Poezi: Bijve!

Nga Arian Galdini

(Davidit dhe Martinit)

Te jaka juaj

mëngjesi kishte lënë

një kopsë paksa shtrembër,

supin pranë supit,

atë vijë të hollë mes jush

ku vëllai nuk duket,

por mban vend.

I madhi rrinte

si fjalë që matet para se të dalë.

I vogli kishte në sy

një derë ende të hapur,

pa ditur se më vonë

edhe hapat

mësojnë të ndalen.

Nuk gjeta arkë për t’jua lënë.

Vetëm një gabim që nuk u fsheh,

një lugë të larë pas darke,

një hidhërim

që u kthye mbrapsht

para se druri i derës

të njihte përplasjen.

Në gojën tonë,

“urdhëro” nuk ishte fjalë feste.

Rrinte te buka,

te karrigia që afrohej,

te kafshata më e mirë

që kalonte te tjetri

pa u numëruar.

Do të vijë një çast

me diçka të ftohtë mbi tavolinë,

që nuk ju përket,

me askënd aty

përveç dorës suaj.

Atëherë

nuk do të jem në kornizë.

Aty mbetet vetëm mëngjesi

para provës.

Do të jem te gishti

që kërkon vrimën e kopsës,

te jaka që drejtohet ngadalë,

te dora

që rri pak mbi të huajën,

pastaj zbret

te shpina e karriges

që dikur iu afrua tjetrit,

dhe del

pa marrë vendin

që nuk i takon.

Arian Galdini