Poezi: LRE - Rinisja

Për Rinisjen Kombëtare

Nga Arian Galdini

Në dhe të thyer, në një dritë të vrarë,

kur e vërteta çohej përditë e përgjakur,

u ndez pa zhurmë një farë e rrallë

dhe mori emër të vetëm: Rinisje.

Jo stoli kohe.

Jo lule mbi plagë.

Jo fytyrë e re e së vjetrës.

Por kthimi i kombit

te pjesa e vet që ende nuk ishte prishur.

Kështu nisëm.

Me pakësinë tonë.

Me duar të përunjura.

Me një dritare drite

në murin e gjatë të terrinës.

Me aq sa qeshin të fortët

kur kujtojnë se historia lind vetëm

nga zyrat, vulat, ekranet,

dhe duart që ndërrojnë maska

e quajnë pazarin rend.

Por edhe një farë e vetme mjafton

kur dheu e njeh,

kur koha e mban,

kur e vërteta e zgjedh

për ta shtyrë lart.

Nga një njeri.

Nga një ide.

Nga një telefon që mbante më shumë dritë

se gjithë errësira përreth.

Nga një faqe e vetme,

hapur si dritare e vogël në murin e mbyllur.

Prej aq pakësie sa qeshin pushtetet,

Rinisja zuri fill.

Rinisja ishte ajo shtytje.

Rinisja ishte ai kthim.

Rinisja ishte ajo pjesë e Shqipërisë

që nuk pranoi të mëkohej me cinizëm,

që nuk pranoi të rritej

në ajrin e ulët të kompromisit,

që nuk pranoi të quante zgjuarsi

marrëveshjen me të keqen.

Prandaj u mblodhëm

si rrënjë nën dhe,

si ujë nën gur,

si zjarr nën hi,

jo për t’u dukur,

por për të qëndruar.

Sepse qëndrimi është fillimi i trajtës.

Dhe kombi humbet jo kur varfërohet,

por kur e humb trajtën e vet,

kur nuk dallon më

midis dritës dhe shkëlqimit,

midis forcës dhe dhunës,

midis mendjes dhe dredhisë,

midis pushtetit dhe kalbjes.

Rinisja vjen pikërisht atje

ku ky dallim ishte plagosur.

Jo si britmë,

por si kujtesë.

Jo si etje për fron,

por si rikthim te shtylla.

Jo si mallkim kundër të tjerëve,

por si thirrje që njeriu

të mos e lërë më shpirtin e vet

në duar të huaja.

Prej mungesës erdhëm.

Nga dhoma e heshtjes.

Nga puna e rëndë.

Nga fshati i lënë gjatë në pluhur.

Nga qyteti që u mësua të quajë lodhje

atë që në të vërtetë ishte poshtërim.

Nga nënat që mbajtën barrë pa zë.

Nga burrat që mbetën të drejtë pa tribunë.

Nga të rinjtë që e panë vendin e tyre

të shitur copa-copa

dhe prapë nuk e shitën veten.

Ne nuk dolëm nga oborret e florinjta të pushtetit.

Ne dolëm nga mungesa.

Nga ajo mungesë e gjatë shqiptare

ku njeriu i ndershëm nuk kishte altoparlant,

por kishte shtyllë kurrizore,

ku fjala e drejtë nuk kishte ekran,

por kishte ndërgjegje.

Rinisja i mblodhi këto pjesë

dhe u dha frymë të përbashkët.

Sepse një komb nuk rinis

kur ndërron parullat.

Një komb rinis

kur kthehet te pjesa e vet e paprishur,

te fjala që nuk blihet,

te dora që nuk vjedh,

te nderi që nuk lëshohet,

te njeriu që pranon të paguajë për të vërtetën

pa e kthyer pagesën e vet

në monedhë mburrjeje.

Kjo është arsyeja pse na druhen.

Jo sepse jemi shumë me numër.

Por sepse e mira, kur pushon së kërkuari falje

që ekziston,

bëhet masë.

Dhe masa e së mirës

është tmerri i së ligës.

