Mandati i katërt nuk është faqe e bardhë…

Një qeveri që hyn në vitin e trembëdhjetë nuk trashëgon më një vend të panjohur.

Trashëgon gjithnjë e më shumë pasojat e vendimeve të veta.

Prandaj mandati i katërt ka një barrë prove që mandati i parë nuk e kishte.

Pushteti ka pasur kohën për ta njohur problemin, ligjin për ta ndrequr, administratën për ta zbatuar, buxhetin për ta financuar, njerëzit për ta drejtuar dhe vite të tëra për të parë çfarë prodhojnë zgjedhjet e tij.

Sa më gjatë i ke pasur këto mjete në dorë, aq më pak mund ta përshkruash realitetin si diçka që thjesht e gjete.

Prandaj, kur pas gati trembëdhjetë vjetësh një problem merr papritur një emër të ri dhe zgjidhja shpallet si fillim, pyetja nuk është vetëm çfarë do të bëhet nesër.

Është edhe përse nuk u bë dje, kur mundësia për ta bërë ishte po aty.

Kjo nuk e zhvlerëson korrigjimin.

E vendos në historinë e vetë.

Sepse vendi nuk jeton në draftet e qeverisë.

Vitet që dështuan nuk mund të fshihen si variante të papublikuara vetëm sepse sot ndryshon titulli i kapitullit.

Pushteti mund të ndryshojë ministrin, programin, gjuhën me të cilën flet për një problem.

Mund edhe të ndryshojë drejtim.

Por nuk mund të rifillojë kronologjinë sa herë shpik një emërtim të ri, sikur kapitulli i ri ta kthente librin përsëri në faqe të bardhë.

Pas një pushteti kaq të gjatë, një pjesë e Shqipërisë që qeveria përshkruan është tashmë edhe Shqipëria që ajo vetë ka shkruar.

Arian Galdini