dhe e quan veten forcë, zërin e ngatërron me të drejtën.

Brenda, urtësia duket si ngadalësia e një qiriu që digjet duke u zvogëluar, dhe zmadhon njeriun.

Shoqëritë nuk shpëtohen nga zhurma e drejtë, por nga shprehia e së mirës, kur vendi i lënë për tjetrin bëhet kulturë, dhe fjala e mbajtur bëhet besë.

Krishtlindja më kujton se shpresa nuk vjen si shpërblim.

Ajo vjen si hir, si pikë dylli që rrëshqet pa ngut e mbetet vulë mbi beze, si dritë që nuk kërkon skenë.

Dhe nëse sot brenda meje ndizet një dritë që s’bërtet, e di, kjo është mrekullia që kërkoja, një paqe që rri, një mirësi që nuk shteron, një urtësi që e mban botën të bashkuar nga brenda.

Dhe nesër, kur filxhani të jetë ftohur, ajo mirësi të ketë formë, një telefonatë që e hap derën edhe kur krenaria mban dry, çelësi rri në anën tjetër.

Gëzuar Krishtlindjen, me mirësinë që mbetet ndezur, si vulë dylli mbi beze.

Arian Galdini