Prandaj ngrihen kundër nesh

me të njëjtat fytyra të vjetra,

me të njëjtat gjuhë të lyera,

me të njëjtat duar që ndërrojnë ngjyrat

dhe ruajnë të njëjtin helm.

Prandaj censura vishet si rregull,

frika si urti,

poshtërimi si kompromis,

dhe kalbja si stabilitet.

Por rrënja nuk ka nevojë të bërtasë

që të çajë gurin.

Dhe ne jemi ajo rrënjë.

Rrënjë që zbret më thellë se partitë,

më thellë se zyrat,

më thellë se muret ku pushteti

var fytyrën e vet

dhe kujton se ka varur historinë.

Rrënjë që shkon atje

ku iliri e njihte gurin si vëlla të betimit,

ku arbëri e mbante emrin si nder,

ku shqiptari nuk pyeste kohën

nëse ia vlente drejtësia,

por e pranonte si ligj të shpirtit.

Rinisja nuk është stinë moshe.

Është gjendje e ndërgjegjes.

Është zgjimi i asaj pjese të njeriut

që nuk pranon të jetojë gjatë

në një rend të rremë,

edhe kur ai rend ka armë,

para,

studio,

kor,

zhurmë.

Sepse zhurma nuk e bën dot të pavërtetën ligj.

Ashtu si mjegulla nuk e shuan diellin,

por vetëm ia vonon fytyrën tokës.

Dhe ne jemi ajo vonesë që po mbaron.

Ne jemi filli i hollë i dritës

që u duk i vogël në fillim

dhe u bë udhë.

Ne jemi zëri që nuk u ble.

Ne jemi fara që nuk e mohoi dheun.

Ne jemi kujtesa e së mirës

që refuzoi të vdiste.

Prandaj ngrihemi në udhë.

Jo si turmë e ndezur nga mllefi.

Jo si ethe e çastit.

Jo si britmë urrejtjeje.

Por si udhë e karakterit kundër kalbjes,

si udhë e dritës kundër mjegullës,

si udhë e rikthimit

te pjesa e vet që ende nuk është prishur.

Ne mbrojmë jetën si themel,

dinjitetin si shtyllë,

lirinë si frymë,

drejtësinë si masë,

paqen si rend

që nuk turpëron askënd.

Ne nuk vijmë

për ta zbukuruar Shqipërinë.

Ne vijmë për ta shëruar.

Dhe shërimi nuk është këngë e lehtë.

Është bisturi.

Është ujë i ftohtë mbi plagë.

Është kthim te shtylla.

Është ringritje e njeriut

që më në fund e kujton

se jeta pa dinjitet

është një vdekje që ecën në këmbë.

Ngrihu, Shqipëri.

Jo si britmë bosh,

por si njeri që e kujton peshën

e shtyllës së vet.

Jo për të ndërruar një errësirë me një tjetër,

por për ta nxjerrë të mirën

nga turpi ku e kanë syrgjynosur.

Ngrihu si agim

që nuk pyet natën

nëse ka leje për të ardhur.

Ne jemi LRE.

Ne jemi Rinisja.

Ne jemi kthimi i popullit

te fytyra e vet e paprishur.

Sa të mbetet një zemër

që rreh për dritën,

një nënë që lutet për një Shqipëri të ndershme,

një i ri që nuk e shet shpirtin për shkallë,

një burrë a një grua

që e di se e mira

nuk është dobësi,

por trimëria më e lartë,

Rinisja nuk do të shuhet.

Sepse ajo që lind nga e vërteta

ecën ngadalë,

por arrin larg.

Ajo që lind nga e vërteta

rritet në dhe,

ngjitet në dritë,

dhe kthehet në strehë për të tjerët.

Ajo që lind nga e vërteta

nuk ka nevojë të quhet e madhe.

Mjafton të jetë e vërtetë,

dhe kombi e njeh vetë

si shpëtim.

Kjo është Rinisja.

Kjo është besa e saj.

Dhe kjo ecje,

sa herë që Shqipëria të bjerë,

do ta ngrejë sërish në këmbë

te pjesa e vet

që ende nuk është prishur.

Arian Galdini