Nuk e bind dot botën pa përballuar veten

Vjen një çast i brendshëm, kur kupton se s’je më në betejë për të dalë i drejtë përballë të tjerëve, por për të mos dalë huq nga vetvetja.

Dhe atëherë, ngrihesh në mënyrën më të vërtetë që njeh njeriu, pa zhurmë, pa skenë, pa nevojë për mbështetje.

Vetëm me një kthesë të heshtur brenda ndërgjegjes që të thotë “mjaft më me role”.

Nuk i detyrohesh askujt shpjegime për rrugët që ke marrë.

Sepse e vetmja rrugë që të përket është ajo ku nuk e ke lënë pas vetveten.

Dhe asnjë udhë që të largon nga ajo që je, nuk vlen, edhe nëse të çon larg.

Nuk je më nën presionin për të shkëlqyer, por nën përgjegjësinë për të mos u shuar nga brenda.

Jo për të fituar vëmendje, por për të mos humbur dinjitet.

Jo për të marrë duartrokitje, por për të mos veshur maskën që ua lehtëson të tjerëve gjykimin.

Zëri yt nuk duhet të jetë i fortë.

Duhet të jetë i vërtetë.

Qoftë edhe i vetëm.

Qoftë edhe pa audiencë.

Sepse ajo që e mban një njeri në këmbë nuk është turma, por boshti i brendshëm që s’lejon rënien.