Shpresa nuk ka pse të flasë më fort se bota

Lajmet mund të mbushin ditën.

Titujt mund të të marrin vëmendjen.

Një mijë zëra mund të të tregojnë, njëherësh, prej çfarë duhet të kesh frikë.

Pastaj dikush të thotë një fjalë të mirë dhe vazhdon rrugën, pa e ditur çfarë preku.

Ose telefoni ndizet mbi tavolinë.

Në anën tjetër është një zë që nuk të kërkon asgjë.

Vetëm të pyet si je. Dhe pret përgjigjen.

Pastaj vjen një ditë që nuk premtonte gjë.

E njëjta dritë në dritare.

I njëjti filxhan mbi tavolinë.

E njëjta rrugë për t’u kthyer në shtëpi.

Asgjë nuk është bërë papritur më e lehtë.

Por diçka brenda teje nuk shtrëngohet më njësoj.

Dhe mbrëmja të gjen pak më të qetë se mëngjesi.

Kur kthehesh, asgjë nuk ka ndryshuar vend, drita në dritare, filxhani mbi tavolinë, rruga pas teje.

Vetëm pesha që more me vete në mëngjes nuk kthehet e gjitha në shtëpi.