Revolucioni im i vogël!

Nga Arian Galdini

Çdo shoqëri ka një karrige të padukshme ku e fton njeriun të ulet përpara se ta quajë të suksesshëm.

Ajo nuk duket si prangë.

Duket si mundësi.

Nuk vjen gjithmonë me fytyrën e pushtetit.

Nuk vjen gjithmonë me zërin e parasë.

Nuk vjen gjithmonë me arrogancën e atij që urdhëron.

Shpesh vjen si mirësjellje, si ftesë, si këshillë miqësore, si hyrje më e lehtë, si një vend më pranë tryezës, si një heshtje që nuk ta kërkojnë me forcë, por ta shpërblejnë sapo e pranon.

Kjo është forma më e hollë e blerjes.

Njeriu nuk thyhet gjithmonë kur e kërcënojnë.

Shpesh thyhet kur e nderojnë me një vend që nuk mund ta mbajë pa lënë jashtë një pjesë të vetes.

Revolucioni im i vogël ka nisur aty.

Te ajo karrige.

Te pragu ku jeta bëhej më e lehtë po të hyja pak më i heshtur.

Te tryeza ku mund të ulesha, me kusht që të mos e sillja të plotë emrin tim.

Te ajo derë që nuk më mbyllej me dhunë, por hapej vetëm nëse pranoja të hyja më i vogël se vetja.

Nuk u ula.

Kjo është e gjitha.

Të tjerat janë pasojë.

Kam humbur vende.

Kam humbur rrugë më të lehta.

Kam humbur mbrojtje.

Kam humbur emër në vende ku emri rritet vetëm kur e dorëzon.

Kam humbur mundësi që dukeshin normale për njerëzit që e quajnë jetë atë marrëveshje të heshtur ku njeriu merr pak siguri dhe jep pak nga shtylla kurrizore.

Le të quhet dështim.

Nuk më prek.

Dështimi që të lë në këmbë është më i pastër se suksesi që të ul para se të të ngrejë në fotografi.

Vetmia që vjen nga refuzimi për t’u shitur është më e banueshme se turma ku njeriu duartrokitet pasi ka humbur emrin.

Askushi që nuk ka pronar është më i lirë se emri i madh që nuk di më kujt i përket.

Në këtë vend, dhe jo vetëm në këtë vend, shumë njerëz janë quajtur të mençur sepse pranuan në kohë.

Shumë janë quajtur realistë sepse e quajtën përkuljen maturi.

Shumë janë quajtur të suksesshëm sepse mësuan të heshtin pikërisht atëherë kur fjala u bë e kushtueshme.

Shumë hynë në tryezë me emër dhe dolën me çmim.

Unë nuk e kam pasur këtë talent.

Ndoshta kjo më ka varfëruar në sytë e botës.

Ndoshta më ka lënë jashtë shumë dyerve.

Ndoshta më ka bërë të padobishëm për ata që matin njeriun me vendin ku ulet, me njerëzit që njeh, me telefonatat që merr, me tryezat ku pranohet, me fotografinë ku hyn, me suksesin që mund ta shpjegojë shpejt.

Por më ka lënë një gjë që asnjë oborr nuk mund ta japë, të drejtën për të mos u zgjuar në mëngjes si njeri i huaj në trupin tim.

Kjo është pasuria ime.

Nuk hap dyer.

Nuk prodhon karrierë.

Por mban njeriun të plotë në vendin ku të tjerët fillojnë të ndahen nga vetja.

Ky është revolucioni im i vogël.

I vogël nuk do të thotë i dobët.

I vogël do të thotë i papërdorshëm.

Nuk kërkon të sundojë askënd.

Nuk kërkon të trashëgojë zemërimin e askujt.

Nuk kërkon të ngjitet mbi plagën e tjetrit.

Nuk kërkon të bëhet i madh duke u bërë pronë.

Është i vogël sepse ka vetëm një pasuri, vendin ku njeriu nuk shitet.

