Sot katër burra janë Kosova🇦🇱🫶🇽🇰

Sot, në Hagë, shpallet aktgjykimi për Hashim Thaçin, Kadri Veselin, Rexhep Selimin dhe Jakup Krasniqin.

Unë besoj në pafajësinë e tyre.

Dua lirinë e tyre.

Dhe sot, për mua, ata katër burra janë Kosova.

Jo sepse Kosova mund të futet në katër emra.

Por sepse ka ditë kur mbi disa emra kalon kufiri ndërmjet asaj që ka ndodhur dhe asaj që nesër do të thuhet se ka ndodhur.

16 shtatori është një prej atyre ditëve.

Aktgjykimi shqiptohet në Hagë.

Jeta e tij politike fillon pasi shqiptohet.

Do të lexohet në Prishtinë, në Tiranë, në Beograd.

Do të hyjë në diplomaci, në media, në arkiva, në gjuhën me të cilën do t’u flitet për luftën edhe njerëzve që më 1999 nuk kishin lindur.

Sepse një vendim ka datën e vetë.

Përdorimi i tij mund të zgjasë një brez.

Dhe kjo betejë nuk fillon sot.

Beogradi i ka përdorur prej vitesh emrat e drejtuesve të UÇK-së dhe proceset ndaj tyre në argumentin e vet kundër Kosovës.

Serbia vazhdon ta kundërshtojë shtetësinë e saj.

Prandaj pyetja e këtij mëngjesi nuk mbaron te ajo që do të thuhet për katër burra.

Fillon edhe te ajo që nesër do të kërkohet të thuhet për Kosovën përmes tyre.

Këtu qëndrimi im është i prerë.

Historia e UÇK-së nuk mund të shkruhet nga Beogradi.

Jo sepse shqiptarët kanë të drejtë të shpikin historinë e tyre.

Sepse historia ka ndodhur.

Në vitin 1999 kolonat e refugjatëve ecën në një drejtim.

Lanë shtëpitë pas.

Kaluan kufijtë.

Një regjim kishte vënë ushtrinë, policinë dhe forcën e shtetit kundër shqiptarëve të Kosovës.

NATO e përshkruante atë që po ndodhte me fjalët shtypje, spastrim etnik dhe dhunë të regjimit të Beogradit nën Millosheviçin.

Në atë histori luftoi UÇK-ja.

Në atë histori ndërhyri NATO-ja, me rol udhëheqës amerikan.

Dhe prej asaj historie erdhi çlirimi.

Mund të shkruhen mijëra faqe të tjera për luftën.

Duhet të shkruhen.

Mund të debatohen njerëzit, vendimet, veprimet, gabimet, meritat.

Duhet të debatohen.

Por kolonat nuk ecin mbrapsht.

Koha nuk i kthen familjet drejt shtëpive prej të cilave u dëbuan, që një brez tjetër të mund ta nisë historinë nga fundi.

Dhe një aktgjykim i vitit 2026 nuk mund ta zhvendosë vitin 1999 pas vetes.

Kjo është arsyeja pse sot Thaçi, Veseli, Selimi dhe Krasniqi mbajnë më shumë se fatin e tyre personal.

Jo sepse Kosova mbaron tek ata.

Sepse mbi emrat e tyre do të luftohet për emrin e asaj që ndodhi.

Vendimi është për katër burra.

Leximi i tij do të jetë për luftën.

Beteja rreth tij do të jetë për Kosovën.

Unë nuk kam nevojë ta kthej UÇK-në në mit për ta dashur.

As Kosova nuk kishte nevojë të ishte e përsosur që të kishte të drejtë të ishte e lirë.

Por nuk pranoj që historia të lexohet mbrapsht, nga një aktgjykim te UÇK-ja, nga UÇK-ja te lufta, nga lufta te vetë legjitimiteti i Kosovës.

Sepse atëherë nuk po flasim më vetëm për atë që një gjykatë ka vendosur për katër njerëz.

Po luftojmë për atë që një brez tjetër do të mësojë se ka ndodhur.

Dhe kjo është beteja më e gjatë.

Jo ajo për të ndryshuar të shkuarën.

Ajo nuk ndryshohet.

Beteja është për emrin me të cilin e shkuara do të mbërrijë në të ardhmen.

Unë besoj në pafajësinë e Hashim Thaçit, Kadri Veselit, Rexhep Selimit dhe Jakup Krasniqit.

Dua lirinë e tyre.

Por sot mbi katër emrat e tyre nuk rëndon vetëm ajo që do të thotë një gjykatë.

Rëndon edhe ajo që nesër do të përpiqen të thonë se ka qenë dje.

Dhe për këtë arsye, sot, për mua, ata janë Kosova.

Sepse vendimi mund të shkruhet sot.

Historia e përdorimit të tij mund të zgjasë një brez.

Por kolonat e vitit 1999 nuk ecin mbrapsht.

Arian Galdini