Tregim: Fleta e karbonit!

Nga Arian Galdini

Fleta e karbonit rrinte mes dy fletëve të bardha.

E hollë, e errët, e sheshtë.

Skajet i kishte të ngrëna, jo nga një ditë e vetme, por nga një përdorim i gjatë që kalon dorë më dorë dhe e lë sendin të rrjepur pa zë.

Kur e tërhoqa, ajo nuk u përkul.

U shkëput me një rezistencë të lehtë, si send që s’e do dritën, por s’pranon të griset.

Kur e preka, ngjyra m’u ngjit në gisht.

Njolla doli e vogël. E prerë. E ftohtë.

E fërkova me shami. U zbeh.

Pastaj u ngul sërish, më brenda se më parë, sikur lëkura ta njihte prej kohësh.

Sirtari i fundit i tavolinës së punës së babait u hap me një kërcitje të thatë.

Nuk u hap shpejt, u dorëzua.

Brenda, sendet rrinin të mbledhura, secila në vendin e vet, një kapëse letre e shtrembër, një gomë e tharë që s’fshinte më, një stilograf pa bojë, një lidhëse e hollë me dy nyje të mpira, një rrotull shiriti ngjitës të verdhë e çarë anash, dhe një zarf i bardhë i mbyllur pa adresë, me cepa të lëmuar nga prekja.

Karboni ishte futur midis dy letrash.

E bardha sipër. Errësira në mes.

E bardha poshtë.

Një rend i thjeshtë, i vjetër, ç’duket, ç’punon, ç’mban.

I nxora të tria bashkë.

I vendosa mbi tavolinë, me kujdes, siç vendosen gjërat që prishen kur i ngutesh.

Letra kishte erë pluhuri të ftohtë dhe druri të mbyllur.

Jo erë librash. Erë sirtari, erë pritjeje.

Fleta e sipërme dukej e pastër. Pa datë.

Pa titull. Pa stampë.

Në dritë të zakonshme s’dukej gjë, por nën gisht ndihej presion i hollë, një vijë pa bojë, si shpinë e shtypur në mes të fletës.

E ngrita kundër dritës së dritares.

Në fillim drita e hëngri gjithçka.

Pastaj shenjat dolën ngadalë, shkronja të zbehta, të rregullta, të barabarta. Pa dridhje. Emra. Mbiemra. Rreshta të thatë.

Në mes rrinte fraza: “për sjellje armiqësore.”

Poshtë, rreshti i firmës, një vijë bosh.

E ulta fletën.

Drita e gjatë e bën letrën të duket më e pafajshme se sa është.

Karboni poshtë rrinte i sheshtë e i heshtur.

E kishte bërë punën e vet pa zë, dhe prapë e kishte mbajtur shenjën.

E rrotullova karbonin në dorë.

Në anë kishte shenjë thoi, e shpejtë, e pabërë mirë.

Në cep kishte një rrudhë të vjetër.

Errësira s’ishte e njëtrajtshme, diku ishte holluar, diku ishte djegur, si të ishte përdorur e futur prapë, përdorur prapë, pa e humbur shërbimin.

Njolla në gisht rrinte, si një pikë që të ndjek edhe kur s’e shikon.

Në shtëpinë tonë letra nuk hapej me rrëmbim. Nuk shkruhej shumë.

Shkruhej rrallë.

Kur dilte një fletë, dilte edhe heshtja pas saj. Dhe heshtja nuk ishte zbukurim, ishte një shtrëngim i brendshëm, i mësuar, i mbajtur.

Më doli para syve dhoma e babait.

Drita e vogël mbi tavolinë.

Mënyra si kthente një fletë pa e rrudhur. Mënyra si e mbante stilografin me dy gishtërinj, jo për hijeshi, por për ta mbajtur dorën të lehtë, sikur të donte ta shpëtonte nga rëndesa.

Një herë e pashë tek fuste një letër nën bllok pa ngut, me një qetësi të prerë.

Letra u zhduk poshtë kartonit sikur të mos kishte qenë kurrë.

Isha i vogël atëherë.

Nuk e dija pse një letër fshihej dhe pse një tjetër lihej mbi tavolinë, e rrafshët, e dukshme.

Dija vetëm këtë, kur babai mbyllte bllokun, shtëpia bëhej më e lehtë, si të kishte hequr një barrë prej ajrit.

U afrova te dritarja.

Xhami ishte mbledhur nga avulli.

Vura pëllëmbën.

Avulli u tërhoq, pastaj u kthye.

Mbeti një shenjë e përkohshme, e rrumbullakët, pastaj u shua.

M’u duk e padrejtë sa shpejt kthehet çdo gjë në vendin e vet, kur njeriu e prek.

Në tryezë rrinte edhe zarfi i bardhë pa adresë. E mora.

Ishte i mbyllur fort, por pa ngjitës.

Mbyllje me dorë, e bërë me kujdes.

E ktheva nga njëra anë në tjetrën.

Letra kishte marrë lëmim te cepat.

Në një qoshe kishte një gropëz të vogël, si shtypje gishtash, si shenjë që e kishte mbajtur gjatë.

Nuk e hapa.

E lashë aty.

Karboni më rrinte mes gishtave.

M’u lodh dora.

E vura poshtë, mbi fletët, dhe ndenja një çast duke parë njollën në gisht, sikur të ishte një fjalë që s’di të lexohet.

Atë ditë dola.

Rruga ishte e qetë.

Shtylla e elektricitetit kishte bojë të zbehtë. Një qen i shtrirë nuk i hapi sytë.