Dhe ai vend, kur ruhet, është më i madh se shumë fitore.

Një shoqëri mund të dalë në bulevard dhe prapë të mos jetë e lirë, nëse njeriu që del prej saj mbetet i blershëm.

Një popull mund të rrëzojë një pushtet dhe prapë të mbetet në treg, nëse nuk di të dallojë mes fitores dhe ndërrimit të pronarit.

Një turmë mund të brohorasë me të drejtë dhe prapë të humbasë, nëse pas brohorimës ia lë emrin dorës që di të presë.

Prandaj nuk më tremb vetëm padrejtësia e hapur.

Më tremb suksesi që vjen si shpërblim për heshtjen.

Më tremb fitorja që kërkon njeriun më pak të plotë.

Më tremb tryeza që të fton të ulesh pasi ke lënë jashtë atë që të bënte të denjë.

Më tremb fjala “e re” kur del nga goja e atyre që e kanë mbajtur të vjetrën gjallë.

Më tremb sheshi kur bëhet numër në dorën e dikujt tjetër.

Më tremb revolucioni kur harron se njeriu mund të shitet edhe pas rënies së pushtetit.

Sepse fitorja pa karakter është vetëm ndërrim pronari.

Republika nuk fillon te brohorima.

Republika fillon aty ku njeriu nuk pranon pronar.

Fillon te ai që nuk shet emrin për një karrige më pranë tryezës.

Fillon te ai që refuzon të bëhet i përdorshëm edhe kur përdorshmëria i shitet si zgjuarsi.

Fillon te ai që nuk pranon të quhet i suksesshëm me kushtin që të mos jetë më i plotë.

Një njeri që nuk shitet është republikë e vogël në këmbë.

Kjo është arsyeja pse revolucioni im i vogël nuk është privat.

Ai nuk ka bulevard, por ka ligj.

Nuk ka turmë, por ka provë.

Nuk ka mikrofon, por ka një karrige ku nuk u ula.

Nuk ka fitore, por ka një kokë që nuk është ulur përpara atij që kërkonte të më blinte.

Kjo është politika ime më e vjetër.

Para partisë.

Para studios.

Para sheshit.

Para ftesës.

Para baltës.

Para duartrokitjes që nuk erdhi.

Unë nuk jam bërë pronë.

Kaq.

Çdo revolucion të madh e shoh me të njëjtën pyetje të vjetër, a e nxjerr njeriun nga shitja, apo vetëm i ndërron tavolinën?

Qytetari që del pa pazar nuk është problemi im.

Problemi im është dora që del pas tij për t’ia marrë emrin.

Nëse një shesh nuk pyet vetveten, në fund përgjigjet për të i japin të tjerët.

Dhe atëherë nuk është më populli që vendos.

Është populli që përdoret, pasi është duartrokitur si sovran.

Nëse fiton qytetari pa humbur emrin, është fitore.

Nëse fiton sheshi dhe qytetari bëhet material, është vetëm një karrige tjetër në bulevard.

Nuk kërkoj vend në fitoren e askujt.

Nuk kam ardhur për flamur pas betejës.

Nuk e ndërroj vetminë time për një karrige te tryeza e fituesve, nëse tryeza kërkon prej meje të bëhem i përdorshëm.

Nuk e krahasoj revolucionin tim me tuajin.

Nuk e vendos mbi tuajin.

Vetëm nuk e dorëzoj.

Revolucioni im i vogël nuk ka lindur nga turma.

Ka lindur nga karrigia ku nuk u ula.

Mund ta vrisja vetëm unë, po ta shisja.

Dhe këtë nuk e bëj.

Unë do të ruaj vendin ku nuk shitem.

Në atë vend nuk ka karrige.

Nuk ka tryezë.

Nuk ka duartrokitje.

Vetëm një njeri në këmbë.

Një popull që harron këtë mund ta mbushë sheshin sa herë të dojë.

Në fund do t’ia shesin vendin duke e lënë në këmbë për të duartrokitur.

Arian Galdini