Ky shtator nuk e gjen Shqipërinë pa zë
Miq,
Ky shtator nuk e gjen Shqipërinë pa zë.
Prej muajsh, qytetarë protestojnë dhe kërkojnë largimin e Edi Ramës, ndërkohë, qeveria dhe Partia Socialiste po e hapin sezonin politik me “Besën”, “Praninë Besnike” dhe një sistem të ri për të dëgjuar, gjurmuar e ndjekur shqetësimet e njerëzve.
Nga rruga vjen kërkesa që pushteti të largohet, nga pushteti vjen premtimi se do të dëgjojë më mirë.
Poshtë kësaj përplasjeje mbetet pyetja që vendos fatin e çdo ndryshimi, a do të funksionojë më në fund e drejta vetë, apo qytetarit do t’i duhet përsëri një njeri që ta vërë në lëvizje?
Jam kundër qeverisjes së Edi Ramës dhe besoj se cikli i saj duhet të mbyllet demokratikisht.
Por Shqipërisë nuk i mjafton të ndryshojë emrin e atij që komandon.
Ndryshimi bëhet i vërtetë vetëm kur ndryshon ajo që pushteti mund t’i bëjë qytetarit, dhe ajo që nuk lejohet t’ia bëjë më.
Një parti politike duhet t’i dëgjojë njerëzit.
Dëgjimi është detyrë elementare, jo shpikje e një mandati të katërt.
Republika, megjithatë, kërkon shumë më tepër sesa një deputet që mbledh halle, një drejtues që shkon në territor ose një zyrtar që premton se do ta përcjellë çështjen “atje ku duhet”.
Qytetari nuk ka nevojë për praninë besnike të partisë, ka nevojë për praninë e besueshme të Republikës.
Deputeti mund të telefonojë ministrin, kryetari mund ta përcjellë ankesën dhe drejtuesi politik mund të trokasë në derën e një familjeje.
Shteti piqet kur këto ndërhyrje bëhen të panevojshme, kur përgjigjja vjen sepse ligji njeh një të drejtë, institucioni ka një afat dhe nëpunësi mban përgjegjësi, jo sepse qytetari arriti të gjente numrin e duhur në telefon.
Kjo është një nga sëmundjet më jetëgjata të tranzicionit tonë, kemi ndryshuar shpesh ndërmjetësin dhe shumë më rrallë kemi hequr nevojën për ndërmjetësim.
Njëra parti ka zëvendësuar tjetrën, njëri ministër pasardhësin, njëri mik mikun e mëparshëm; qytetari, megjithatë, ka mbetur përpara së njëjtës derë, duke pyetur jo çfarë thotë ligji, por kë njeh brenda.
Në shëndetësi, kjo sëmundje pushon së qenuri metaforë.
Sot, Evis Sala njoftoi dorëheqjen nga detyra e ministres së Shëndetësisë, duke e lidhur largimin me angazhime ndërkombëtare në onkologji, inteligjencë artificiale dhe inovacion.
Titullari largohet dhe një tjetër do të marrë detyrën, pacienti, ndërkaq, mbetet përballë sistemit dhe pret të mësojë nëse ndryshimi i emrit do të prekë jetën e tij.
Janari i vitit 2015 ka për mua një emër të ftohtë, Avastin - bevacizumab.
Ishte ilaçi i rekomanduar për vjehrrin tim 71-vjeçar, të sëmurë me tumor, një trajtim që duhej të rimbursohej nga shteti, megjithatë, siç tregova publikisht atëherë, familja jonë përfundoi duke kërkuar një mik të rëndësishëm që ilaçi të merrej nga farmacia e QSUT-së.
Në atë çast kuptova se ndërmjetësimi politik nuk ishte vetëm një ves administrativ.
Kishte hyrë në trupin e një njeriu të sëmurë dhe po vendoste kohën, frikën e shpresën e një familjeje.
Nuk më duhet sot medalja e asaj historie. Më mbetet detyrimi i saj.
Një shtet i denjë nuk pret që prona të mbrohet pasi pronari gjen mbështetësin e fuqishëm, që puna të vlerësohet pasi punëmarrësi dëshmon përkatësinë, që sipërmarrësi të telefonojë dikë për t’u trajtuar sipas ligjit, që familja të paguajë pafund kohën e humbur nëpër sportele apo që pacienti të kërkojë lidhje për të marrë kujdesin që i takon si qenie njerëzore.
Kur këto hapësira çlirohen nga favori, politika nuk po zgjedh më kujt t’i bëjë mirë, po ndërton kufij që e pengojnë t’i bëjë keq cilitdo.
Ky është kuptimi që i jap së Djathtës Humane, jo pushtetari i mirë që shpërndan mirësi sipas gjykimit të vetë, por institucioni i kufizuar që nuk mund ta shndërrojë të drejtën në shpërblim, qytetarin në klient dhe dobësinë njerëzore në treg.
Edhe protesta e muajve të fundit duhet dëgjuar në këtë thellësi.
E drejta për të protestuar nuk dhurohet nga qeveria dhe opozitarizmi nuk është pronë e asnjë force.
Zemërimi mund ta rrëzojë bindjen se pushteti ka ende të drejtë të vazhdojë njësoj, nuk mund të ndërtojë vetë institucionin që heq shkakun e zemërimit të ardhshëm.
Këtu fillon prova që kemi marrë përsipër pas Sheshit Skënderbej dhe Kuvendit Programatik të 21 gushtit, jo ta paraqesim Rinisjen si përgjigje të gatshme për çdo plagë, por ta lidhim fjalën me punë të dallueshme, përgjegjësi konkrete dhe një standard që nuk kursen as vetë autorin.
Do të ishte e lehtë t’ia kërkonim këtë standard vetëm Edi Ramës.
Atëherë do të kishim shkruar një akuzë opozitare, jo një doktrinë republikane.
Nëse një ditë qytetarit i duhet njeriu ynë, deputeti ynë, ndërhyrja jonë ose dëshmia e besnikërisë ndaj nesh që të marrë atë që ligji ia njeh, LRE Rinisja nuk do të ketë dështuar vetëm në administrim.
Do të ketë tradhtuar arsyen pse hyri në politikë, edhe sikur të ketë fituar zgjedhje, poste dhe pushtet.
Një forcë nuk bëhet republikane vetëm sepse rrëzon qeverinë e keqe ose sepse sjell në zyra njerëz më të ndershëm.
Bëhet republikane kur ndërton institucione që e bëjnë qytetarin më pak të varur edhe prej vetë asaj force.
Prandaj nuk po kërkoj njerëz që të afrohen për të gjetur rrethin e ardhshëm të pushtetit.
Nuk po kërkoj miratim pa mendim dhe as besnikëri që e quan kritikën tradhti.
Po kërkoj njerëz që njohin një problem real, kanë dije për të sjellë, pranojnë të kundërshtojnë edhe mua dhe janë të gatshëm të dalin zot për një punë deri në përfundimin e saj.
Nëse vijmë në politikë vetëm për t’u bërë ndërmjetësi i ri, nuk kemi rinisur asgjë.
Nëse kërkon një mik të ardhshëm në pushtet, nuk kemi një punë të përbashkët, por nëse kërkon një Shqipëri ku edhe njohja jote me Arian Galdinin nuk të jep asgjë më shumë se ç’i jep ligji qytetarit që nuk më njeh fare, atëherë afrohu, jo për të gjetur një ndërmjetës të ri, por për të na ndihmuar ta bëjmë ndërmjetësin të panevojshëm.
💬 WhatsApp: +355 68 406 0131
Arian Galdini
Comments