Tregim: Bileta e kthimit

Nga Arian Galdini

Bileta rrinte brenda Biblës, e palosur në katërsh, fletë e huaj e futur në një libër që s’pranon të jetë thjesht letër.

E gjeta te Psalmet, mes dy faqeve të zverdhura nga duart, kur e preka, u hap vetvetiu, sikur ta njihte vendin ku kishte pritur gjatë.

Në mes kishte një rrudhë të thellë, në cep një grisje të vogël, e bërë me kujdes.

Kur e hapa, kartoni kërciti lehtë.

Në të shkruhej: Kthim.

Një datë e vjetër. Një orë e vjetër. Një emër vendi.

Në këndin e sipërm, një vulë e zverdhur kishte humbur gjysmën e bojës, poshtë, çmimi.

Në anë: 7·14.

Bibla ishte e nënës.

E mbante në sirtarin e poshtëm të komodinës, bashkë me syzet me kornizë të hollë, rruzarin e thjeshtë dhe shaminë e bardhë.

Kur vdiq, sirtari u bë një dhomë e vogël e së shkuarës, unë u futa aty si dëshmitar i vonuar.

Bileta m’u ngjit në gisht, si kripë.

Në kuzhinë pija kafe, dritarja rridhte shi.

Bileta rrinte pranë filxhanit, e hapur, fjala “Kthim” më rrinte në sy.

E ktheva nga ana tjetër, shkrime të zbehta, shenja kontrolli, një vijë e shtypur me forcë mbi karton.

E palosa sërish dhe e futa në xhep.

Në atë shtëpi kthimet kishin qenë të rralla.

Baba im vinte shpesh vonë, dera nuk kërciste, ai hynte pa e trazuar gjumin.

Kur s’vijonte, shtëpia bëhej korridor, muret nuk ndryshonin, por ajri ndryshonte.

M’u mblodh jaka.

Shiu rrinte në xham si pluhur i lagur.

Njerëzit ecnin shpejt me kapuçë, me çadra të ulura.

Stacioni kishte erë byreku që rrinte pezull, dhe një qese plastike fërkohej pa pushim diku pas shpinës sime.

Ora elektronike vononte dymbëdhjetë minuta.

E nxora biletën dhe e vura mbi sportel.

Punonjësi kishte duar të çara nga i ftohti, thonjtë të shkurtër, të zbehtë, si të njerëzve që prekin letër e jo dritë.

Ai e ktheu kartonin nga njëra anë, nga tjetra, dhe e shtyu prapa.

“Me këtë s’udhëtohet,” tha, pa më parë.

Në ekran, për një çast, u shfaqën dy fjalë të thata: jashtë afatit.

“Lëviz pak,” tha një zë pas meje, bërryli i dikujt m’u fut nën brinjë dhe trupi im u spostua gjysmë hapi.

Radha m’u pre.

Një valixhe ra dhe u përplas, një fëmijë u ngrit në krahë, dera e autobusit mbylli ajrin me një “pshht”.

Dhe dikush, me shpejtësinë e turmës, e rrëmbeu biletën nga sporteli e ma shtypi në pëllëmbë si një fletë të pavlerë, pa më njohur.

Mbi kokat tona altoparlanti nxori orarin, pa fytyrë: Linja 7, platforma 3, nisja e fundit.

Dora m’u çua te xhepi i brendshëm.

Gishtat gjetën lëkurën e portofolit, maja e kartëmonedhës preku thoin, si një propozim i vogël, i pistë. Me një kartëmonedhë do mbyllej, me një kartëmonedhë do hapej.

Gishti u tërhoq. Portofoli u mbyll. Shuplaka mbeti pezull një çast, pastaj ra në xhep.

Jashtë, asfalti ishte i lagur, autobusat kalonin e linin pas erë nafte.

Në fund të stacionit pashë një autobus të parkuar, më të vjetër se të tjerët, me xhamat e mjegullt dhe një sedilje të grisur që dukej nga jashtë.

Shoferi rrinte jashtë, me cigare në gojë, hiri i varej gjatë, nuk binte.

Ai s’e hoqi hirin.

I afrova biletën pa folur.

