Poezi: Karriget bosh nuk akuzojnë!

Nga Arian Galdini

Nuk mbyllet shpresa

kur mbyllet dhoma

ku zëri rrinte gjatë

si bukë e prerë hollë

për duar që vinin,

për duar që mungonin,

për duar që ndoshta

e kishin humbur rrugën e tryezës.

Karriget bosh

nuk akuzojnë.

Rrinë aty, të qeta,

si pleq që e kanë parë njeriun

të rritet vetëm atëherë

kur nuk kërkon dëshmitar

për plagën e vet.

E palos të shkuarën

si rrobë pune,

me erën e viteve në pëlhurë,

dhe nuk e hedh.

E lë në kurriz të kujtesës,

atje ku sendet e lodhura

nuk urdhërojnë më,

por mësojnë të heshtin.

Unë dal pa listë emrash,

pa radhë pritjeje,

pa zhurmën që boshit

i vendos emrin e fatit.

Mbi tryezë vë vetëm fjalën e parë,

të ashpër, të ngrohtë,

si bukë që nuk pyet

sa veta do të ulen.

Tryeza nuk mban emra.

Mban vetëm vend.

Pastaj njeriu mbetet aty

ku s’e sheh askush,

me derën hapur,

dhe me atë heshtje

që mban më këmbë një shtëpi

edhe kur brenda saj

flet vetëm buka.

Arian Galdini