Në Sulltan Nevruz, nderimi im shkon te bektashinjtë

Në traditën bektashiane, kjo ditë nderohet si dita e lindjes së Imam Aliut dhe si Dita e Re.

Por pesha e saj nuk qëndron vetëm te festa.

Ajo qëndron te ajo që i kërkon njeriut, jo vetëm të kthehet pranvera në tokë, por të zgjohet edhe njeriu.

Kjo është arsyeja pse Sulltan Nevruzi mbetet më shumë se kremtim.

Ai mbetet kujtesë se shpirti nuk lartësohet kur mbushet me vetvete, por kur pastrohet për të mbajtur më shumë drejtësi, më shumë urti, më shumë dritë.

Edhe figura e Imam Aliut, në këtë frymë, nuk qëndron vetëm si emër i nderuar, por si shenjë e besnikërisë, e trimërisë së brendshme, e drejtësisë që nuk bërtet dhe e urtisë që nuk ndahet nga dinjiteti.

Prandaj kjo ditë ka peshë të rrallë, sepse i kujton njeriut se forca më e lartë nuk është ajo që sundon tjetrin, por ajo që e pastron veten nga errësimi, nga ligësia, nga krenaria e verbër.

Kurani e kujton se mirësia e vërtetë nuk matet me pamje të jashtme, por me besim, me dhënie, me mbajtje fjale dhe me durim në sprovë.

Po ashtu, ai e ngre fisnikërinë jo mbi emrin, gjakun apo fisin, por mbi devotshmërinë.

Këto nyja e bëjnë edhe më të kuptueshme madhështinë shpirtërore të kësaj dite, njeriu bëhet më i denjë jo kur duket më shumë, por kur bëhet më besnik ndaj së mirës.

Në historinë shqiptare, bektashizmi ka qenë më shumë se një udhë besimi.

Ka qenë vatër drite e urtie, me një afri që nuk përjashton.

I ka dhënë shqiptarisë jo vetëm një mënyrë lutjeje, por edhe një mënyrë butësie, qëndrese dhe lidhjeje njerëzore.

Uroj që Sulltan Nevruzi t’ju vijë si dritë që mbrëmja nuk e tret.

Gëzuar Sulltan Nevruzin.

Kuran: El-Bekare 2:177; El-Huxhurat 49:13.