Poezi: Atdheu

Nga Arian Galdini

Kasetën e kishim sjellë mes këmishëve.

Mbi kuti, me shkrimin tim të vjetër,

kisha shkruar: Gjyshi.

Kur i flisja tim biri për atë shtëpi,

gjyshi më dilte gjithmonë duke kënduar.

E kalova regjistrimin në kompjuter.

Ia ula kërcitjen vetëm aq sa të dëgjonim.

Kërcitja u tërhoq. Gjyshi mori frymë

në dhomën ku im bir s’e kishte parë kurrë.

E kërkoi këngën me dy nota të ulëta:

- Moj Shqipëri…

Vargu tjetër nuk i erdhi.

E mërmëriti melodinë pa fjalë.

Një fëmijë pëshpëriti pranë mikrofonit:

- Mos këndo, gjysh, na dëgjojnë.

Zëri ishte imi. Djali ngriti sytë.

E ktheva te fryma përpara këngës.

E dëgjova deri te mërmëritja,

pastaj e ndala.

Im bir priti me kutinë në prehër.

- Po kënga?

E hoqa dorën nga butoni.

Ai e vuri të luante.

- Plak më dole ti, - qeshi gjyshi.

Karrigia u shty mbi dysheme.

- Ku i lashë syzet?

U hap një sirtar, pastaj një tjetër.

Dora që kisha hequr nga butoni

hyri në xhep. Aty mbaja çelësin

e shtëpisë ku ishte bërë regjistrimi.

Herën e fundit që shkova atje

gjeta pragun përmbys mes hithrave,

ana ku kishim shkelur kishte hyrë në dhe.

Nën tryezë e mbylla dorën rreth çelësit.

Në shirit u hap një derë

dhe për pak u dëgjua rruga.

Hapat e gjyshit u larguan.

- I gjeti? - më pyeti djali.

- Nuk e di.

- Shqipëri, - tha pas pak,

me theksin e gjuhës që flet me shokët.

Karrigia nuk u dëgjua të afrohej përsëri.

Për ca kohë shiriti mbajti dhomën bosh,

një zë nga rruga që nuk e dalluam,

diçka që rrëshqiti mbi tryezë.

Çelësi më kishte lënë dhëmbët në pëllëmbë.

E hapa dorën.

Shiriti vazhdoi edhe pak dhe mbaroi.

Im bir nuk lëvizi menjëherë.

Pastaj e ktheu regjistrimin

te zëri im i vogël.

- Mos këndo, gjysh, na dëgjojnë.

E dëgjoi deri në fund.

Unë nuk e preka butonin.

Nga altoparlanti gjyshi qeshi:

- Plak më dole ti.

E futa çelësin në xhep.

Djali ma mori dorën.

- Ti je ky, babi?

- Jam…

Arian Galdini