Poezi: Fitorja që nuk e pa askush!

Nga Arian Galdini

Askush nuk ishte aty

kur mëngjesi erdhi pa më falur asgjë.

Drita hyri në dhomë

si një dëshmitar i ftohtë mbi murin gri,

mbi gotën e ujit të lënë përgjysmë,

mbi këmishën e varur në karrige

si një trup që kishte pritur gjithë natën

të mos binte.

Nuk pati zë nga jashtë.

Nuk pati dorë mbi shpatull.

Nuk pati këngë, as flamur, as lajm.

Vetëm unë,

një zemër që ende nuk dinte

si rrihet pa u dëgjuar,

dhe ajo fjali e imët,

e varfër në dukje,

por e vjetër sa zjarri i parë i njeriut,

Çohu edhe një herë.

Nuk ishte urdhër.

Ishte mbetje drite.

Ishte ajo copëz e fundit buke

që njeriu nuk e ha vetëm për vete.

Sheshet nuk e shohin këtë.

Ato shohin podiumet, ekranet,

duart që ngrihen, emrat që përtypen,

fitoret që shiten me zë të lartë

si monedha të reja mbi një tryezë të vjetër.

Në një çast pa dëshmitarë,

ai nuk ia dorëzon plagën tregut,

nuk ia dorëzon zemërimin turmës,

nuk ia dorëzon fytyrën baltës,

nuk ia dorëzon shpirtin asaj dore të padukshme

që kërkon ta bëjë të ngjashëm

me të keqen që e ka munduar.

Atë mëngjes,

hidhërimi erdhi si mendje e huaj

dhe nuk e lashë të fliste me gojën time.

Shitja erdhi si rrugë e lehtë

dhe nuk ia hapa derën.

Mizoria erdhi me emrin e forcës

dhe mbeti jashtë.

Kur askush nuk më pa,

unë nuk fitova mbi askënd.

Mbajta vetëm derën e brendshme

që të mos hapej nga frika.

I kam parë fjalët e mëdha

teksa ecin nëpër ekrane

me këpucë të pastra

dhe me ndërgjegje të palara.

Por guri nuk është më i gjallë

se zemra,

vetëm pse nuk qan.

Duke pasur forcë të godiste,

e uli dorën.

E mbajti fjalën

në prag të buzës.

E la bukën

në mes të tryezës.

E pa tjetrin si plagë,

jo si pre.

Atë ditë nuk u shkrua kronikë.

Nuk u hap asnjë libër.

Nuk ra asnjë daulle.

Një njeri vuri këmbët në dysheme

edhe kur dëshpërimi i rrinte mbi kraharor.

Një baba e ndau kafshatën

pa e quajtur flijim.

Një tjetër nuk e tha fjalën e ligë,

edhe pse ajo i rrinte në gojë

si thikë e ngrohtë.

Një karrige e thjeshtë

mbajti peshën e dikujt

që dëgjoi deri në fund.

Një heshtje

nuk ishte frikë,

por mbretëri mbi vetveten.

Në pëlhurën e saj

kishte hyrë më shumë se nata ime.

Kishte fëmijë që mësuan herët

se buka ka më shumë nder

kur ndahet,

shtëpi pa mbishkrim,

emra të zhdukur nga regjistrat,

por jo nga Zoti i heshtur

që i njeh peshat e pathëna.

Kaluan edhe kohët tona

nëpër atë dhomë të vogël,

tregje që blejnë lodhjen,

njerëz që shiten pak nga pak

derisa nuk e kuptojnë më

çfarë humbën të parën.

Kam parë njeriun

të shtyhet drejt numrit,

të duartrokasë me duar të huaja,

të marrë hua zemërimin,

të dorëzojë dinjitetin

pa iu dridhur fytyra.

Dhe prapë,

në një dhomë të vogël,

para murit gri,

mora këmishën nga karrigia.

Ishte e ftohtë.

Për një çast m’u duk

sikur nuk po vishja pëlhurën,

por trupin që duhej të bëhesha prapë.

Aty zgjodha

të mos bëhesha kopje

e asaj që më kishte plagosur.

Ka ditë kur humbja më ka ndenjur pranë

si një qen i lagur në prag.

Ka net kur mendimi është bërë gur

dhe guri është bërë jastëk.

Ka mëngjese kur fjala shpresë

ka qenë tepër e madhe për gojën time.

Por unë nuk i dhashë leje humbjes

të më vinte emër.

Nuk i dhashë leje zhurmës

të më mësonte ligësinë

si gjuhë të dytë.

Nuk i dhashë leje frikës

të bëhej shtëpia ime.

Thika që nuk doli.

Buka që nuk u fsheh.

Fjala që nuk u helmua.

Plaga që nuk u bë armë.

Ka një njeri që çohet pa dëshmitarë

dhe, para se të hapë derën,

vendos të mos ia kthejë botës

të njëjtën errësirë që mori prej saj.

Askush nuk e pa.

Këmisha e dinte.

Arian Galdini