Në një cep rrinte një njoftim i vjetër, i grisur nga shiu; fjala “NJOFTIM” ishte ende e plotë.

Pjesa tjetër ishte bërë rrudhë e butë, e plasaritur në skaje.

Në fund të rrugës, një zyrë e vogël postare kishte hapur derën.

Pashë një njeri që mbante një dosje me goma.

E futi brenda pa e ngritur kokën.

Te dera, një tabelë plastike varej shtrembër, shkronjat e saj kishin zverdhur, por s’kishin rënë.

Shtyva derën e shtypshkronjës së lagjes.

Brenda kishte erë bojë, vajguri dhe letër të ngrohtë.

Në raft rrinin rrotulla, shirita, kuti metalike, kartona të prerë, fletë të palosura.

Në mur varej një kalendar me muaj të gabuar, nuk dukej as i harruar, as i ndërruar, thjesht i lënë.

Në dysheme, një njollë e errët s’ishte tharë kurrë krejt.

Mjeshtri ishte burrë i gjerë në shpatulla.

Duart i kishte të pastruara shpesh, vijat e gishtave i ishin zbehur nga larja, por lëkura i rrinte e ashpër nga puna.

Nuk më pyeti emër. Më pyeti çfarë doja.

“Rrip makine shkrimi,” thashë.

Ai hapi një sirtar pa ceremoni.

Nxori një kuti të vogël.

E fshiu me pëllëmbë, pluhuri iu ngjit në lëkurë. E hapi kutinë dhe nxori shiritin.

E mbajti nën dritën e llambës së punës.

E zeza rrinte e mbledhur në rrudhën e vet.

“Çfarë ngjyre?” pyeti.

“Më të zezën.”

Ai qeshi pa zë, vetëm me gjoks.

Pastaj e vuri shiritin mbi banak.

“Makina?” pyeti.

“S’e kam.”

Sytë i ranë te gishti im. Pastaj te shiritit.

Nuk tha asgjë tjetër.

E shtyu shiritin pak drejt meje, si të shtyhej një send i zakonshëm.

“Merre,” tha.

E pagova. Shiriti më hyri në xhep.

Pesha e tij ishte pothuajse asgjë.

E ndjeva si send të ftohtë, jo nga frika, por nga mënyra si rrinte, i mbledhur, i gatshëm.

Para se të dilja, pashë në një raft të poshtëm një grumbull formularësh.

Letra të holla, të njëtrajtshme.

Vijat ishin të shtypura. Kutitë bosh.

Vende ku hyn emri, numri, firma.

Disa kishin karbon të vendosur sipër, gati për dyfishim.

M’u duk sikur një njeri mund të fshihej lehtë në ato kuti bosh, duke u bërë vetëm numër dhe vijë.

Dola jashtë.

Drita e rrugës m’u duk e bardhë.

E bardhë si faqe e re.

U ktheva në shtëpi me shiritin në xhep.

Tavolina më priste.

Karboni rrinte ende atje.

Nxora një fletë të bardhë.

Nxora një zarf të ri.

I vura pranë.

Pastaj futa karbonin poshtë fletës së bardhë, me anën e errët përballë së bardhës.

Veprim i mësuar.

Fleta me shkrimin e zbehtë rrinte në anë. Nuk e mora më në dorë.

Më mjaftoi rreshti i firmës. Një vijë bosh.

Vura majën e stilografit mbi fletën e bardhë.

Lëvizja ishte e lehtë.

Dora u afrua pa zhurmë.

U afrua me saktësinë e punëve të vogla, një vijë, një kthesë, një shenjë.

Për një çast, dora ime u bë e qetë, sikur e njihte rrugën.

Si të ishte mësuar të mbyllte gjëra.

M’u ftoh gjoksi, jo nga ajri, por nga afërsia e majës me të bardhën.

Në atë hapësirë të vogël, shpejtësia e dorës më dukej më e madhe se çdo mendim.

U tërhoqa.

E mbajta stilografin pezull një çast, pastaj e hoqa majën nga letra.

Nuk thashë asgjë. Nuk kërkova arsye.

Vetëm e tërhoqa, sikur lëvizja të ishte një kufi që s’duhej kaluar.

E hoqa karbonin nga mesi.

E palosa në dysh.

Në palë mbeti një vijë e errët, jo emër. Shenjë.

E futa në zarf.

E mbylla zarfin pa adresë.

Pastaj e vendosa prapë në sirtarin e fundit, mbi gomën e tharë dhe kapësen e shtrembër.

Nxora shiritin e zi nga xhepi dhe e vura mbi tavolinë.

Nuk kisha ku ta fusja.

Rrinte aty, i mbledhur, i pazbërthyer.

E pashë gjatë, pa e prekur.

Nuk ishte bojë. Ishte send.

Mbrëmja ra.

Drita e kuzhinës u fik.

Ndenja pa ndezur.

Në atë shtëpi provat më të rrezikshme kishin qenë gjithmonë veprimet e vogla, një hap, një dorëzim, një nënshkrim që s’ka britmë.

Hapa sirtarin.

Zarfi i bardhë rrinte aty, pa adresë, i mbyllur. Brenda, karboni.

E preka me majë gishti, te vendi ku mbyllet.

Asgjë nuk lëvizi.

Sirtari qëndroi siç ishte.

Zarfi qëndroi siç ishte.

Shtëpia nuk bëri shenjë.

Në majë të gishtit mbeti e zezë.

E mbylla sirtarin.

Në errësirë, ajo njollë e vogël rrinte mbi dorë. Jo si zbukurim. Si provë.

Arian Galdini