Në orën 18.00, unë do të jem atje…

• 

• 

Nga Arian Galdini

Pas pak orësh, fjala pushon, e vepra fillon.

Në orën 18:00, në Sheshin Skënderbej, përpara shkallëve të Operas, unë do të jem aty.

Nuk po ju premtoj një turmë.

Nuk po ju premtoj një spektakël.

Nuk po ju tregoj paraprakisht çfarë duhet të mendoni kur të mbërrini.

Po ju ftoj në diçka shumë më të thjeshtë dhe, ndoshta, pikërisht për këtë më të vështirë, të takohemi.

Të dalim për pak nga ekranet ku prej muajsh shqiptarët shohin njëri-tjetrin si fotografi, komente, nofka, kampe, sondazhe dhe kundërshtarë, dhe të gjendemi përballë njëri-tjetrit si njerëz të vërtetë.

Unë kam folur gjatë këto ditë për atë që besoj.

Kam thënë se Shqipëria mund t’ia rinisë pa e mohuar të shkuarën e saj.

Kam thënë se largimi demokratik i një qeverie nuk duhet të jetë ceremonia e kurorëzimit të pronarit të ardhshëm.

Kam shkruar për të Djathtën Humane, për Shqiptarizmin, për përgjegjësinë ndaj atyre që do të jetojnë këtu pas nesh, për Shqipërinë europiane dhe amerikane pa kompleks inferioriteti, për një komb që e di kush është pa pasur nevojë të urrejë askënd.

Sot nuk dua t’i përsëris.

Sot këto mendime kanë vetëm një provë që mund të bëjnë, a mund të na çojnë deri te njëri-tjetri?

Prandaj, nëse më ke lexuar dhe je pajtuar me mua, eja.

Nëse më ke lexuar dhe ke dyshime, eja.

Nëse dikush ta ka dërguar këtë poster dhe emrin tim e dëgjon sot për herë të parë, eja edhe ti.

Nëse ke qenë dikur pranë LRE Rinisjes dhe jeta të ka çuar larg, dera është aty.

Nëse nuk ke qenë kurrë pjesë e saj, nuk ke pse të bëhesh sot.

Nëse je demokrat, socialist, i djathtë, i majtë, pa parti, i zhgënjyer nga të gjithë ose thjesht një shqiptar që nuk dëshiron ta dorëzojë mendimin e vetë te askush, nuk ke nevojë të ndryshosh identitet për të qëndruar pranë meje për një orë.

Unë nuk po thërras Rininë.

Po thërras Rinisjen.

Dhe Rinisja nuk pyet sa vjeç je.

Ajo pyet vetëm nëse beson ende se një njeri, një shoqëri dhe një vend mund të shohin çfarë nuk funksionon, të marrin përgjegjësinë e tyre dhe t’ia nisin përsëri.

Nga e para, jo nga zero.

Me kujtesë.

Me dije.

Me ndërgjegje.

Me Shqipërinë që kemi marrë dhe me Shqipërinë që nuk kemi të drejtë ta lëmë më të varfër se sa e gjetëm.

Sot nuk po ju kërkoj të më jepni mandat.

As të më dorëzoni besimin tuaj pa provë.

Ju kërkoj vetëm atë që askush nuk mund ta bëjë në vendin tuaj, vendimin për të ardhur.

Sepse ekziston një çast kur një mendim duhet të dalë nga telefoni.

Një bindje duhet të përballet me ajrin e qytetit.

Një emër duhet të takojë fytyra.

Një ide duhet të zbulojë nëse është vetëm fjali apo mund të krijojë një marrëdhënie njerëzore.

Për mua, ai çast është sot.

E premte, 21 gusht 2026

Ora 18:00

Sheshi Skënderbej

Përpara shkallëve të Operas

Ejani pa detyrimin për të duartrokitur.

Ejani pa detyrimin për t’u regjistruar.

Ejani pa frikën se prania juaj do t’ju bëjë pronë të dikujt.

Ejani me pyetjet tuaja, me mosbesimin tuaj, me bindjet tuaja, me historinë tuaj.

Dhe kur të jemi atje, do të shohim së bashku çfarë është e mundur të bëjmë, pa ia shtuar realitetit asnjë njeri që nuk erdhi dhe pa ia hequr asnjë vlerë atij që erdhi.

Unë po vij.

Do të marr me vete atë që kam, emrin tim, fjalën time, historinë time dhe përgjegjësinë për ftesën që kam bërë.

Ju sillni vetëm atë që nuk mund t’jua sjellë askush tjetër, veten tuaj.

Dhe pastaj, në orën 18:00, le ta lëmë Shqipërinë e vogël që do të mblidhet aty të na tregojë vetë se çfarë mund të nisë prej saj.

Arian Galdini

21 gusht 2026 · 18:00 · Sheshi Skënderbej · përpara shkallëve të Operas