Poezi: Tri Copat (Fjala si Bukë)

Nga Arian Galdini

Viti vjen si çelës në pëllëmbë,

dry që s’i hapet gishtit të nxehur,

i çelet dorës që e kthen mbrapsht çelësin

para se gishti të mbyllë shulin,

dritë si majë kripe,

syve u mjafton,

gjuha rri nën dhëmbë.

Tryeza.

Vend i ruajtur për njeriun që vonon në udhë,

ti ia mban karrigen në heshtje,

bukë në pecetë, ujë në gotë,

për atë që hyn me fytyrën e vet.

Një “jo”.

Pa jehonë. S’e shtyp këpuca e turmës.

Një mik i vetëm, i rrallë,

të të fshijë pluhurin nga balli

para se fjala të dalë,

po të të shohë duke u rritur mbi të tjerët

të të kthejë me butësi te toka

ku kafshata mat.

Trokitja.

Mbrëmje e vonë; dera kërkon shulin.

Shuli kërcet, gishti prek hekurin,një fije.

Dora shkoi ta mbyllë. Ndaloi.

Në pëllëmbë ke bukë veç për vete,

e pret në tri copa,

njërën ta hash,

njërën t’ia japësh atij që të mos kthehet bosh,

njërën ta lësh mbi tryezë,

dhe thërrimja bie në mëngën tënde,

fjala e nesërme, shija e sotme.

Thërrimja.

Mëngën nuk e shkund.

Guri nga xhepi, peshon në pëllëmbë,

zbrazet xhepi.

Një qepje në mëngë, fije e dukshme,

i mban ditët më drejt

se një letër pa emër.

Dritarja hapet nga brenda.

Një pjatë e larë, llamba mbi tryezë.

Ujë.

Peceta nuk lëviz.

Mban thërrime.

Dhe kur të vijë nata e heshtur,

pa zë,

shuli në derë,

thërrimja në mëngë,

gota në tryezë,

dora nën mëngë.

Mbeti.

Arian Galdini