Shkolla ku Shqipëria mëson të jetë e lirë…

Sot hapen dyert e shkollave shqiptare dhe, bashkë me fëmijët tanë, hyn në to Shqipëria që ende nuk ekziston.

Urimi im shkon me dashuri te çdo fëmijë që prek për herë të parë bankën e shkollës, te çdo nxënës që rikthehet, te prindërit që shkollës i besojnë pjesën më të çmuar të jetës së tyre dhe te mësuesit që marrin përsipër një detyrë që asnjë orar nuk e mat, të ndihmojnë një mendje të bëhet e lirë, pa e lënë të bëhet e zbrazët.

Arsimi është më shumë se një sektor i shtetit.

Është akti me të cilin një qytetërim ia dorëzon brezit tjetër gjuhën, dijen, kujtesën, arritjet dhe gabimet e veta, por edhe të drejtën për të mos mbetur peng i tyre.

Një brez nuk arsimohet që të na përsërisë.

Arsimohet që të jetë i denjë të na vazhdojë dhe, kur duhet, të na korrigjojë.

Në epokën kur inteligjenca artificiale mund t’i japë fëmijës përgjigjen përpara se ai të ketë formuar pyetjen, shkolla duhet të bëhet më moderne duke u bërë më njerëzore.

Sa më i lirë të bëhet informacioni, aq më e çmuar bëhet aftësia për të gjykuar, të dallosh të vërtetën nga zhurma, dijen nga bindja, fuqinë për të bërë nga arsyeja përse duhet bërë.

Shqipëria është shumë e vogël për të humbur qoftë edhe një mendje.

Çdo talent i pazbuluar është humbje kombëtare, çdo fëmijë i lënë pas, borxh ndaj së ardhmes, çdo aftësi e rrafshuar për t’iu përshtatur mesatares, varfërim që ia shkaktojmë vetes.

Barazia nuk është uniformitet.

Dinjiteti kërkon që secilit t’i jepet mundësia të zhvillojë plotësisht atë që vetëm ai mund të sjellë në botë.

Na duhet një shkollë ku shqipja të jetë shtëpi e mendimit, historia, kujtesë që na mbron nga krenaria e verbër dhe harresa, Shqipëria, atdhe që duhet dashur mjaftueshëm për t’u përmirësuar, Perëndimi, jo kostum për t’u veshur, por qytetërim ku liria mbahet në këmbë nga ligji, përgjegjësia dhe kufizimi i pushtetit.

Kjo nis në çerdhe e kopsht dhe vazhdon me mësues të ditur, të respektuar, të lirë në profesion dhe të paguar denjësisht.

Një shoqëri që e dobëson mësuesin dobëson njeriun që do ta gjykojë nesër.

Liria nuk trashëgohet si send.

Ajo duhet të rilindë në çdo ndërgjegje.

Prandaj sovraniteti i Shqipërisë nuk fillon te kufiri.

Fillon shumë më herët, në çastin kur një fëmijë mëson ta dojë Shqipërinë pa iu mbyllur botës, të hyjë në botë pa humbur veten dhe të kuptojë se trashëgimia më e madhe që mund t’i japim nuk është mendimi ynë, por fuqia për të menduar vetë.

Urime e suksese🇦🇱🙏🫶