Ai e mori, pa biletën, pastaj pa qepjen e zbehtë në xhaketë.

Mbi xhaketë i rrinte një “7” i qepur keq, si shenjë shërbimi që s’bëhet kurrë i bukur.

Pastaj e futi biletën në xhepin e brendshëm, te zemra.

“Hajde,” tha.

Brenda kishte erë nafte, erë leshi të lagur, ftohtësi të vjetër.

U ula nga mesi, pranë dritares, autobusi u tund pak dhe u nis.

Dritarja mbante mjegull, si një frymë e vjetër e mbetur në xham.

Radioja rrinte e fikur.

Në sediljen ku u ula, anash shpinës së grisur, dikush kishte gdhendur me majë çeliku: 14.

Shifra ishte e çarë në cep, si pllakë betoni e vogël.

E preka pa e kuptuar pse, dhe gishtat m’u kthyen të ftohtë.

Sikur vendi im të ishte zgjedhur para meje.

Në një ndalesë hipi një grua e moshuar me një qese me portokalle.

Në një ndalesë tjetër hipi një djalë me çantë shkolle, nxori lapsin dhe vizatoi një biletë.

Nën të, pa e ngritur kokën, shkroi: 14.

E preku shifrën me majën e gishtit, boja u përhap. Gishti mbeti i lagur.

Autobusi ngadalësoi në një kthesë ku dikur kishte kioskë, tani vetëm një pllakë betoni dhe një qese e zezë e mbërthyer në degë.

Shoferi ndaloi, hapi derën, ajri hyri i ftohtë.

“Nuk shkon më tej,” tha.

“Ka,” shtoi, pa ia hequr sytë pllakës së betonit, të çarë në cep. “Po s’mbërrin.”

Zbrita.

Bileta më rrinte në pëllëmbë dhe kartoni i saj ishte zbutur.

Gruaja me portokalle zbriti pas meje, e vendosi qesen në tokë, nxori një portokall, e qëroi; aroma u përhap.

Më dha gjysmën e saj, pa pyetur.

“Hëngre?” më tha.

“Jo,” i thashë.

“Ha,” tha.

Portokalli u ça dhe shija u ndez.

Pashë thikën e vogël të nënës, shiritat e lëkurës që binin pa ngut, mishin që mbetej i paprerë.

Pastaj u mbyll.

Në gojë mbeti vetëm shija.

Djali vizatonte ende, i mbështetur te një shtyllë, lapsi i bënte një zë të hollë mbi letër.

E fshiu 14-ën me pëllëmbë dhe e la njollë.

Gruaja pa biletën time dhe buzëqeshi pa dhëmbë.

“Është e atij,” tha, duke treguar me mjekër poshtë, drejt një rruge që s’dukej.

“Nuk u kthye,” tha.

Pastaj shtoi: “Erdhi lajmi, jo ai.”

Bileta m’u mbeti në dorë.

Shoferi priste te dera, pa më parë, shiu binte mbi beton, qesja e zezë në degë lëkundej.

Fjala “Kthim” rrinte në karton siç rri një emër në listë kur trupi s’ka ardhur.

Unë nuk e çova askund.

U ktheva në qytet me një autobus tjetër, me një biletë të re.

Shtëpia më priti me heshtje të zakonshme, dritarja rridhte, filxhani rrinte në vend, soba nxirrte nxehtësi të vogël.

Në xhepin tim, bileta e vjetër ishte bërë e butë.

Në mbrëmje, e hapa sërish Biblën te Psalmet.

Faqet u hapën në të njëjtin vend.

E futa biletën prapë aty.

E mbylla Biblën, kapaku nuk u mbyll mirë. Një cep kartoni mbeti jashtë.

Shiu i dritares, i hollë, i vazhdueshëm, gjeti atë cep.

Boja e 14-ës u tërhoq në një vijë të vetme, si gërvishtja e çelikut në sedilje.

Një fije e hollë letre u shkëput nga cepi dhe u ngjit në xham.

Një pikë u ndal mbi fjalën “Kthim” dhe e hëngri shkronjën e fundit.

Mbi cep mbeti: Kthi-

Arian Galdini