Poezi: Dora që nuk ikën!

Nga Arian Galdini

Në netët kur drita, e lodhur, rrëshqet nga muri dhe s’gjen vend të rrijë,

ti mbetesh me zemrën që punon brenda teje, akrep pa shifër,

dhe ajri, edhe kur hyn, hyn si borxh.

Atëherë ndodh një gjë e thjeshtë, e pamëshirshme në qetësinë e vet,

një dorë e padukshme ta mban frymën në skajin e rënies,

siç mbahet një fëmijë në prag, pa zë.

Vetmia, kur bëhet shteg, s’të jep as dekor, as shpjegim.

Ecën me hijen tënde, që herë duket shok e herë roje,

dhe çdo hap e bën më të ngushtë vendin ku rri fjala.

Në atë shteg, afërsia s’vjen si klithmë,

vjen, e njeh gjuhën e lotit para se të kesh fjalë.

Terri, pranë saj, humb të drejtën të quhet fund.

Kur miqtë kthehen në mure,

kur buzëqeshjet bëhen dyer të mbyllura,

kur të nxjerrin jashtë si send të tepërt, me një çmim të vogël që s’të mbron dot,

ftohtësia shitet.

Në tryezën e brendshme shfaqet buka.

Uji rri.

Kur bota përmbyset brenda teje, jo me zhurmë, po me rrëshqitje të ngadaltë,

kur çdo plan bëhet astar i shqyer dhe s’mbahet më nga asnjë gjilpërë,

kur çdo shul të kthen mbrapsht pa të parë në sy,

ti rri, pa bujë, si njeri që s’ka ku të shkojë përveçse te fryma.

Guri në xhep e ndërron vendin.

Kalojnë minutat, dhe ai del në pëllëmbë.

Qëndron te drita.

Pastaj bie mbi drasën e pragut,

pa zhurmë.

Kur jeton me nder e besim pa shfaqje,

kur e do të mirën me kujdesin e atij që s’do të zgjojë një fëmijë në gjumë,

dhe prapë të shmangin, të lënë jashtë,

madje edhe ata që flasin për dritën të quajnë errësirë,

atëherë nuk të dhemb vetëm refuzimi, të dhemb harresa,

të fshijnë nga xhami.

Dhe megjithatë, brenda teje vendoset një masë tjetër,

jo për të të bërë të dukshëm,

por për të të mbajtur të vërtetë.

Në orën kur të mohojnë si të mos kishe qenë kurrë,

kur emri yt bëhet pëshpëritje e pastaj bëhet hiç,

ti ndjen në gishta një nxehtësi të vogël, të padukshme,

prushi zgjohet në pëllëmbë, pa u ditur si.

Një mantel pa ngjyrë ta mban shpinën, jo për të të fshehur,

por për të të mbajtur.

Ti mund të mbetesh i vetmuari i të vetmuarve,

pa qenë i braktisur.

Ka çaste kur dora jote shkon “për pak”,

dhe ai “për pak” është më i mprehtë se thoi mbi dru.

Qetësi.

Dora afrohet te drasa, te ai kufi ku lodhja e ngatërron fundin me shpëtimin.

Thoi prek drurin.

Shenjë.

Dhe aty ndodh ndalesa,

jo nga frika e syve,

por nga një kujtesë e thellë që s’është e mësuar nga njerëzit.

Grushti hapet.

Dhe shuli, i ftohtë, nuk kërcet.

Djersa bie pa dëshmitarë,

heshtja.

Frika rri pa zë.

Në astar rri monedha e ftohtë e fajit.

S’të lë të ecësh drejt.

Asgjë prej këtyre s’bëhet medalje.

Kur rrëzohesh, nuk ka shfaqje.

Vetëm një ngritje e ngadaltë.

Njeriu ngrihet kur s’e shikon askush.

Dhe vjen ai mëngjes kur ajri duket i ri edhe pse dhoma është e njëjta.

Perdja lëviz pak. Frymëmarrje tjetër.

Filxhani rri i ftohtë, por drita i prek buzën.

Shpresa s’u shpall.

U mbajt.

Si roje në prag,

si shoqëri pa fjalë,

si besnikëri që s’u lodh duke pritur,

edhe kur ti u lodhe duke pritur veten.

Në fund, kur gjithçka hesht,

kur edhe zërat e “të drejtëve” bëhen të ftohtë dhe të largët,

ti s’ke nevojë të bindësh askënd.

Mjafton që, në errësirë, të mos e lësh dorën tënde vetëm,

atë çast të vogël kur gishti kthehet te drasa.

Dhe në tryezën e brendshme, ku nuk ka publik,

mbetet një shenjë e pashpjeguar,

një thërrime buke në prag,

e paprekur.

Arian Galdini