Poezi: Rinisja jonë, Rinisja Kombëtare!

Nga Arian Galdini

Mëngjesi nuk vjen me zhurmë.

Vjen i hollë, si frymë mbi qelq,

si ujë që gjen të çarën e vet në gur,

si kambanë e padukshme

që bie së pari në kraharor.

Kështu vjen edhe kjo orë,

jo për të na bërë turmë,

po për të na kthyer shtat.

Shqipëria e ka mbajtur gjatë

qiellin brenda vetes,

si pema pranverën,

pa e shpallur.

Nën asfalt,

nën pluhur,

nën vite,

rrënjët kanë punuar pa emër,

kanë mbledhur ujë në terr,

për ditën

kur dega s’do të ketë më frikë

nga lartësia e vetë.

Ne jemi ai çast.

Jo emër që fryhet në ajër.

Po fara që s’pranon të kalbet,

fjala që s’e ul veten,

besa që i jep peshë ecjes,

dhe ecja

që i jep nder tokës.

Rinisja jonë, Rinisja Kombëtare,

jo si thirrje prej podiumi,

po si frymë që zgjon eshtrat.

Rinisja jonë,

aty ku njeriu

mbahet nga shtati i vetë.

Më shumë Shqipëri rron

në bukën që nuk shitet

se në një sallë që fryhet me dritë.

Më shumë e nesërme ndizet

te një njeri që mban peshë

se te zhurma

që s’mban trup.

Burimi nuk pyet kush e duartroket.

Ai del.

Dhe rrjedh.

Kështu edhe kjo Rinisje,

jo si zhurmë që lyp jehonë,

po si themel që s’e ha moti.

Jo si emër që kërkon strehë,

po si peshë

që zë vend.

Rinisja jonë, Rinisja Kombëtare,

kur njeriu rri

në shtyllën e vetë

dhe vendi

del

nga gjunjët e vetë.

Arian Galdini

Poem:

Our Renewal, Our National Renewal

By Arian Galdini

Morning does not come with noise.

It comes thin as breath on glass,

as water finding its own crack in stone,

as an unseen bell

striking first in the chest.

So too this hour arrives,

not to turn us into a crowd,

but to give us back our stature.

Albania has long carried

the sky within herself,

as a tree carries spring,

without proclaiming it.

Beneath asphalt,

beneath dust,

beneath years,

the roots have worked without a name,

have gathered water in the dark,

for the day

when the branch will no longer fear

its own height.

We are that moment.

Not a name swelling in the air.

But the seed that refuses to rot,

the word that will not stoop,

the pledge that steadies the stride,

and the stride

that gives honor to the earth.

Our Renewal, Our National Renewal,

not as a cry from a podium,

but as a breath that wakes the bones.

Our Renewal,

there

where a man is held

by the strength he stands in.

More Albania lives

in bread that is not sold

than in a hall swollen with light.

More of tomorrow is kindled

in one man built to bear weight

than in the noise

that carries no body.

A spring does not ask

who applauds it.

It comes forth.

And runs.

So too this Renewal,

not as noise begging for an echo,

but as a foundation weather cannot erode.

Not as a name in search of shelter,

but as a weight

that takes its place.

Our Renewal, Our National Renewal,

when a man stands

in his own strength

and the country

rises

from its knees.

Arian Galdini